Η κοροϊδία της λεγόμενης “ελάφρυνσης χρέους” που προτείνουν ΕΕ-ΔΝΤ και η διέξοδος
Του Ν. Ζ
Η πολυσηζητημένη «ελάφρυνση χρέους», όπως την εννοούν στην ΕΕ και το ΔΝΤ, αποτελεί κάτι περισσότερο από κοροϊδία και δεν έχει την παραμικρή σχέση με «κούρεμα χρέους», έστω και σε πολύ περιορισμένο βαθμό.
Αυτή η υποτιθέμενη ελάφρυνση του χρέους συνίσταται σε μια πολύ μικρής σημασίας και ύψους παρέμβαση στα επιτόκια αποπληρωμής του χρέους και στην επέκταση (αναπροσαρμογή) των προθεσμιών της λήξης του.
Καθίσταται, μάλλον, προφανές, ακόμα και στους αδαείς, ότι μια τέτοια ελάφρυνση το μόνο που κάνει είναι να χρυσώνει το χάπι.
Είναι ηλίου φαεινότερο πως ότι γλιτώσει η χώρα από μια μικρή μείωση των επιτοκίων του χρέους, θα το πληρώσει και με το παραπάνω, με τους περισσότερους τόκους που θα πληρώσει εξαιτίας της επιμήκυνσης της χρονικής λήξης του χρέους.
Η Ελλάδα, δηλαδή ο ελληνικός λαός, τελικά θα πληρώσουν περισσότερα ποσά για το επονείδιστο και απεχθές χρέος και θα τα πληρώσουν περισσότερες από τις γενιές που έρχονται, μόνο που θα πληρώνουν ελάχιστα λιγότερα κάθε χρόνο σε τοκοχρεολύσια.
Αυτό φυσικά δεν λέγεται ελάφρυνση χρέους αλλά τοκογλυφία και συνέχιση της «αποικιοποίησης» της χώρας επ’ αόριστων και στην ουσία στο διηνεκές.
Και αυτό διότι, ενώ η οικονομία και η κοινωνία θα βρίσκονται στην πρέσα για να πληρώνουν τόκους και χρεολύσια, το χρέος δεν πρόκειται να μειώνεται και πολύ περισσότερο δεν πρόκειται ποτέ να εξοφληθεί και τα λεφτά για την αποπληρωμή του θα πέφτουν σε μια μεγάλη μαύρη τρύπα.
Η μόνο διέξοδος για το δημόσιο χρέος είναι η διαγραφή του ή τουλάχιστον το πολύ βαθύ κούρεμά του, ενώ η μόνη διέξοδος και για το ιδιωτικό χρέος, εξίσου ή μεγαλύτερο πρόβλημα από το δημόσιο χρέος, είναι η ευρεία, κατά Σόλωνα, ΣΕΙΧΑΧΘΕΙΑ.
Και τα δυο αυτά σωτήρια μέτρα προϋποθέτουν να περάσουμε στο εθνικό νόμισμα, ώστε όχι μόνο να καταστούν δυνατά αλλά και για να ανοίξει μια νέα περίοδος χρηματοδοτικής επενδυτικής άνοιξης στην οικονομία, παραγωγικής ανασυγκρότησης και μετασχηματισμού της.
Όλα τα άλλα αναπαράγουν ένα φαύλο μίζερο κύκλο στασιμοανάπτυξης, βάλτου και φτωχοποίησης.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο όραμα!
