Ο “βασιλιάς” της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς, ήταν γυμνός! Δεν άντεξε τις πιέσεις και έστειλε τη διαβόητη επιστολή της υποταγής, με κάποιους δυσδιάκριτους αστερίσκους, of course.… Αλλιώς ξεκίνησε o Αντώνης κι αλλού βρέθηκε, για τη “σωτηρία” μας, φυσικά! Σιγά μη διακινδύνευε να μην πληρωθούν μισθοί και συντάξεις Χριστουγεννιάτικα, κατά πως απειλούσαν οι βλοσυροί κηδεμόνες μας… Σιγά μη διακινδύνευε να μας πετάξουν έξω από την Ευρωζώνη εξ αιτίας του. Βλέπετε, η στείρα γενναιότητας εποχή μας δε γεννάει Μεγαλέξανδρους που θα έκοβαν με το σπαθί τους το γόρδιο δεσμό με τη λυκοσυμμαχία, που λέει και η Παπαρήγα.
Ας μην κρυβόμαστε όμως… Οποιοσδήποτε υπεύθυνος πολιτικός στη θέση του Αντώνη Σαμαρά το ίδιο θα έκανε. Οι αρχηγοί των αριστερών κομμάτων – τζάμπα μάγκες – γαυγίζουν εκ του ασφαλούς, όπως κάνω κι εγώ μέσα από τα άρθρα μου… Άλλωστε, απ’ όλα τ’ αγαθά τση “Δημοκρατίας” μόνο το ελεύθερο γαύγισμα μας έμεινε – ακόμη… Όλα τ’ άλλα τα έχουμε χάσει: είμαστε σκλάβοι και άλλοι αποφασίζουν για τη μοίρα μας, για το πόσο θα φάμε, πόσο θα πιούμε, πόσο θα κινηθούμε και πόσο θα ζεσταθούμε.
Η παραβολή στην οποία αναφέρομαι ταιριάζει γάντι στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά. Ο Αντωνάκης δεν είχε λογαριάσει τη δαπάνη για τον πύργο που ήθελε να χτίσει, όταν διαλαλούσε σε κάθε ευκαιρία: “δεν πρόκειται να προσυπογράψω το λάθος”. Δεν είχε λογαριάσει το στρατό του εχθρού όταν ξόρκιζε το μνημόνιο. Και δεν είχε λογαριάσει ότι για ν’ ανοίξει ο δρόμος προς την πρωθυπουργία πρέπει πρώτα να προσκυνήσει τους ισχυρούς. Όπως αναμενόταν, τώρα που τους προσκύνησε, έγινε περίγελως αυτών που καραδοκούσαν στη γωνία για να κερδίσουν ψηφοφόρους-λάφυρα από την αναξιοπιστία του. Βάρβαρη γαρ η πολιτική!
Του αφιερώνω λοιπόν την επόμενη παραβολή του Ευαγγελίου, που, ειρήσθω εν παρόδω, ταιριάζει γάντι και σε όλους τους αρχηγούς κομμάτων και κομματιδίων:
«Επειδή, ποιος από σας, θέλοντας να κτίσει έναν πύργο, δεν κάθεται πρώτα και λογαριάζει τη δαπάνη, αν έχει τα αναγκαία για να τον αποτελειώσει;
Μήπως, αφού βάλει θεμέλιο, και δεν μπορεί να τον αποτελειώσει, αρχίσουν όλοι αυτοί που τον βλέπουν να τον περιπαίζουν, λέγοντας ότι: Αυτός ο άνθρωπος άρχισε να κτίζει, και δεν μπόρεσε να αποτελειώσει.
Ή, ποιος βασιλιάς, πηγαίνοντας να πολεμήσει έναν άλλον βασιλιά, δεν κάθεται πρώτα και σκέπτεται, αν είναι δυνατός με 10.000 να συναντήσει αυτόν που έρχεται εναντίον του με 20.000;
Ειδεμή, ενώ αυτός είναι ακόμα μακριά, στέλνει πρέσβεις και ζητάει ειρήνη.»
(Κατά Λουκά 14: 28-32)
