Ο Alexander Dugin υποστηρίζει ότι η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν σηματοδοτεί την κατάρρευση του διεθνούς δικαίου και μια νέα εποχή όπου η παγκόσμια πολιτική διέπεται από την ωμή ισχύ. (arktosjournal)
By Alexander Dugin
Mar 02, 2026
Αυτό που συνέβη την πρώτη ημέρα του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν αλλάζει ριζικά την ισορροπία δυνάμεων στον κόσμο και τους κανόνες της διεθνούς πολιτικής. Ο Trump έχει ήδη δηλώσει ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει: «Αυτό που είναι ηθικό είναι αυτό που θεωρώ ηθικό». Κατ’ αρχήν, μετά την απαγωγή του Maduro και την εγκαθίδρυση άμεσου εξωτερικού ελέγχου στη Βενεζουέλα, και τώρα μετά τα χτυπήματα στο Ιράν, με την στοχευμένη καταστροφή της στρατιωτικοπολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας της χώρας – μιας κυρίαρχης δύναμης που συμμετείχε οικειοθελώς σε διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες – δεν είναι πλέον δυνατό να μιλάμε για αρχές, νόμους ή οποιουσδήποτε κανόνες διεθνών σχέσεων στον κόσμο.
Πράγματι, τώρα ισχύει μόνο το δικαίωμα του ισχυρού, το δικαίωμα του γρήγορου. Όποιος χτυπά πιο γρήγορα ή ενεργεί πιο γρήγορα έχει δίκιο. Όλα τα άλλα γίνονται απλώς συμπληρωματική δικαιολόγηση. Δηλαδή, είναι πλέον σημαντικό να καταφέρει κανείς ένα αποφασιστικό πλήγμα στον εχθρό, να σπάσει την αντίστασή του, να καταστρέψει την ηγεσία του και να χτυπήσει τις κύριες στρατιωτικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις του. Μετά από αυτό, μπορείτε να το διατυπώσετε όπως θέλετε, να το δικαιολογήσετε όπως θέλετε και να αφιερώσετε πολύ χρόνο για να το τακτοποιήσετε.
Νομίζω ότι τώρα σχεδόν όλα εξαρτώνται από το πόσο χρόνο και πόσο αποφασιστικά μπορεί να αντισταθεί το Ιράν. Αν συνεχίσει να διεξάγει πόλεμο ακόμη και μετά την καταστροφή της πολιτικής του ηγεσίας, αν δεν παραδοθεί, αν δεν υψώσει τη λευκή σημαία και δεν συνθηκολογήσει, τότε αυτό θα μπορούσε να έχει άσχημη κατάληξη για την ίδια τη Δύση. Διαφορετικά, τότε όλοι οι άλλοι θα αρχίσουν να ενεργούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, χωρίς να δίνουν σημασία σε τίποτα και υπερεκτιμώντας τις δικές τους δυνατότητες ανεξάρτητα από το νομικό καθεστώς. Αυτό θα δώσει ελευθερία σε πολλές περιφερειακές δυνάμεις, οι οποίες θα κάνουν ό,τι θέλουν. Αυτό θα μπορούσε πολύ γρήγορα να οδηγήσει στη χρήση πυρηνικών όπλων – ίσως στη σύγκρουση Πακιστάν-Αφγανιστάν, ίσως και σε άλλες συγκρούσεις. Σίγουρα δεν θα υπάρχουν πλέον κανόνες.
Εν ολίγοις, αν το Ιράν συνεχίσει την αντίστασή του υπό νέα ηγεσία, αυτό θα μπορούσε να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για την ίδια τη Δύση, επηρεάζοντας τον Trump, τις ΗΠΑ και τις χώρες του ΝΑΤΟ. Αλλά αν η περίπτωση της Βενεζουέλας επαναληφθεί – είτε η νέα ηγεσία του Ιράν δηλώσει παράδοση, είτε ο στρατός απλώς δεν είναι σε θέση να συνεχίσει να πολεμά – τότε ο πόλεμος θα είναι σύντομος. Αν αυτό αποδειχθεί, τότε θα πρέπει να περιμένουμε ένα παρόμοιο σενάριο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Trump και η Δύση, βλέποντας ότι αυτό το σχέδιο λειτουργεί, θα στραφούν απλώς στην εξάλειψη της κύριας πολιτικής και στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας της Ρωσίας ως επόμενη κίνησή τους.
Σήμερα, είναι ήδη σαφές ότι ενεργούμε (σ.σ.: οι Ρώσοι) αναποφάσιστα. Ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο, θα μπορούσαμε να βρεθούμε αντιμέτωποι με το ίδιο χτύπημα ακριβώς στη μέση των επόμενων διαπραγματεύσεων με τον Kushner και τον Witkoff. Ίσως ακόμη και με πυρηνικά όπλα. Επομένως, πιστεύω ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη για εμάς (σ.σ.: τους Ρώσους). Δεν υπερασπιστήκαμε τη Βενεζουέλα ή το Ιράν, και η Κίνα παραμένει επίσης ουδέτερη. Αλλά σε μια τέτοια περίπτωση, η Κίνα θα είναι η επόμενη μετά από εμάς. Και τότε το «βασίλειο του Epstein» θα βασιλεύει σε ολόκληρο τον χώρο της ανθρωπότητας.
Θα ήθελα να τονίσω ότι σήμερα μπορούμε ήδη να πούμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τη φιλελεύθερη Δύση. Ο φιλελευθερισμός έχει γρήγορα ξεθωριάσει και εξαφανιστεί από την ατζέντα. Κανείς δεν μιλάει πια για φιλελεύθερες αξίες ή δημοκρατία – όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα βασιλεύει η λατρεία του Βάαλ, η λατρεία του χρυσού μοσχαριού, η λατρεία της παγκόσμιας δύναμης, η λατρεία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Αυτός είναι ένας πολιτισμός βίας, σατανισμού, κανιβαλισμού, διαστροφής και παιδοφιλίας. Και αυτός ο «παιδοφιλικός πολιτισμός του Βάαλ» ρίχνει τις μάσκες του μπροστά στα μάτια μας και επιτίθεται αμείλικτα.
Από όλες τις απόψεις, αυτό που συμβαίνει τώρα θυμίζει πολύ τους Έσχατους Καιρούς. Αν δεν βρούμε τη δύναμη μέσα μας να κατανοήσουμε την κατάσταση, θα βρεθούμε σε μια καταστροφική θέση. Πολλοί επιμένουν ότι «δεν είναι ώρα για πανικό», αλλά μερικές φορές είναι καλύτερο να παίρνουμε στα σοβαρά αυτό που συμβαίνει παρά να υποθέτουμε ότι θα το ξεπεράσουμε αλώβητοι. Τώρα είναι σαφές ότι δεν θα το ξεπεράσουμε αλώβητοι: το Ιράν είναι το τελευταίο πράγμα που στέκεται εμπόδιο σε έναν άμεσο πόλεμο μεταξύ του πολιτισμού του Βάαλ και της Ρωσίας.
Αν είχαμε αρκετή θέληση και αποφασιστικότητα (αν και έχω σοβαρές αμφιβολίες γι’ αυτό), θα έπρεπε να αρχίσουμε να ενεργούμε σύμφωνα με τους ίδιους κανόνες που όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς ήδη ενεργούν. Δηλαδή, θα μπορούσαμε να εξαλείψουμε τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας και, χωρίς να δίνουμε προσοχή στο κόστος, θα μπορούσαμε να επιλύσουμε τους στόχους της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης.
Παρεμπιπτόντως, με φόντο τα ονόματα που χρησιμοποιούν οι παγκόσμιες δυνάμεις, όπως «Ασπίδα του Ιούδα», «Επιχείρηση Επική Οργή» και «Σφραγίδα του Κατακλυσμού», θα μετονόμαζα την μέτρια Ειδική Στρατιωτική Επιχείρησή μας σε «Σπαθί του Κατέχοντος». Και αυτό θα άλλαζε αμέσως πολλά.
Αλλά φοβάμαι ότι δεν θα τολμήσουμε να το κάνουμε αυτό και θα συνεχίσουμε με το ίδιο παλιό τροπάριο. Και μετά, επαναλαμβάνω, πύραυλοι θα πετάξουν στη Μόσχα ακριβώς στη μέση των διαπραγματεύσεων με τον Kushner και τον Witkoff, ακολουθώντας κυριολεκτικά το Ιρανικό σενάριο. Ο πολιτισμός του Βάαλ είναι απλός: επαναλαμβάνει τα ίδια σενάρια ξανά και ξανά, και λειτουργούν κάθε φορά, επειδή όλοι πιστεύουν ότι αυτό ισχύει μόνο για τον Καντάφι, τον Χουσεΐν, τον Μιλόσεβιτς, τον Μουμπάρακ, τον Νασράλα, τον Άσαντ ή τον Χαμενεΐ, αλλά όχι για τους ίδιους. Έτσι, βήμα προς βήμα, ο πολιτισμός του Βάαλ επιτυγχάνει τους στόχους του.
Επομένως, είτε κινητοποιούμαστε επειγόντως, είτε η κατάσταση θα γίνει εξαιρετικά δύσκολη. Και αν εξακολουθούμε να τρέφουμε ψευδαισθήσεις, τότε υπάρχει κάποιο είδος βαθέος ψεύδους στο δικό μας στρατόπεδο. Αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό στο πλαίσιο αυτού που έχει συμβεί στο Ιράν, πράγμα που είναι μια καταστροφή παγκόσμιων διαστάσεων. Υπέροχοι άνθρωποι, αξιοσημείωτοι πνευματικοί ηγέτες, έχουν σκοτωθεί. Για λόγους σύγκρισης, θα ήταν σαν ο Πατριάρχης της Μόσχας, ο Πρόεδρος, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου και όλοι οι βασικοί υπουργοί να σκοτώθηκαν ταυτόχρονα, μαζί με περισσότερες από εκατό μαθήτριες, αθώες ψυχές, που σκοτώθηκαν από πυραύλους. Μετά από ένα τέτοιο γεγονός, είναι δυνατόν να παραμείνουμε αδιάφοροι και να προσποιούμαστε ότι δεν μας αφορά ιδιαίτερα, ότι δεν είναι δική μας δουλειά;
Επομένως, αν τα υπομείνουμε όλα αυτά και σιωπήσουμε, τότε την επόμενη φορά θα μας κάνουν το ίδιο. Γι’ αυτό είμαι απολύτως βέβαιος ότι στην τρέχουσα κατάσταση, θα πρέπει να κηρύξουμε αμέσως κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τουλάχιστον στο υψηλότερο επίπεδο διακυβέρνησης. Διαφορετικά, η κατάσταση γίνεται απλώς κρίσιμη για εμάς.
Μετάφραση από τη Μαρία Σεφέρου
Tags: Alexander Dugin, Epstein, Trump, Βάαλ, ΗΠΑ, Ιράν, Ισραήλ, ΝΑΤΟ, Ρωσία
