Μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς να γίνει ο καταλύτης για την έξοδο από το φαύλο κύκλο της ύφεσης και την έναρξη της ανάκαμψης; Παραθέτω ολόκληρη την ομιλία του στη Βουλή, στις 6-12-2011, για προσεκτική μελέτη και αξιολόγηση, ότι αι ημέραι πονηραί εισί και οι καιροί ου μενετοί:
ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ (Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας):
«Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σήμερα συζητάμε τον Προϋπολογισμό της επόμενης χρονιάς σε συνθήκες έκτακτες, σε συνθήκες κρίσης, μιας κρίσης πολλαπλής, εσωτερικής και ευρωπαϊκής, οικονομικής και γεωπολιτικής, όπου η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα ακόμη και τώρα που οι κερδοσκόποι χτυπούν άλλες χώρες. Μέσα στην Ελλάδα, μια ολόκληρη οικονομική πολιτική, που υποτίθεται ότι θα μας διέσωζε από τη χρεοκοπία, έχει καταρρεύσει και μας έχει φέρει πιο κοντά στη χρεοκοπία.
Το ότι ήταν λάθος αυτή η πολιτική εμείς το είπαμε εξ αρχής και αποδείχθηκε ότι είχαμε δίκιο. Τώρα το ομολογούν και πολλοί ξένοι, ακόμα και ανώτατοι αξιωματούχοι της Γερμανίας. Και μέσα στην Ευρώπη όμως, αποδείχθηκε ότι επανειλημμένες προσπάθειες να σταθεροποιηθεί το ευρώ μέχρι τώρα απέτυχαν και ότι η κρίση του ευρώ δεν οφείλεται μόνο στην κακή δημοσιονομική κατάσταση της ίδιας της Ελλάδας, αλλά και στην αδυναμία της Ευρωζώνης να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της.
Κάθε μέρα ακούμε και διαβάζουμε δηλώσεις μεγάλων ευρωπαίων ηγετών του παρελθόντος όπως του Σμίτ, του Κολ και του Ντελόρ, αλλά και υψηλόβαθμων στελεχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι δεν φταίνε για την κρίση του ευρώ οι Έλληνες και ότι ήταν λάθος η πολιτική που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα, πολιτική που την παρέλυσε μέσα σε μια μαύρη τρύπα ύφεσης καθιστώντας το χρέος της μη βιώσιμο.
Από δεκάδες παραδείγματα θα σας αναφέρω μόνο δυο χαρακτηριστικά. Πηγές του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών ομολογούν τώρα ότι το 2010 το πακέτο βοήθειας που μας έδωσαν έπρεπε να ήταν μεγαλύτερο, αν και -όπως είπαν- το σχεδίασαν οι πιο έμπειροι οικονομολόγοι του κόσμου, όπως είπαν συνεργάτες του κ. Σόιμπλε.
Από την πλευρά του ο Πρόντι, πρώην Πρόεδρος της Κομισιόν, ήταν πολύ πιο απερίφραστος:
“Χάθηκε χρόνος. Έπρεπε η κρίση να λυθεί άμεσα και σιωπηλά. Έπρεπε να λυθεί μέσα σε πέντε λεπτά, ενώ τελικά μετατράπηκε σε τραγωδία”.
Σας θυμίζει τίποτα αυτό; Θυμάστε την νέα τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που είχε βγει και διακήρυσσε σε κάθε τόνο ότι η Ελλάδα μόνο φταίει γιατί είναι διεφθαρμένη χώρα; Σήμερα ο κ. Πρόντι μας λέει ότι ένα μικρό πρόβλημα έγινε απίστευτη τραγωδία.
Όχι μόνο, λοιπόν, εμείς στη Νέα Δημοκρατία δεν έχουμε αλλάξει απόψεις, αλλά και να θέλαμε θα ήταν αδύνατον, γιατί σήμερα μας δικαιώνουν πρόσωπα μεγάλου κύρους στην Ευρώπη ή πρόσωπα, εν πάση περιπτώσει, που βρίσκονται στην καρδιά των ευρωπαϊκών εξελίξεων.
Σημειώνουμε ακόμη ότι πέρα από την ελληνική κρίση και πέρα από την Ευρώπη ακόμη, στο χώρο της ευρύτερης γειτονιάς μας υπάρχει πρωτοφανής αποσταθεροποίηση καθεστώτων, στη Βόρειο Αφρική και στη Μέση Ανατολή, στον Αραβικό κόσμο και πέραν αυτού. Η κρίση αυτή γεωπολιτικού χαρακτήρα ασφαλώς δεν έχει σχέση με εμάς, αλλά συμπίπτει με την κρίση της Ευρώπης, συμπίπτει με την ακόμη πιο οξυμένη εσωτερική κρίση στην Ελλάδα και το σπουδαιότερα βρίσκεται δίπλα μας.
Δεν μας φτάνουν όλα τα άλλα, έχουμε και μια πρωτοφανή αποσταθεροποίηση όλου του περίγυρού μας και τα κύματα των λαθρομεταναστών μαζεύονται στα σύνορά μας, περνάνε στην επικράτειά μας, σωρεύονται στις πόλεις μας σε μια στιγμή μάλιστα που η τοπική αυτοδιοίκηση έχει παραλύσει λόγω δραματικών περικοπών. Αυτή η πραγματικότητα καθιστά τη θέση της Ελλάδας πολύ πιο επικίνδυνη.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μέχρι πριν λίγες εβδομάδες είχαμε μια κυβέρνηση που επί δύο χρόνια άσκησε μια πολιτική ολέθρια και που τελικά κατέρρευσε, αφού έχασε κάθε ίχνος αξιοπιστίας στο εσωτερικό, αλλά και στο εξωτερικό. Ας δούμε, λοιπόν, που βρισκόμαστε σήμερα και πώς θα επιβιώσουμε μέσα σε αυτήν την πρωτοφανή καταιγίδα που απειλεί να σαρώσει τα πάντα.
Στην Ευρώπη έχουμε μια νομισματική ένωση δέκα επτά χωρών, αλλά δεν έχουμε κεντρική τράπεζα με αντίστοιχες αρμοδιότητες, όπως εκείνες των άλλων κεντρικών τραπεζών. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως δανειστής έσχατης ανάγκης. Δεν μπορεί να εκδώσει ευρωομόλογα και δεν μπορεί –τυπικά τουλάχιστον – να παρεμβαίνει ούτε στη δευτερογενή αγορά των ομολόγων.
Επιπλέον, μέχρι πέρσι τα κρατικά ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης θεωρούνταν ότι ήταν μηδενικού ρίσκου. Πέρσι όμως, τον Οκτώβριο στην ευρωπαϊκή συνάντηση κορυφής της Ντοβίλ η Ευρωζώνη αποφάσισε ότι τα κρατικά πλέον ομόλογα έχουν ρίσκο για τους κατόχους τους και ότι οι τράπεζες που τα διακρατούν θα πρέπει να διατηρούν ρευστά διαθέσιμα ανάλογα με το ρίσκο αυτών των ομολόγων που διακρατούν. Από εκείνη την ημέρα η ρευστότητα έγινε είδος εν ανεπαρκεία στην Ευρώπη. Έτσι με την απόφαση για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο ρίσκο των κρατικών ομολόγων δημιουργήθηκε ο μηχανισμός μετάδοσης της κρίσης από μια μικρή περιφερειακή χώρα του νότου, όπως είναι η Ελλάδα στο σύνολο της Ευρωζώνης.
Τώρα πλέον, μετά τις κερδοσκοπικές επιθέσεις και σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία και την Ισπανία ιδιαίτερα και μετά την αδυναμία που επέδειξε η Ευρώπη να φτιάξει αναχώματα για να τους αντιμετωπίσει δεν αρκούν ούτε τα ευρωομόλογα ούτε η παρέμβαση του μηχανισμού στήριξης στη δευτερογενή αγορά. Πρέπει να υπάρξει πια απευθείας ενίσχυση της ρευστότητας, δηλαδή να βγάλει η ίδια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το υπερόπλο της, το “μπαζούκα”, όπως καθιερώθηκε να λέγεται στο εξωτερικό και να γίνει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα δανειστής έσχατης ανάγκης για νέο χρήμα, φρέσκο χρήμα στην Ευρωζώνη. Αυτό, όμως, δεν το θέλει η Γερμανία γιατί, όπως ξέρετε, φοβάται τον πληθωρισμό από τα ιστορικά τραύματα που υπέστη στις αρχές της δεκαετίας του ’20.
Έτσι τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο. Σήμερα στο στόχαστρο των κερδοσκόπων έχει μπει ακόμη και η Γαλλία και το Βέλγιο και όχι μόνο, ενώ και η ίδια η Γερμανία δυσκολεύεται να δανειστεί στα χαμηλά επιτόκια που δανειζόταν ως σήμερα.
Οι οίκοι αξιολόγησης, τους οποίους η ίδια η απόφαση στην Ντωβίλ έβαλε στο παιχνίδι, έφθασαν να απειλούν τώρα ακόμα και τα «ΑΑΑ» των γαλλικών ομολόγων, του γαλλικού χρέους. Εάν συμβεί αυτό, τότε ο ίδιος ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης, το EFSF, θα χάσει την αξιοπιστία του. Τώρα, πλέον, η χρήση του μπαζούκα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι απαραίτητη. Όμως, μην κάνετε λάθος, οι αντιρρήσεις παραμένουν.
Ακόμη και αν γίνουν όλα όσα δεν έγιναν έως τώρα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το ευρωομόλογο, η ενίσχυση του Ταμείου EFSF και η νομισματική παρέμβαση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ο κίνδυνος δεν θα ξεπεραστεί, γιατί δυστυχώς υπάρχει ακόμη ένας μεγάλος επιπλέον παράγοντας ανησυχίας με τα προγράμματα μονομερούς λιτότητας που εφαρμόζονται πλέον σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες. Η ίδια η Ευρώπη πλέον κατευθύνεται σε μια ευρύτατη γενικευμένη ύφεση και με πιθανότητα αυτή τη φορά να παρασύρει και όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Κινδυνεύει, δηλαδή, να συμβεί στην Ευρώπη αυτό που συνέβη σε εμάς, όπου επιβλήθηκε μια σκληρή λιτότητα χωρίς ταυτόχρονα μέτρα ανάκαμψης. Το αποτέλεσμα ήταν να επιδεινωθεί σε εμάς η ύφεση, να παραμείνουν υψηλά τα ελλείμματα, να εκτοξευτεί το χρέος. Τώρα πια αυτό κινδυνεύει να συμβεί πανευρωπαϊκά.
Γι’ αυτό και η τελευταία είδηση που διαβάσαμε σήμερα, ότι όλες οι χώρες της Ευρωζώνης προειδοποιούνται από τον οίκο αξιολόγησης “STANDARD & POOR’S” πως κινδυνεύουν όλες με πιστοληπτική υποβάθμιση. Εάν, όμως, η Ευρώπη ξαναμπεί σε ύφεση, τότε τα ελλείμματα όλων των χωρών θα αυξηθούν και τα χρέη τους θα εκτοξευθούν. Τότε είναι πιθανό ακόμη και μια συμφωνία μεθαύριο στις Βρυξέλλες, που μοιάζει τώρα επαρκής, να αποδειχθεί μετά από μερικούς μήνες εντελώς ανεπαρκής και τότε μπορεί να γίνει πραγματικότητα αυτό που θέλουμε όλοι να μην γίνει ποτέ και να αποφευχθεί, δηλαδή το τέλος της Ευρωζώνης.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στην Ελλάδα υπάρχουν τρεις μείζονες προτεραιότητες για τους επόμενους μήνες, όχι για τον επόμενο χρόνο. Πρώτον, να τακτοποιηθεί οριστικά η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους με το εθελοντικό “κούρεμα” που αποφασίστηκε στις 26 Οκτωβρίου. Έτσι και αλλιώς, δεν πάμε πουθενά όσο το χρέος μας θεωρείται μη βιώσιμο. Ποιος θα επενδύσει πια σε μια χώρα που το χρέος της δεν είναι βιώσιμο, δηλαδή είναι ανεξέλεγκτο; Ποιος θα δανείσει τις επιχειρήσεις αυτής της χώρας; Πώς θα ανακάμψει η οικονομία της, εάν όλα τα κεφάλαια φεύγουν με ανεξέλεγκτο χρέος και μπαίνει αυτή η χώρα σε τροχιά χρεοκοπίας;
Η δεύτερη προτεραιότητα είναι να εξασφαλιστεί η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων. Η απόφαση της 26ης Οκτωβρίου εξασφαλίζει μεν την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αλλά δεν προβλέπει τίποτα για τα ασφαλιστικά ταμεία. Εάν δεν επανακεφαλαιοποιηθούν και τα ταμεία, θα χάσουν έσοδα μεγέθους περίπου 600 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο. Χωρίς τράπεζες, δεν υπάρχει σύγχρονη οικονομία και με διαλυμένα τα ασφαλιστικά ταμεία διαλύεται και ο Προϋπολογισμός και η κοινωνική συνοχή.
Τρίτη προτεραιότητα, αλλά και υπέρτατη, χωρίς την οποία όλες οι άλλες δεν έχουν κανένα νόημα: Η ανάκαμψη. Εάν η Ελλάδα δεν βγει από την ύφεση μέσα στο 2012, θα συμπληρώσει σε συνεχή ύφεση πέντε χρόνια. Φέτος μόνο πρόκειται να ξεπεράσει το 6%. Εάν το 2012 έχουμε ύφεση όσο προβλέπει το σχέδιο Προϋπολογισμού, τότε οι απώλειες στην πενταετία θα φθάσουν το 15% του ΑΕΠ. Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναγίνει μεταπολεμικά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν λέγεται πια ύφεση αυτό, λέγεται κατάρρευση.
Το ίδιο το πρόγραμμα, που εφαρμόζεται σήμερα, προβλέπει ότι το 2012 θα βγάλουμε πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή θα καλύψουμε το σύνολο των τρεχουσών δαπανών και ένα μικρό μέρος των τόκων. Προειδοποιώ προσωπικά ότι αυτό δεν θα συμβεί, εάν δεν υπάρξει ανάκαμψη. Για να πιάσουμε το στόχο, χρειαζόμαστε οπωσδήποτε να υπάρξει ανάκαμψη της οικονομίας.
Ο Προϋπολογισμός του 2011 απέτυχε στους στόχους του, κυρίως γιατί δεν υπήρχε ανάκαμψη. Αντίθετα, οδήγησε σε ύφεση, πολύ χειρότερη από εκείνην που είχε αρχικά υπολογιστεί. Το δεκάμηνο του 2011 το έλλειμμα του Προϋπολογισμού αυξήθηκε κατά 11%, ενώ ο στόχος ήταν στο δωδεκάμηνο να μειωθεί κατά 4%. Αν δεν ήταν οι συνεχείς μειώσεις του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, που ο καθένας ξέρει από την περιφέρειά του τι σημασία έχει, πόσο σημαντικό είναι, πέρυσι και φέτος εάν δεν είχαν κοπεί αυτές οι επενδύσεις, το έλλειμμα θα ήταν ακόμη πιο υψηλό. Σκεφθείτε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι το έλλειμμα του Τακτικού Προϋπολογισμού, χωρίς δηλαδή τις δημόσιες επενδύσεις, τα νοσοκομεία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, παρουσιάζει αύξηση κατά 2% του ΑΕΠ. Και αυτό, παρά τις θυσίες και τις αιματηρές περικοπές.
Όσον αφορά τον Προϋπολογισμό του 2012, πρέπει να πω ότι διέπεται δυστυχώς από την ίδια λογική των δύο προηγουμένων ετών. Όσο συνεχίζεται αυτό το μείγμα πολιτικής, δηλαδή φόροι και περικοπές παντού, χωρίς μέτρα ανάκαμψης, η ύφεση για το 2012 θα είναι πιθανότατα μεγαλύτερη, πάνω από το 2,8% που προβλέπεται. Όλα αυτά θα συρρικνώσουν και άλλο την οικονομική δραστηριότητα, θα εκτοξεύσουν τα λουκέτα, θα ανεβάσουν τον πυρετό της ανεργίας, που χτυπά κυρίως τα νέα παιδιά. Και οι στόχοι αυτοί είναι πιθανόν να μην επιτευχθούν και πάλι.
Ακόμη, ο Προϋπολογισμός θα κριθεί τελικά και από το εθελοντικό «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Το όφελος από το «κούρεμα» των ομολόγων στην αρχή μας είπαν ότι θα φθάσει τα 5 δισεκατομμύρια ετησίως. Τώρα μιλούν για όφελος 3,6 δισεκατομμυρίων τα επόμενα χρόνια.
Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω μια κρίσιμη παρατήρηση. Τα μέτρα του Προϋπολογισμού του 2012 δεν αποφασίζονται εδώ σήμερα, έχουν ήδη αποφασιστεί από το μεσοπρόθεσμο που ψηφίστηκε το καλοκαίρι και έχουν συμπληρωθεί από το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε πριν από δύο μήνες. Είναι μέτρα ψηφισμένα.
Εμείς σε πολλά από αυτά και στο συνολικό μείγμα πολιτικής, όπως ξέρετε, διατυπώσαμε τις διαφωνίες μας και τα καταψηφίσαμε. Και οι διαφωνίες μας παραμένουν. Τώρα, όμως, προέχει να ρυθμιστεί το συνολικό χρέος της Ελλάδας το ταχύτερο και αυτό απαιτεί έναν οδικό χάρτη δημοσιονομικής προσαρμογής με τελικό στόχο να βγούμε από την κρίση.
Εμείς, όπως έχουμε πει από την αρχή, δεν διαφωνούμε με τους στόχους της προσαρμογής. Συμφωνούμε πλήρως να εξαλειφθεί το έλλειμμα και να μειωθεί το χρέος. Προσθέτουμε, όμως, το σπουδαιότερο: Ανάκαμψη τώρα. Επαναλαμβάνουμε τη διαφωνία μας με μέτρα οριζόντιων περικοπών και με τις αλλεπάλληλες συνεχείς φορολογικές επιβαρύνσεις που δεν μειώνουν την παραοικονομία, εξοντώνουν μόνον αυτούς που ήδη πληρώνουν.
Σε αυτά θα εξακολουθήσουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να επιμένουμε. Όμως, ψηφίζουμε τον Προϋπολογισμό, πρώτον, γιατί δίνουμε απόλυτη προτεραιότητα να εξασφαλιστεί τώρα η βιωσιμότητα του χρέους και να τηρηθούν οι στόχοι της προσαρμογής και δεύτερον, για να ζητήσουμε ακριβώς αυτό που λείπει από το πρόγραμμα, δηλαδή ανάκαμψη.
Αξίζει να σας πω το εξής. Κάθε φορά που αυξάνεται η ανεργία κατά 1%, το κράτος επιβαρύνεται άμεσα, δηλαδή δημιουργεί έλλειμμα σε επιδόματα ανεργίας μόνο, πάνω από 300 εκατομμύρια ετησίως. Εάν λάβετε υπ’ όψιν τις απώλειες από φόρους εισοδήματος που δεν πληρώνει πια ο άνεργος, από φόρους κατανάλωσης, ασφαλιστικές εισφορές, το έλλειμμα επιβαρύνεται από κάθε επιπλέον ποσοστιαία μονάδα ανεργίας κατά 1 δισεκατομμύριο.
Σήμερα, έχουμε ανεργία που φθάνει το 18%. Σε δύο χρόνια αυξήθηκε κατά εννέα ποσοστιαίες μονάδες. Αυτό από μόνο του επιβάρυνε, επομένως, το έλλειμμα κατά 9 τουλάχιστον δισεκατομμύρια. Το έλλειμμά μας σήμερα θα ήταν σχεδόν το μισό, εάν δεν υπήρχε η εκτόξευση της ανεργίας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν δίνω –το ξέρετε- εύκολες υποσχέσεις, αλλά ό,τι υπόσχομαι το κάνω. Ουσιαστικά μόνο δύο πράγματα υποσχέθηκα. Να αποκαταστήσω τις μεγάλες αδικίες στους χαμηλοσυνταξιούχους και στους πολύτεκνους και θα το κάνω. Έχω υποσχεθεί ότι θα αντικαταστήσω πολλά πράγματα που υπάρχουν σήμερα με άλλα ισοδύναμου αποτελέσματος. Έχω τις προτάσεις, για να καμφθούν οι όποιες αντιρρήσεις και για να τα πετύχουμε αυτά.
Τονίζω προς κάθε κατεύθυνση ότι η υπερφορολόγηση πρέπει να σταματήσει. Τα χαράτσια πρέπει να σταματήσουν. Με μικρότερους φορολογικούς συντελεστές μπορούμε να αντλήσουμε περισσότερα φορολογικά έσοδα. Ήδη, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο με υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές το κράτος είδε τα έσοδά του να μειώνονται.
Αυτή είναι η άποψή μας για το φορολογικό. Μειώσεις συντελεστών θα ζητήσουμε ευθέως. Εμείς τολμήσαμε και θέσαμε το θέμα από πέρυσι με το “Ζάππειο 2”, τότε που είχε θεωρηθεί περίπου θανάσιμο αμάρτημα.
Τώρα συζητιέται και δεν θα σταματήσουμε να το θέτουμε και να το πιέζουμε το θέμα αυτό, μέχρι να το καταφέρουμε. Με ανάκαμψη θα πετύχουμε αυτό που δεν πέτυχε η προηγούμενη Κυβέρνηση με ισοπεδωτική ύφεση, τη ραγδαία δηλαδή μείωση των ελλειμμάτων. Κι έτσι πιστεύω ότι θα μπορέσουμε να αποκαταστήσουμε ταυτόχρονα την ψυχολογία της αγοράς, αλλά και τη συνοχή της κοινωνίας.
Και το τελευταίο. Αν δεν βρισκόταν σε κρίση η Ελλάδα αυτή τη στιγμή, θα μπορούσε να εξάγει σταθερότητα και ευημερία στη Μέση Ανατολή. Όμως, λόγω της κρίσης κινδυνεύει να εισαγάγει αστάθεια και κοινωνικές εκρήξεις στην Ευρώπη. Η μεταδοτικότητα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, της κρίσης χρέους από την Ελλάδα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχει γίνει ήδη, αλλά υπάρχει ένας μεγαλύτερος κίνδυνος, η μεταδοτικότητα της κοινωνικής κρίσης, το contagion στην κοινωνική κρίση και αυτό πρέπει να το αποτρέψουμε. Με μία συνεπή πολιτική, όπως αυτή που προτείνουμε, θα σταθεροποιήσουμε τη χώρα οικονομικά και κοινωνικά. Γι’ αυτό και δεν θα σταματήσω να λέω αυτό που είπα από την αρχή, χρειαζόμαστε ανάπτυξη. Χρειαζόμαστε εσωτερική σταθεροποίηση κατά προτεραιότητα για να αντιμετωπίσουμε και προβλήματα ασφαλείας.
Κατά προτεραιότητα, επομένως, θα καταργήσουμε το νόμο για την ιθαγένεια και θα αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Κατά προτεραιότητα θα ανακηρύξουμε την ΑΟΖ.
Η Ελλάδα πρέπει να βρει τον εαυτό της. Πρέπει η Ελλάδα να αξιοποιήσει τον πλούτο και τα πλεονεκτήματά της, πρέπει να ασκήσει τα δικαιώματά της στο θαλάσσιο και στο χερσαίο ορυκτό της πλούτο. Και πρέπει να παραμερίσει οριστικά τους μόνιμους κήρυκες της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας.
Κάποιοι, για παράδειγμα, βιάστηκαν να μιλήσουν για ελληνική πανωλεθρία από την απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης, μετά την προσφυγή των Σκοπίων. Και τελικά αποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο μεταξύ άλλων απέρριψε και το βασικό αίτημα των Σκοπίων, να απαγορευτεί δηλαδή στην Ελλάδα μελλοντικό βέτο σε βάρος των Σκοπίων αν δεν λυθεί το ζήτημα της ονομασίας.
Η ελληνική επιτυχία στο Βουκουρέστι και η στέρεη άποψή μας για το θέμα παραμένουν. Η Ελλάδα έχει κόκκινες γραμμές και τις τηρεί, αλλά έχει και γαλάζιες γραμμές, έχει δηλαδή και θεμιτές επιδιώξεις και τις προωθεί. Και αυτή τη στιγμή, κεντρική μας επιδίωξη είναι η ανακήρυξη της ΑΟΖ, που ακόμα και η μικρή Κύπρος την αποτόλμησε κι εμείς δεν τολμήσαμε ακόμα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μέσα στο αμέσως επόμενο διάστημα τα πάντα στην Ευρώπη, κατά την άποψή μου, θα αλλάξουν. Σε ένα χρόνο από σήμερα η ευρωπαϊκή πραγματικότητα πολύ λίγο θα μοιάζει με όσα γνωρίζουμε ως τώρα, με όσα περάσαμε τα δύο τελευταία χρόνια και με όσα ζούμε σήμερα μαζί με τις μεγάλες αλλαγές συνειδητοποιούνται και τα λάθη και τα λάθη που έγιναν και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.
Η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται σε ιστορικά μεταίχμιο, έχει μπει σε μια φάση μεταβατική. Και η Ελλάδα βρίσκεται σε μεταβατική φάση και έχει μεταβατική Κυβέρνηση, τη σημερινή Κυβέρνηση Παπαδήμου, για την οποία εμείς πρωτοστατήσαμε να δημιουργηθεί, όταν οι απίστευτοι χειρισμοί της προηγούμενης Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ απομόνωσαν πλήρως τη χώρα και δημιούργησαν προς στιγμή τον κίνδυνο άμεσης εκδίωξης της Ελλάδας από την Ευρώπη και ταυτόχρονα πλήρως χρεοκοπία της.
Τη στιγμή που γενικευόταν η κρίση στην Ευρωζώνη δεν μπορούσε η Ελλάδα να μείνει ουσιαστικά απομονωμένη και ουσιαστικά χωρίς κυβέρνηση. Έπρεπε να αποκτήσει κυβέρνηση, να παραμείνει στην Ευρώπη και στο ευρώ, να εξασφαλίσει την έκτη δόση και κυρίως να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα του χρέους της και μόλις δρομολογηθούν όλα αυτά θα πάει σε εκλογές. Αυτοί ήταν οι στόχοι που θέσαμε τότε. Η έκτη δόση σήμερα ξεμπλόκαρε, η συζήτηση για τη νέα δανειακή σύμβαση προχωράει, όλοι επείγονται πλέον να δοθεί άμεσα λύση στη βιωσιμότητα του χρέους και όλοι αντιλαμβάνονται ότι πλησιάζουν πια οι εκλογές, πράγμα που αποκαθιστά και την ομαλότητα μέσα στη χώρα.
Πολλοί θέτουν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το ψευτοδίλημμα αν είμαστε Συμπολίτευση ή Αντιπολίτευση. Σε τι να είμαστε Συμπολίτευση και σε τι να αντιπολιτευτούμε; Αυτή είναι μία προσωρινή μεταβατική Κυβέρνηση, δεν είναι συγκυβέρνηση. Δεν προέκυψε από κοινό πρόγραμμα για κυβέρνηση των κομμάτων που την αποτελούν. Τη στηρίζουμε για να πετύχει τους στόχους της άμεσα. Δεν δίνουμε συγχωροχάρτι για τις αμαρτίες της προηγούμενης Κυβέρνησης.
Όσα πρέπει να αλλάξουμε θα τα αλλάξουμε, αλλά χρειαζόμαστε και την εντολή του ελληνικού λαού. Και θα τα αλλάξουμε μετά τις εκλογές.
Η Νέα Δημοκρατία σήμερα, λοιπόν, δεν είναι ούτε Συμπολίτευση ούτε Αντιπολίτευση. Τι είναι; Είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας των εξελίξεων και το απέδειξε και είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας η εγγύηση μετάβασης σε μία καινούργια εποχή που θέλουν όλοι οι Έλληνες.
Ζούμε μία μετάβαση από το φαύλο κύκλο της κρίσης και της ύφεσης στον ενάρετο κύκλο της ανάκαμψης και την ανάπτυξης. Το πώς θα γίνει αυτό θα το αποφασίσει ο ελληνικός λαός και μόνον αυτός. Και πολύ σύντομα, το Φεβρουάριο. Εγώ υποσχέθηκα να του εξασφαλίσω ομαλές συνθήκες εκλογών, χωρίς αγωνίες και εκβιασμούς και αυτά που εμείς υποσχόμαστε θα τα κάνουμε. Όχι “λεφτά υπάρχουν” και “πάρε κόσμε”. Ζούμε τη μετάβαση από την εποχή του λαϊκισμού και των ψεύτικων υποσχέσεων σε μία νέα εποχή έντιμης σχέσης ανάμεσα στην πολιτεία και τον πολίτη.
Μερικοί αναρωτιούνται τάχα αθώα, γιατί άραγε να μην επεκταθεί και πέραν του τριμήνου η Κυβέρνηση Παπαδήμου; Γιατί απλούστατα χρειάζεται κυβέρνηση που θα διαθέτει νομιμοποίηση να προχωρήσει σε αυτό το δύσκολο έργο από εδώ και στο εξής. Αυτή τη στιγμή η προσδοκία των εκλογών λειτουργεί ως βαλβίδα ασφαλείας σε μια κοινωνία σοκαρισμένη, ανήσυχη, απελπισμένη και οργισμένη.
Αν πάψει η κοινωνία να προσδοκά εκλογές, αν αχρηστευτεί, δηλαδή, αυτή η βαλβίδα ασφαλείας, τότε η κοινωνική έκρηξη θα είναι πολύ πιθανή. Ο τόπος χρειάζεται ομαλότητα. Όχι μόνιμη κοινωνική αναταραχή, όχι εκρήξεις. Και αυτό που εξασφαλίζει ομαλότητα είναι οι εκλογές άμεσα και με νέα κυβέρνηση με ισχυρή εντολή για καθαρές λύσεις, όχι για λαϊκίστικα ψέματα. Και όσοι, επομένως, ζητούν να παραταθεί η Κυβέρνηση αυτή ή να διευρυνθεί ο ρόλος της, κατά την άποψή μας, την υπονομεύουν άμεσα.
Και ύστερα θέλετε να πάμε στην ιστορία. Ισχυρές κυβερνήσεις με ισχυρές εντολές έκαναν τα μεγάλα δημοκρατικά άλματα και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, από το Βενιζέλο μέχρι σήμερα. Όλες οι μεγάλες τομές στην ελληνική πολιτική ζωή έγιναν από ισχυρές πλειοψηφίες, με ισχυρή εντολή του ελληνικού λαού, όχι από συνονθυλεύματα κομμάτων που αλληλοϋπονομεύονται. Και στο εξωτερικό θέλετε; Μεγάλες τομές έγιναν από ισχυρές κυβερνήσεις. Από τον Ντε Γκώλ μέχρι τη Θάτσερ και τον Μιττεράν, παντού μεγάλες πλειοψηφίες έδωσαν σαφή εντολή για μεγάλες αλλαγές.
Τι ακριβώς μας λένε, επομένως, τώρα, να πάμε σε πολυκομματικά σχήματα μόνιμα για να ελέγχεται η επόμενη κυβέρνηση πιο εύκολα; Για να αυτοϋπονομεύεται; Για να μην αλλάξει τίποτα; Αυτό μας λένε;
Μερικοί από το ΠΑΣΟΚ μάλιστα ρωτάνε αν είμαστε Αντισυμπολίτευση. Όσοι τα ρωτάνε αυτά, τις δηλώσεις των δικών τους Υπουργών για τα κατορθώματα της προηγούμενης Κυβέρνησης Παπανδρέου, τις διάβασαν, τις άκουσαν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν;
Αν εμείς λέγαμε τα μισά από όσα είπε ο κ. Χρυσοχοΐδης προχθές κατά του Αρχηγού του, τι θα μας έλεγαν; Τι μας λένε τώρα; Ότι οι ίδιοι Υπουργοί του ΠΑΣΟΚ μπορούν να λένε αυτά που λένε σε βάρος της δικής τους Κυβέρνησης, στην οποία συμμετείχαν και την οποία στήριζαν κι εμείς δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας από εκείνα με τα οποία είχαμε διαφωνήσει;
Η Νέα Δημοκρατία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχει ήδη δικαιωθεί σε όσα υποστήριξε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο κι όμως, κάποιοι δυσκολεύονται να το αναγνωρίσουν. Τους ακούμε και τους διαβάζουμε. Την επικρίνουν συνέχεια για οτιδήποτε σαν να πρέπει να εξασφαλίζουμε συνεχώς διαγωγή κοσμιοτάτη από τρίτους. Τους λέμε να μην κουράζονται, τέτοια πιστοποιητικά δεν χρειαζόμαστε. Ίσως επιδιώκουν να μην μπορέσει η Νέα Δημοκρατία να κυβερνήσει ανεμπόδιστα. Εμείς τους απαντάμε ότι ματαιοπονούν.
Αυτή τη στιγμή γίνεται αληθινός σεισμός στην Ευρώπη. Δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει. Και έχουμε υποχρέωση να βιαστούμε ως Ελλάδα να επωφεληθούμε όσο περισσότερο γίνεται σήμερα ώστε να μπορέσει να μπει η οικονομία μας σε μία ανοδική τροχιά.
Εμείς, την Κυβέρνηση Παπαδήμου τη στηρίζουμε ακριβώς για να προλάβει η Ελλάδα να επωφεληθεί, έστω και την τελευταία στιγμή, από μια ευρωπαϊκή κρίση που δεν ξέρουμε ούτε πως θα καταλήξει, ούτε που θα τελειώσει. Επί δύο χρόνια λέγαμε “κάντε ανάκαμψη για να πετύχει η δημοσιονομική προσαρμογή”. Κανένας δεν μας άκουγε. Αποδείχθηκε το δίκιο μας.
Και τώρα λέμε το ίδιο. Να μπει σε προτεραιότητα η ανάκαμψη για να βγούμε από τα ελλείμματα και την υποχρέωση όσο πιο γρήγορα γίνεται. Μέχρι τώρα ο ελληνικός λαός μας είδε να αντιστεκόμαστε στην πολιτική του Μνημονίου. Τώρα δεν αρκεί μόνο το “αντιστέκομαι”. Πρέπει να αλλάξουμε αυτή την πολιτική κιόλας. Και η ώρα της αλλαγής πλησιάζει, όπως και όλα θα αλλάξουνε και εδώ και στην Ευρώπη.
Τέλος, μερικοί ρωτούν τι θα συμβεί με τη μείωση της εθνικής κυριαρχίας που συνεπάγεται το κυοφορούμενο από τη Γερμανία νέο σχέδιο δημοσιονομικής ένωσης για την Ευρώπη. Ξεχνάνε ότι με την πολιτική και τις επιλογές της προηγούμενης κυβέρνησης η Ελλάδα έχει ήδη χάσει μεγάλο μέρος της κυριαρχίας της, στα δημοσιονομικά κυρίως και ο μόνος τρόπος να τα ανακτήσει είναι να βγει από τα ελλείμματα, να μειώσει το χρέος της.
Έτσι και αλλιώς ακόμα και αν δεν υπήρχε το κυοφορούμενο σχέδιο, το καινούργιο που θέλουν για την Ευρώπη, μία χώρα που ζει στο έλεος των δανειστών της, μια χώρα που κάθε τρίμηνο εκλιπαρεί για τη δόση της, μια χώρα που παρά τις θυσίες του λαού της δεν μπορεί να πιάσει τους στόχους της και πλησιάζει όλο και περισσότερο τη χρεοκοπία, είναι πλήρως εξαρτημένη χώρα.
Εμείς αυτή την κατάσταση θέλουμε να προλάβουμε. Αυτή την κατάσταση θα παραλάβουμε και θα ανακτήσουμε την εθνική κυριαρχία μας, προχωρώντας αποφασιστικά στην εξυγίανση των δημοσιονομικών και της οικονομίας μας γενικότερα.
Ακόμα και μέσα στο νέο ευρωπαϊκό σχέδιο, μία χώρα μέλος, ανταγωνιστική και υγιής μπορεί να ανακτήσει την κυριαρχία της. Αυτός είναι ο στόχος και αυτό δουλεύουμε, να ανακτήσουμε την κυριαρχία μας, να πάρουμε ξανά τη χώρα και τη μοίρα στα χέρια μας. Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει να εξαλείψουμε τα ελλείμματα και να εξασφαλιστεί πλήρως η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.
Ψηφίζουμε τον προϋπολογισμό για να πετύχουμε τους στόχους, αλλά και γνωρίζοντας ότι αυτό χρειάζεται στην ανάκαμψη. Από την ανάκαμψη περνάει η επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, άμεσα. Από την ανάκαμψη περνάει η ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας μεσοπρόθεσμα. Από εκλογές που θα δώσουν εντολή για πολιτική ανάκαμψης περνά η δημοκρατική ομαλότητα στον τόπο από δω και μπρος και αυτό ενδιαφέρει τη Νέα Δημοκρατία, η οποία κάνει εκείνο που της επιβάλει η ιστορική της ταυτότητα και η υποχρέωσή της προς την πατρίδα για την ανάκαμψη της οικονομίας και την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η μετάβαση σε μία καινούργια Ευρώπη έχει αρχίσει. Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι παρίας. Πρέπει να γίνει πρωταγωνιστής. Η μετάβαση σε μια νέα Ελλάδα άρχισε. Η Νέα Δημοκρατία είναι πραγματικά αυτή τη στιγμή ο ρυθμιστής των εξελίξεων, είναι εγγυητής της ομαλότητας και της διεξόδου από την κρίση με ανάκαμψη. Είναι πάνω από όλα εγγυητής ότι θα ανακτήσουμε εκείνα που χάσαμε από την πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ και κυρίως ότι θα ανακτήσουμε πλήρως την εθνική μας αξιοπρέπεια και κυριαρχία.
Ευχαριστώ πολύ.»
