Από την άλλη, 1.300.000 οικογένειες ανέργων θα τουρτουρίζουν υποσιτιζόμενοι στα κρύα σπίτια τους, αναρωτώμενοι γιατί ο Χριστός της Aγάπης τους ξέχασε… Εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχων θα προσπαθούν να εξηγήσουν στα εγγονάκια τους γιατί τούτα τα Χριστούγεννα δεν τους αγόρασαν δώρα, όπως συνήθιζαν, χωρίς βεβαίως να μπορούν να τα πείσουν ότι αυτό γίνεται για τη “σωτηρία” της πατρίδας.
Τα Χριστούγεννα του 2012 είναι αναμφισβήτητα τα πιο μελαγχολικά Χριστούγεννα της μεταπολίτευσης. Ο κοινωνικός ιστός, η ραχοκοκαλιά της χώρας, το κεντρικό δοκάρι πάνω στο οποίο στηρίζεται η δικτατορία της ελληνικής δημοκρατίας, έχει ραγίσει επικίνδυνα, και δεν υπάρχει το τσιμέντο της Αγάπης που θα το επανασυγκολλήσει. Διότι η Αγάπη δεν είναι ένα δέντρο που μπορεί να ευδοκιμήσει πάνω στο ψέμα, στην αδικία και στη διαφθορά, απλά και μόνο επειδή ο Χριστός είπε “Αγαπάτε αλλήλους” κι επειδή μας βάφτισαν “Χριστιανούς Ορθόδοξους”.
Πώς ν’ αγαπήσει ο βάναυσα αδικημένος εκείνον που τον αδίκησε;
Πώς ν’ αγαπήσει ο προδομένος αυτόν που τον πρόδωσε;
Πώς ν’ αγαπήσει ο εξαπατημένος αυτόν που τον εξαπάτησε;
Πώς ν’ αγαπήσει ο λεηλατημένος εκείνον που τον καταλήστεψε;
Πώς ν’ αγαπήσει ο έντιμος τον διεφθαρμένο που τον εκμεταλλεύεται;
Κι ενώ η πωρωμένη πολιτική ηγεσία έχει την ψευδαίσθηση ότι με την εξοντωτική και άδικη λιτότητα που επέβαλε στο λαό και με τα δανεικά σώζει την Ελλάδα, ο κοινωνικός ιστός, η σπονδυλική στήλη της χώρας, τρίζει επικίνδυνα από βαριά οστεοπόρωση.
Ποιο χριστουγεννιάτικο μήνυμα ν’ απευθύνει κανείς σε πωρωμένους εξουσιαστές; Και τι πιθανότητες υπάρχουν το όποιο μήνυμα να φτάσει στ’ αυτιά τους και ν’ αφυπνίσει τη συνείδησή τους; Πώς μπορούν οι πετρωμένες καρδιές τους να ξαναγίνουν σάρκινες; Πώς είναι δυνατόν εκείνοι που ανέβηκαν στην εξουσία με σκοπό να θησαυρίσουν, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα της διεφθαρμένης οικονομικής ολιγαρχίας, να στραφούν με στοργή και αγάπη προς το λαό και να τον υπηρετήσουν με δικαιοσύνη, ανιδιοτέλεια και αυτοθυσία;
Δύσκολα πράγματα! Μπορεί μια καμήλα να περάσει από την τρύπα μιας βελόνας; Περί αυτού, δυστυχώς, πρόκειται…
Τι να τους πω, λοιπόν; Πώς να τους απευθύνω χριστουγεννιάτικες ευχές αγάπης; Πώς να προφέρω λέξεις που δεν τις πιστεύω; Να τους ευχηθώ επιτυχία σε μια καταστροφική πολιτική που άρχισαν και συνεχίζουν; Σ’ ένα έργο που έχει βυθίσει την ελληνική κοινωνία σε απόγνωση; Σ’ ένα έργο που οδηγεί νομοτελειακά από το κακό στο χειρότερο;
Αν ερχόταν ξαφνικά ο Χριστός ανάμεσά μας τι θα τους έλεγε; Θα τους έλεγε άραγε, “Σας συγχωρώ διότι ου γαρ οίδατε τι ποιείτε;” Ή μήπως θα τους απεύθυνε αμείλικτα ΟΥΑΙ, σαν εκείνα που εκστόμιζε κατά κόρον στους Φαρισαίους της εποχής του, παραβιάζοντας ο ίδιος την εντολή της Αγάπης που ήταν το κεντρικό μήνυμα της διδασκαλίας του;
Κι επειδή δεν γνωρίζω τι να τους ευχηθώ, θα πάω στην Παλαιά Διαθήκη για να δω τι μήνυμα απηύθυνε ο προφήτης Ιερεμίας στο λαό του Ισραήλ όταν παρεξέκλινε από την οδό του Κυρίου:
Άκου, γη· να, εγώ θα φέρω κακό επάνω σ’ αυτό τον λαό, τον καρπό των συλλογισμών τους· επειδή, δεν πρόσεξαν στα λόγια μου, και στον νόμο μου, αλλά τον απέρριψαν.» (Ιερεμίας 6: 6-15)
Αν αντικαταστήσουμε τη λέξη “Ιερουσαλήμ” με την “Αθήνα”, και το “λαό του Ισραήλ” με το “λαό της Ελλάδας”, τότε έχομε την εξήγηση γιατί ήρθε πάνω μας το κακό.
Κι έχουμε επίσης και την οδηγία του τι πρέπει να κάνουμε: “ρωτήστε για τα αιώνια μονοπάτια, πού είναι ο αγαθός δρόμος, και περπατάτε σ’ αυτόν, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας.”
Ποιος είναι ο αγαθός δρόμος, τα αιώνια μονοπάτια που οδηγούν ένα λαό στην ειρήνη και την ευημερία; Είναι τα μονοπάτια της Δικαιοσύνης, της Αλήθειας και της Αγάπης. Από αυτά οι τέσσερις εξουσίες (Εκτελεστική, Νομοθετική, Δικαστική και ΜΜΕ) έχουν απομακρυνθεί εντελώς, και ο λαός δυστυχώς τις μιμείται…
Αν δεν επιστρέψει πρωτίστως η ηγεσία στα μονοπάτια των αιώνιων αρχών και αξιών, αν δεν σωφρονιστεί, τότε θα γιατρεύει τα συντρίμμια του λαού επιπολαίως, όπως το κάνει μέχρι σήμερα με μπαλώματα και ψέματα..
