Έχει κι ο ΣΥΡΙΖΑ το βεβαρυμένο παρελθόν του...

Με αφορμή το θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ στις χθεσινές εκλογές, και την ολομέτωπη επίθεση των ΜΜΕ εναντίον της Χρυσής Αυγής ως κόμματος της βίας, τι θυμήθηκα λέτε; Τα τραγικά γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, όπου κόντεψε να καεί όλη η Αθήνα.

Μεταφέρω εδώ χαρακτηριστικά αποσπάσματα από άρθρο του Δημοσθένη ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ – ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, με τίτλο «Η βία, τα δελτία τύπου και ο σοσιαλισμός», που δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ στις 21/06/2008:

«Τα τελευταία χρόνια, είτε καίγεται το βιβλιοπωλείο του Γεωργιάδη στη Σόλωνος, είτε πέφτουν μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα, είτε σπάνε τράπεζες σε μια πορεία, οι αντίπαλοί μας θεωρούν αυτονόητη υποχρέωσή μας να δηλώσουμε ότι καταδικάζουμε “τη Βία”.

Τα γεγονότα, βέβαια – το γνωρίζουν οι δημόσιοι κατήγοροί μας – δεν μπορούν να ξεγίνουν με μια δήλωση. Τότε γιατί τόσο άγχος να μας “”αποπροσανατολίσουν”, που θαʼ λεγε και το ΚΚΕ; Για να αποκατασταθούν πολιτικά οι “πληγέντες” (πρόσωπα ή θεσμοί) και να εδραιωθεί, στο πεδίο της ιδεολογίας, η άποψη πως μέσα στην κοινωνία ουδείς άλλος δικαιούται να ασκεί βία, παρά μόνο το κράτος που, σύμφωνα με το διάσημο ορισμό του Βέμπερ, κατέχει – από πού και για πόσο άραγε;- το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής βίας. (…)

Θα πρέπει να κουβεντιάσουμε και για κάτι ακόμα: ότι δε θεωρούμε καθόλου αυτονόητη και αιώνια τη “νομιμότητα” γενικώς, ούτε πιστεύουμε πως “η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων”, ιδίως σε εποχές που τα κράτη διεκδικούν και επιβεβαιώνουν το “δικαίωμά” τους στην ελεύθερη καταστολή, χωρίς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία να τα περιορίζει ιδιαιτέρως.

Αντίθετα, γνωρίζοντας ότι “ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό δε θα είναι ένα απλό ειρηνικό πέρασμα”, καταλαβαίνουμε ότι για τη στοιχειώδη κοινωνική αυτοάμυνα απαιτούνται συγκεκριμένα “ποσά” βίας, υποστηρίξιμα τουλάχιστον στα τμήματα της κοινωνίας που μας ενδιαφέρουν προνομιακά• “ποσά” που αντιστοιχούν στην υπόθεση που υπερασπιζόμαστε και που λειτουργούν απελευθερωτικά για τους κυριαρχούμενους, αναδεικνύοντάς μας ταυτόχρονα ως παραδειγματική και ηθική δύναμη. Τέτοια δύναμη, βεβαίως, δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ αν οι πολιτικές μας παρεμβάσεις εξαντλούνται σε δελτία τύπου αγχωμένα μέσα στη νομιμοφροσύνη τους.» (Δείτε περισσότερα εδώ.)

Ιδού, λοιπόν, μερικές από τις δημοκρατικές “αρχές” και “αξίες” του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, που δε μοιάζουν σε τίποτα μ’ εκείνες της Χρυσής Αυγής:
-Η “νομιμότητα” δεν είναι αυτονόητη και αιώνια.

-Ούτε πιστεύουμε πως “η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων.”

-Για τη στοιχειώδη κοινωνική αυτοάμυνα απαιτούνται συγκεκριμένα “ποσά” βίας.

Πάμε τώρα και στα “αντικάλαντα” που είχαν συνθέσει για τα Χριστούγεννα του 2008 και το ημερολόγιο του 2009 που διένειμαν, και είχαν δημοσιευθεί στην ΑΥΓΗ, στις 24 Δεκεμβρίου του 2008:

Τα κάλαντα εφέτο

“Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι και φωλιά οι μπάτσοι είναι παντού, Έι!
Δακρυγόνα και φωτιές μες τη γειτονιά,
ήρθε η εξέγερση, βοηθάτε, ρε παιδιά.
Δέντρο φωτεινό, καίει λαμπερό,
μήνυμα θα φέρει από τον λαό.
Μες στη σιγαλιά ακούμε τρία μπαμ
Και κάνει η αγάπη την καρδιά γροθιά.
Δακρυγόνα και φωτιές στο μικρό χωριό
και χτυπάν αλύπητα νέους στο ψαχνό, Έι!
Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
κι η Βουλή απέχει μόλις ένα ντου
Κόκκινες μπογιές, οι πέτρες είναι πολλές,
τα κανάλια δείχνουν τις ίδιες παπαριές.
Τρέχουν τα παιδιά, σε κάθε γειτονιά,
φωνάζουνε συνθήματα και σπάν’ στα πεταχτά
Δακρυγόνα και φωτιές στο εξωτερικό,
Κόσμος πολύς στους δρόμους, κάτι τρέχει εδώ, Έι!
Δακρυγόνα και φωτιές, χρειάζεται αλλαγή
Ας δώσουμε στη γη μας ακόμα μια στροφή.”

Ω έλατο

“Ω έλατο, ω έλατο τι ωραία που αρπάζεις
Όταν δεν είσαι Παρνασσό,
Όταν δεν είσαι Πάρνηθα,
Στο Σύνταγμα, στο Σύνταγμα τι ωραία που αρπάζεις!
Μπάτσους γεμάτο στα κλαδιά,
Και διμοιρίες στη σειρά.
Ω έλατο, ω έλατο δε θα μου τη γλιτώσεις.
Βρε θα σε κάψω μια βραδιά,
Κι ας έχει μπάτσους στα κλαδιά.
Ω έλατο, ω έλατο, δε θα μου τη γλιτώσεις. “

Κάλαντα Χριστουγέννων 2008

“Καλήν ημέραν άρχοντες,
Κι ας μην, κι ας μην είναι ορισμός τους,
Διαμαρτυρία κάνουμε, Κόντρα, κόντρα στο φασισμό τους.
Οργή γεννάται σήμερον,
Από, από τη νεολαία,
Όλοι στους δρόμους βγήκαμε, Έλα έλα κι εσύ παρέα.
Η εξουσία τρομοκρατεί,
Τα μι, τα μίντια φιμώνουν,
Στα σπίτια μας κλεινόμαστε,
Και μας, και μας αποβλακώνουν,
Κι η κρατική καταστολή
Μας δε, μας δέρνει, μας σκοτώνει.
Με σπρέι μας ψεκάζουνε Τα ΜΑΤ, τα ΜΑΤ κι οι ασφαλίτες
Μα εμείς δε λογαριάζουμε
Κι αυτοί, κι αυτοί μας λένε αλήτες.
Καλά Χριστούγεννα λοιπόν
Αλλά, αλλά να μην ξεχνάμε
Για όσα ονειρευτήκαμε
Γι’ αυτά, γι’ αυτά μας πολεμάνε! “

Περισσότερα για το θέμα εδώ

Παρεμπιπτόντως, πάντα είχα την απορία: γιατί ο αριστερός φασισμός είναι αποδεκτός ενώ ο δεξιός φασισμός εξορκίζεται μετά βδελυγμίας; Γιατί ανησυχούν τόσο πολύ, τόσοι πολλοί, για την είσοδο της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ στη Βουλή; Ο λαός δεν τους ψήφισε κι αυτούς; Γιατί να μη σεβαστούμε την ετυμηγορία του λαού; Πάντως, περί βίας η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ έχει τις απόψεις της που είχα αναδημοσιεύσει εδώ. Μπορείτε ν’ αντιπαραβάλετε και να συγκρίνετε με τις πριν τέσσερα χρόνια απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ περί βίας που παρέθεσα.

Αν τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάχτηκε προς το ειρηνικότερο, θα δείξει. Αν τολμήσει να συμμετάσχει σε συγκυβέρνηση, προτείνω να δοθεί σε Συριζαίο το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για να γελάσει ο κάθε πικραμένος. Εκτός κι αν ο Αλέξης Τσίπρας διαθέτει μαγικές ικανότητες και ικανοποιήσει τους πάντες για τα πάντα, ώστε να μην υπάρχουν πια απεργίες και διαδηλώσεις. Χα, χα, χααα! Αφήστε τον να κυβερνήσει, βρε παιδιά, για να ξεβρακωθεί κι αυτός όπως όλοι οι προηγούμενοι “προοδευτικοί” δημαγωγοί ηγέτες!! Αφήστε τον να κυβερνήσει για να ξεσκεπαστεί και ο αριστερός μύθος, μπας και κάποτε συνετιστούμε ως λαός και δούμε κατάματα την αλήθεια για τα χάλια μας…