– “Τι σαχλαμάρες είναι αυτά, καλέ μαμά; Δεν μου αρέσει αυτό το μάθημα. Δεν θέλω να τα διαβάζω αυτά. Με τρελαίνουν”, είπε στη μαμά του ο Γιαννάκης, κατά τ’ άλλα φιλομαθέστατος στα μαθηματικά και τη γλώσσα.
–“Δεν είναι σαχλαμάρες, είναι η ελληνική μυθολογία παιδί μου, και πρέπει να τη μάθεις όπως και τα άλλα μαθήματα, διότι θα βαθμολογηθείς και σε αυτό”, απάντησε με αυστηρότητα η μαμά του Γιαννάκη, που δεν άντεχε στη σκέψη ότι ο μοναχογιός της δεν θα έπαιρνε άριστα σε όλα τα μαθήματα.
-“Σου είπα, δεν μου αρέσουν αυτά, μαμά. Δεν πρόκειται να τα διαβάσω για να αποστηθίσω όλα αυτά τα ονόματα και τις αηδίες”, απάντησε πεισματικά ο Γιαννάκης.
-“Θα τα μάθεις, θέλεις δε θέλεις, Γιαννάκη μου. Αυτή είναι η μυθολογία μας και οι μαθητές πρέπει να τη μάθουν”, επέμεινε η καλή μαμά.
Και κλάααμα ο Γιαννάκης! Για τις επόμενες δύο ώρες έκλαιγε με αναφιλητά. Η γιαγιά του που τον υπεραγαπούσε – στην ουσία αυτή τον μεγάλωνε αφού η μαμά του εργαζόταν – δεν άντεχε τα κλάματα του Γιαννάκη και σηκώθηκε κι έφυγε από το σπίτι για να με συναντήσει στην παραλία και να μου διηγηθεί την πονεμένη ιστορία του εγγονού της. Ήθελε να συμμεριστεί μαζί μου τον πόνο της.
“Εσύ τι γνώμη έχεις για όλα αυτά;”, με ρώτησε, αφού μου διηγήθηκε τα συμβάντα.
“Έχει δίκιο ο Γιαννάκης” της απάντησα. “Σε τι ωφελείται ένα εννιάχρονο παιδί να γεμίζει το κεφάλι του με μυθολογική σαβούρα; Γίνομαι έξω φρενών όταν τα ακούω. Αυτοί που γράφουν τα σχολικά βιβλία πρέπει να είναι ανεγκέφαλοι! Αντί να διδάξουν στα παιδιά μαθήματα αυτογνωσίας, δηλαδή ανθρωπογνωσίας, αντί να τους εξηγήσουν τη διαφορά μεταξύ του καλού και του κακού, και γιατί τα συμφέρει στο εδώ και τώρα να επιλέγουν το καλό, αντί, π.χ., να τους εξηγήσουν γιατί δεν τα συμφέρει να ζηλεύουν τον αδελφό ή την αδελφή τους, κλπ, βιάζουν τις παιδικές ψυχούλες με τερατώδεις και ανώφελους μύθους…”
“Γράψε κάτι γι’ αυτά”, μου είπε η γιαγιά του Γιαννάκη, κι εγώ της υποσχέθηκα να το κάνω. Αγόρασα λοιπόν την ιστορία της Γ’ Δημοτικού, και παραθέτω μερικά αποσπάσματα για να διαπιστώσετε κι εσείς το εξωφρενικό και θλιβερό της υπόθεσης.
“Ο Κρόνος – ο πιο δυνατός από τους Τιτάνες και όλου του κόσμου αρχηγός – φοβόταν πώς κάποιο από τα παιδιά του θα έπαιρνε το θρόνο του. Γι’ αυτό όταν γεννιόνταν τα κατάπινε“.
“Απελπισμένη η γυναίκα του Κρόνου, η Ρέα, πήγε και γέννησε το έκτο της παιδί, τον Δία, σε μια σπηλιά της Κρήτης. Έκρυψε το παιδί εκεί.”
“Όταν ο Δίας μεγάλωσε, πάλεψε με τον πατέρα του τον Κρόνο και τον ανάγκασε να βγάλει από την κοιλιά του τα πέντε αδέρφια του που είχε καταπιεί.”
“Άρχισε τότε ένας πόλεμος. Από τη μια οι τιτάνες κι από την άλλη οι θεοί”.
“Δέκα χρόνια κράτησε η Τιτανομαχία. Νίκησαν οι θεοί και τους Τιτάνες τους έριξαν στα τάρταρα”.
“Έτσι ο Δίας έγινε κυρίαρχος όλου του κόσμου. Παντρεύτηκε την (αδελφή του) Ρέα και, μαζί με τα παιδιά του και τ’ αδέλφια του, εγκαταστάθηκαν στον Όλυμπο”.
“Η Αθηνά, η κόρη του Δία, ήταν θεά της Σοφίας και των τεχνών. Πριν ακόμη γεννηθεί η Αθηνά, ο Δίας κατάπιε τη μητέρα της, τη σοφή Μήτιδα, γιατί έμαθε πως αυτή, μετά την Αθηνά, θα γεννούσε έναν θεό που θα του έπαιρνε το θρόνο. Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα να γεννηθεί η Αθηνά, ο Δίας διέταξε τον Ήφαιστο να του ανοίξει το κεφάλι μ’ ένα τσεκούρι. Αμέσως βγήκε απ’ το κεφάλι του πάνοπλη η Αθηνά”.
Όσο κι αν ψάξει κανείς να βρει χρήσιμο αλληγορικό νόημα σε αυτούς τους τερατώδεις μύθους, είναι αδύνατο. Το μόνο που αποκομίζει είναι ότι οι Τιτάνες (άνθρωποι) είναι σε διαρκή πόλεμο με τους θεούς και ότι τόσο οι Τιτάνες όσο και οι θεοί είναι αδίστακτοι προκειμένου να μην τους πάρει κανένας άλλος το θρόνο της εξουσίας.
Μήπως, όμως, τα τερατώδη αυτά παραμύθια διδάσκουν τα παιδιά να μην ζηλεύουν το μικρότερο αδελφάκι τους που απειλεί να τους πάρει το “θρόνο” που κατείχε το μοναχοπαίδι στην οικογένεια; Κάθε άλλο! Απεναντίας τα ενθαρρύνει να κάνουν ό,τι έκαναν οι θεοί και οι Τιτάνες!
Μήπως αυτοί οι ηλίθιοι μύθοι διδάσκουν τα παιδιά να αποφεύγουν το “bullying” εναντίον των παιδιών που για τον α’ ή β’ λόγο ξεχωρίζουν στα σχολεία;. Κάθε άλλο! Τα ενθαρρύνουν μάλιστα στη βία.
Κυρία Υπουργέ με τις πολλές περγαμηνές (Συγχαρητήρια!), ασφαλώς θα γνωρίζετε ότι στο Δημοτικό χτίζεται ο χαρακτήρας και διαμορφώνεται η προσωπικότητα του ανθρώπου. Όταν λοιπόν ταΐζετε τα παιδιά με σαβούρα, τι περιμένετε να βγάλετε; Λουλούδια ή αγκάθια; Αφήστε λοιπόν τις νομοθεσίες για το άσυλο και ασχοληθείτε επειγόντως με τη διδακτική ύλη στο Δημοτικό σχολείο. Όταν τα παιδιά διαπαιδαγωγηθούν σωστά από το δημοτικό, θα εκλείψουν και τα έκτροπα στα πανεπιστήμια.
Θα ρωτήσει κανείς, πού θα βρεθούν οι φωτισμένοι που θα γράψουν τέτοια βιβλία, όταν οι περισσότεροι δάσκαλοι και καθηγητές είναι πνευματικά ανεκπαίδευτοι και έχουν άγνοια ως προς την τρισυπόστατη φύση του ανθρώπου – σώμα, ψυχή, πνεύμα; Διότι, Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος…
Και μη μου πείτε ότι θα αναθέσετε το έργο αυτό σε κληρικούς και θεολόγους διότι δεν είναι ώρα για αστεία και χαιρέκακα γέλια… Η θρησκεία μας, δυστυχώς, έχει εκφυλιστεί σε μια τελετουργική τυπολατρία ανίκανη να αναγεννήσει το πνεύμα του ανθρώπου, ώστε να γίνει ο ίδιος νόμος στον εαυτό του.
