Βουλή – 25/11/2019 – ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ (Γραμματέας του ΜέΡΑ25): Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κύριε Πρωθυπουργέ, κορυφαία πράγματι είναι η στιγμή που ως Βουλευτές αναθεωρούμε λέξεις, φράσεις, άρθρα του συνταγματικού πλαισίου, εντός του οποίου το κρατικό μονοπώλιο στη νόμιμη βία καλείται να περιορίσει την εξουσία των πανίσχυρων εναντίον των ανίσχυρων και των κατατρεγμένων. Αυτός είναι, άλλωστε, ο ρόλος του κάθε Συντάγματος, να καταστήσει την κρατική εξουσία εμπόδιο άλλων ιδιωτικών εξουσιών αλλά και εμπόδιο στον ίδιο της τον εαυτό.
Στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, που εξελίχθηκε τις προηγούμενες μέρες, την περασμένη εβδομάδα, με ενδιαφέρον παρατηρήσαμε τη στάση των κομμάτων που είχαν συνταχθεί με τη μνημονιακή διαδικασία, που ενώ για οκτώ χρόνια τώρα λένε «ναι» σε όλα εκείνα τα οποία ουσιαστικά οδήγησαν στην απαλλοτρίωση μέσα από το «αποφασίζουμε και διατάζουμε» της τρόικας ενός μεγάλου κομματιού τόσο της δημόσιας όσο και της ιδιωτικής περιουσίας, τώρα ερχόμαστε με τρόπο διαδικαστικό, παρακολουθούμε τις προτάσεις των μεγάλων κομμάτων, χωρίς μεγάλη φιλοδοξία, να αλλάξουν εργαλειακά, και πολλές φορές για συμφέροντα κομματικά, κάποια άρθρα του Συντάγματος, προσθέτοντας στις χαμένες ευκαιρίες της μνημονιακής Ελλάδας μια ακόμα χαμένη ευκαιρία μιας συστημικής και συστηματικής συνταγματικής αναθεώρησης.
Σε πλήρη αντίθεση με αυτή την «κουρασμένη» στάση, εμείς στο ΜέΡΑ25 καταθέσαμε και καταθέτουμε μετρημένες προτάσεις, που συστηματικά προκρίνουν ένα Σύνταγμα αρωγό του απαραίτητου αγώνα για την προστασία των ανθρώπων από την απαλλοτρίωση, την αλλοτρίωση, τον αυταρχισμό και την πλήρη απώλεια του δημοκρατικού ελέγχου πάνω σε αυτά που έχουν σημασία για τις ζωές των πολιτών. Με άλλα λόγια, από τη μία μεριά, έχουμε αποσπασματικές, εργαλειακές αλλαγές και εμείς αντιτάσσουμε μία συστημική αναθεώρηση.
Στις συνταγματικές φαντασιώσεις, που ακούμε πολύ συχνά σε αυτή την Αίθουσα, περί συνταγματικής κατοχύρωσης ελευθεριών και δικαιωμάτων, εμείς αντιτάσσουμε μια προσέγγιση ρεαλιστική και ενισχυτική σε όλα αυτά, που κανένα Σύνταγμα δεν μπορεί να εξασφαλίσει από μόνο του, όταν η ολιγαρχική υπερεξουσία συμπράττει με τον άκρατο κρατικό αυταρχισμό σε ένα καθεστώς χρεοδουλοπαροικίας.
Για εμάς στο ΜέΡΑ25, το Σύνταγμα είναι δύο πράγματα ταυτόχρονα, είναι ένα εργαλείο κατανόησης της δομής της εξουσίας σήμερα, συμπεριλαμβανομένης της προπαγάνδας των ισχυρών με την οποία κρύβουν και ενισχύουν την άνομη εξουσία τους, και παράλληλα το Σύνταγμα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για την πλειοψηφία των πολιτών αλλά και για τις μειονότητες, που πασχίζουν να προστατευτούν από τους ισχυρούς.
Οι προτάσεις μας, οι προτάσεις του ΜέΡΑ25, υπάγονται σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες: Πρώτον, ριζοσπαστική ισότητα στα πολιτικά δικαιώματα, δεύτερον, επιστροφή του δήμου στη δημοκρατία, τρίτον, μέγιστη ελευθερία, ασυλία από όλες τις μορφές εξουσίας, κρατικής, ολιγαρχικής εργοδοτικής και τέταρτον, μια νέα ερμηνεία των δικαιωμάτων ως ένα νέο τρίπτυχο ελευθεριών.
Θα ξεκινήσω από τη ριζοσπαστική ισότητα πολιτικών δικαιωμάτων. Έχει σημασία να χρησιμοποιήσουμε αυτήν τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης για να «αποκρατικοποιήσουμε» τις πεποιθήσεις. Και ξεκινώ με τις σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας. Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ είχε πει ότι η πλειοψηφία δικαιούται να πιστεύει ότι τα πιστεύω της είναι η ορθή δόξα.
Αυτό που δεν δικαιούται η πλειοψηφία να κάνει είναι να πιστεύει πως δικαιούται να αναγκάζει στη συναίνεση με τα πιστεύω της αυτά, έστω και ένα άτομο, ακόμα και αν αυτό το ένα άτομο σφάλλει.
Ο Τζέιμς Μάντισον, ένας από τους γονείς του πρώτου δυτικού Συντάγματος, του αμερικανικού, είχε πει «Όσο λιγότερη σχέση έχει η Εκκλησία και το Κράτος, τόσο πιο εξαγνισμένοι και οι δύο θεσμοί αυτοί θα είναι».
Όσον αφορά το άρθρο 3 παράγραφος 1, είμαστε το μόνο κόμμα που υποστηρίζει την πλήρη ουδετεροθρησκεία της πολιτείας, με απαλοιφή κάθε αναφοράς σε οποιαδήποτε θρησκεία, ούτε επίσημη ούτε επικρατούσα, και με οποιαδήποτε νομιμοποίηση του κράτους να ασχολείται και να εμπλέκεται στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται και οργανώνει μία θρησκευτική κοινότητα, μία εκκλησία, τα του οίκου της.
Όσον αφορά τον όρκο, κυρίες και κύριοι Βουλευτές,εμείς στο ΜέΡΑ25 λέμε κάτι πολύ απλό: Είναι αναχρονιστικός θεσμός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ορκίζεται κάνεις για οτιδήποτε. Είμαστε το μόνο κόμμα που προτείνει κατάργηση του αναχρονιστικού θεσμού του όρκου για τους αποφοίτους πανεπιστημίων, για τους Βουλευτές. Η ανάληψη καθηκόντων αρκεί από μόνη της.
Ισότητα απέναντι στον νόμο, κάτι στο οποίο συμφωνούμε όλοι.
Όμως, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, θέλω να σας πάω πίσω στο 2001. Μόλις είχαμε μπει στη Νομισματική Ένωση, είχαν αρχίσει τα κύματα των δανείων από τις τράπεζες της Φρανκφούρτης, των Παρισίων, του Σίτι του Λονδίνου, προς τη χώρα μας, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Είχε αρχίσει το χτίσιμο της φούσκας που θα έσκαγε τόσο βροντερά το 2010. Είχε αρχίσει η διαπλοκή να παίρνει εκθετικούς ρυθμούς μεγέθυνσης. Ήταν τότε που εσείς της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ περάσατε τον νόμο περί ευθύνης υπουργών με διακόσιες πενήντα οκτώ ψήφους μεταξύ σας, έναν νόμο που ήταν σαν να ήταν φτιαγμένος για να ξεπλύνει τη διαπλοκή που χτιζόταν από το 2001 μέχρι το 2010 και της οποίας η φούσκα έσκασε το 2010. Εμείς λέμε κάτι απλό: κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας, κατάργηση της ασυλίας υπουργών.
Στο τρίτο κομμάτι, όσον αφορά τη ριζοσπαστική ισότητα πολιτικών δικαιωμάτων, χαιρετίζουμε την αλλαγή που εισήγαγε η Κυβέρνηση στο άρθρο 54, με την εισαγωγή της ιδέας – και της πρακτικής ελπίζουμε – με σχετικό νομοθέτημα των εκλογικών περιφερειών εξωτερικού για τους απόδημους Έλληνες. Παράλληλα, θα σταθούμε αντίθετοι στην ενδιαφέρουσα αυτή συμμαχία που βλέπουμε μεταξύ όλων υμών όσον αφορά τον περιορισμό του δικαιώματος στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι των αποδήμων.
Είναι δυνατόν να εισάγουμε περιουσιακά στοιχεία, Ε9, για να συνδέουμε το δικαίωμα άσκησης της ψήφου με τα περιουσιακά στοιχεία;
Είναι δυνατόν, ιδίως από κόμματα της Αριστεράς, να συνδέεται η ιδιοκτησία με το δικαίωμα; Αυτά ήταν απομεινάρια του φεουδαλισμού και τα ξαναφέρνουμε εδώ για τους απόδημούς μας;
Κλείνω αυτήν την παρένθεση.
Έρχομαι στο δεύτερο κεφάλαιο. Το δεύτερο κεφάλαιο αφορά την επιστροφή του δήμου στη δημοκρατία.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η σύγχρονη υπεράσπιση της ολιγαρχίας βρίσκεται ενταγμένη εξ αρχής, κωδικοποιημένη, σε όλα τα συντάγματα αρχής γενομένης με το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Είχε πει ο Τζέιμς Μάντισον, τον οποίο ανέφερα προηγουμένως, «όσο μικρός και να είναι ο πληθυσμός μιας πολιτείας, οι αντιπρόσωποί του πρέπει να είναι αρκετοί ώστε να αποφευχθεί η ολιγαρχία». Δεν διαφωνούμε εδώ. Και πρόσθεσε, όμως: «Αντίθετα, όταν ο πληθυσμός είναι μεγάλος», όπως σε μια σύγχρονη κοινωνία, πάνω από εκατό χιλιάδες, «οι αντιπρόσωποι πρέπει να είναι λίγοι, ώστε να εξασφαλιστούν από τη σύγχυση της μάζας».
Με άλλα λόγια, οι σύγχρονες αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες στον καπιταλισμό έχουν στόχο την έξωση του δήμου από τη δημοκρατία, μια περιοδική ανά τέσσερα-πέντε χρόνια άσκηση εκλογικού δικαιώματος χωρίς, όμως, οι πολλοί να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων. Το αποτέλεσμα είναι μία δημοκρατική διαδικασία που, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις δυτικές κοινωνίες, φθίνει με την απάθεια, με την απαξίωση.
Ως ΜέΡΑ25, θα το ακούτε ξανά και ξανά από εμάς. προτείνουμε μια νέα αντιμετώπιση του προβλήματος της φθίνουσας δημοκρατίας με την εισαγωγή στους θεσμούς της δημοκρατίας κληρωτών αντιπροσώπων. Η κληρωτίδα ήταν ένα πολύ καλά δοκιμασμένο εργαλείο της δημοκρατίας στην αρχαία Αθήνα. Σήμερα παραμένει ο αντίκτυπος αυτού με τους ενόρκους στα δικαστήρια.
Εμείς προτείνουμε το αναθεωρημένο μας Σύνταγμα να εμπεριέχει τη δυνατότητα για τη δημιουργία διαβουλευτικών συμβουλίων κληρωτών και εκλεγμένων πολιτών που θα είναι θεσμοί παράλληλα με το κοινοβούλιο, με τις περιφέρειες, με τους δήμους.
Συγκεκριμένα δύο παραδείγματα: Όσον αφορά το άρθρο 101Α για τις ανεξάρτητες αρχές και το ζήτημα του σχεδιασμού της εθνικής στρατηγικής για την παιδεία, για τη μόρφωση, για την υγεία, για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Θεωρούμε ότι αν απλά εμείς, τα κόμματα, ορίζουμε τους εκπροσώπους μας στο Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο, στις διάφορες ανεξάρτητες αρχές, αυτό που θα γίνεται δεν είναι τίποτα άλλο από την αναπαραγωγή μιας αποτυχημένης και φθίνουσας δημοκρατικής νομιμοποίησης, η οποία τελικά δεν νομιμοποιείται.
Εμείς προτείνουμε τα ΔΙΑΣΚΕΠ, τα Διαβουλευτικά Συμβούλια Κληρωτών και Εκλεγμένων Πολιτών, που θα αποτελούνται κατά ένα τρίτο από εκλεγμένους και δύο τρίτα από κληρωτούς, οι οποίοι θα λειτουργούν όπως η συνέλευση πολιτών στην Ιρλανδία, που βρήκε τον τρόπο να σπάσει το αδιέξοδο για τα ζητήματα που αφορούσαν τις εκτρώσεις, μια διαδικασία που δεν θέλω να εμπλακώ ιδιαίτερα αυτήν τη στιγμή, αλλά που μας δείχνει ότι ο συνδυασμός κληρωτών και εκλεγμένων είναι ένας συνδυασμός που πρέπει να μπει στο Σύνταγμά μας και πρέπει να διέπει τον τρόπο με τον οποίο ο δήμος επιστρέφει στη δημοκρατία.
Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα, την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η σημερινή διαδικασία – το γνωρίζουμε οι περισσότεροι, νομίζω ότι συμφωνούμε σχεδόν όλοι – είναι απαράδεκτη. Δεν είναι δυνατό να παίζονται κομματικά παιχνίδια με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Από την άλλη μεριά, το να ρίξουμε τον πήχη στους εκατόν πενήντα έναν Βουλευτές ρίχνει ιδιαίτερα τα στάνταρ τα οποία απαιτούμε ως κοινωνία για να εκλέξουμε αυτόν ή αυτήν η οποία θα ενσωματώσει, θα προσωποποιήσει το πολίτευμα της χώρας. Η καθολική ψηφοφορία δεν συνάδει με το πολίτευμα το οποίο έχουμε, γιατί θα καταλήξουμε με έναν Πρωθυπουργό, ο οποίος έχει λάβει λιγότερες ψήφους από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Εμείς προτείνουμε κάτι απλό: Διαδικασία των ψηφοφοριών όπως υπάρχουν. Εάν δεν καταλήξουμε στους εκατόν ογδόντα Βουλευτές, να προστεθεί στους τριακόσιους της Βουλής ένα κληρωτό σώμα εξακοσίων και αυτό το κληρωτό σώμα στο οποίο θα συμμετέχει και το κοινοβούλιο – θα είναι το ένα τρίτο του – να αποφασίζει και να ψηφίζει για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Γενικότερα, οι προτάσεις μας βρίσκονται στην κατεύθυνση της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων, την επιστροφή του δήμου στη δημοκρατία.
Στο άρθρο 44 παρ.2 θεωρούμε ότι στο πλαίσιο ενός τέτοιου ΔΙΑΣΚΕΠ θα πρέπει να μπορεί να προτείνεται ακόμη και δημοψήφισμα για δημοσιονομικά ζητήματα.
Στο άρθρο 73,δικαίωμα πρότασης νόμων, πάλι είμαστε οι μόνοι που προτείνουμε δημοψήφισμα για λαϊκή νομοθέτηση ενός τέτοιου διαβουλευτικού συμβουλίου κληρωτών και εκλεγμένων πολιτών, εφόσον υπάρχουν εκατό χιλιάδες υπογραφές.
Και έρχομαι τώρα στο τρίτο κεφάλαιο, στο κεφάλαιο των ελευθεριών, της μεγιστοποίησης των ελευθεριών των πολιτών της χώρας αυτής.
Εδώ και τριακόσια χρόνια τα κοινοβούλια όταν συζητούν για συνταγματικές αναθεωρήσεις βρίσκονται εγκλωβισμένα σε μια σύγκρουση μεταξύ της έννοιας της ελευθερίας και της έννοιας της ισότητας.
Εμείς θεωρούμε ότι ο μόνος τρόπος να υπάρξει μία ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο εννοιών είναι μέσα από τον επαναορισμό της λέξης εξαναγκασμός. Υπάρχει ένας τρόπος να σε εξαναγκάσει ένας ληστής με ένα περίστροφο, να σου στερήσει το δικαίωμα στη συναίνεση, αλλά υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να σε εκμεταλλευτεί κάποιος, όταν δεν έχεις τη δυνατότητα να πεις όχι σε ένα συμβόλαιο το οποίο είναι άκρως εκμεταλλευτικό, αλλά εσύ δεν έχεις καμία δυνατότητα να πεις όχι.
Από τη μία, λοιπόν, μεριά μιλάμε για ενίσχυση των ελευθεριών που υπάρχουν αυτήν τη στιγμή στο Σύνταγμα με την επέκταση της έννοιας της ελευθερίας ως ασυλία από την εκμετάλλευση, επέκταση της ελευθερίας του να λες «ναι», να συναινείς στην ελευθερία να πεις «όχι». Το οποίο όμως τι σημαίνει; Σημαίνει ότι χρειάζεται να έχεις εναλλακτικές.
Γι’ αυτό εντάσσουμε την κοινωνική ασφάλιση, τα δικαιώματα στην εργασία, το δικαίωμα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο της ενίσχυσης των ελευθεριών και όχι απλά των δικαιωμάτων. Δίνουμε μια νέα ερμηνεία στα δικαιώματα ως μία θετική ελευθερία να αναπτύξει το άτομο ταλέντα, προσωπικότητα, σωματική υγεία, που απαιτούν δημόσια αγαθά από το νερό μέχρι τα βιβλία.
Και τέλος, επέκταση όλων των ελευθεριών σε όσους πατούν το ελληνικό έδαφος. Είμαστε το μόνο κόμμα, όσον αφορά το άρθρο 5 παράγραφο 2, που καταθέτουμε προτάσεις για να κατοχυρωθούν συνταγματικά αντίστοιχα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, κλείνοντας, ποια είναι η μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία μας σήμερα;
Κατ’ εμάς, το ΜέΡΑ25, είναι η αίσθηση των πολλών ότι τους κοροϊδεύουμε σε αυτήν την Αίθουσα σήμερα. Θέλω να σας μεταφέρω τη γνώμη ενός οδηγού ταξί την περασμένη Πέμπτη. Δεν ήταν οπαδός του ΜέΡΑ25 σας διαβεβαιώ. Για την ακρίβεια ψήφισε Νέα Δημοκρατία. Μου είπε: «Αγαπητέ μου, έχουμε στη χώρα μας έναν ιδιαίτερο καταμερισμό εργασίας. Εμείς σας στέλνουμε στη Βουλή για να νομοθετείτε υπέρ των λίγων, που μετά ξεζουμίζουν εμάς τους ανίσχυρους και με τα χρήματα αυτά αγοράζουν δημοσιότητα για εσάς ώστε να μας πείθετε να σας ξαναψηφίσουμε».
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, σε μια κανονική χώρα συγκρούονται δύο συνταγματικά αφηγήματα. Το κυρίαρχο συνταγματικό αφήγημα έχει τις ρίζες του, βεβαίως, όπως όλοι γνωρίζουμε, στον Λοκ, στον Μοντεσκιέ, στον Άνταμ Σμιθ, στον Τζέιμς Μάντισον. Αυτό το αφήγημα αποτελεί έναν χάρτη προστασίας της ελευθερίας του ατόμου, μια ασυλία από την παραβίαση του ατόμου, της περιουσίας, των συμβολαίων τόσο από άλλους όσο και από το κράτος.
Υπάρχει, όμως, και η ριζοσπαστική ερμηνεία των αστικών συνταγμάτων ως εργαλεία περιορισμού του δήμου και προστασίας της μειοψηφίας των κατεχόντων από το κράτος και την κρατική καταστολή, μια καταστολή που οι κατέχοντες έχουν ανάγκη, ώστε να περιορίζει τους άκληρους και να εξασφαλίζει τα προνόμια των κατεχόντων.
Όμως η Ελλάδα δεν είναι καν κανονική χώρα.
Κάποιοι την περασμένη εβδομάδα ενοχληθήκατε, όταν είπα ότι η Βουλή μας, το κράτος μας είναι ευτελισμένο μετά από δέκα χρόνια μνημονιακής διαδικασίας, ότι είναι ένα κράτος υπόδουλο, με έναν λαό μας να βρίσκεται στις δαγκάνες της τετραπλής πτώχευσης, πως τα Υπουργεία μας είναι γεμάτα τρύπες με βασικές υπηρεσίες να είναι παραδομένες πλήρως στους δανειστές.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η δουλειά της αλήθειας δεν είναι να κολακεύει την υποκρισία και ιδίως τη μνημονιακή υποκρισία.
Εάν σφάλλω κι αν είμαστε κυρίαρχοι ως Βουλή εδώ μέσα, κύριε Σταϊκούρα, κύριε Πρωθυπουργέ, νομοθετείστε – και θα έχετε την ψήφο μας – για μείωση από αύριο το πρωί των πρωτογενών πλεονασμάτων. Νομοθετήστε την κατάργηση της 100% προπληρωμής του φόρου. Δημιουργήστε, επιτέλους, την «κακή» τράπεζα, που θα σταματήσει το πλιάτσικο της ιδιωτικής περιουσίας από τα ιδιωτικά ταμεία.
Πάρτε πίσω από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας τις αποικιοκρατικές διαδικασίες επιλογής των στελεχών του και του τρόπου με τον οποίο αμείβονται και του ύψους των αμοιβών.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αν δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια, δεν θα καταφέρουμε – η Βουλή αυτή και το Σύνταγμά μας – να ανακτήσουμε την αξιοπιστία μας.
Ναι, είναι κορυφαία η στιγμή της Αναθεώρησης του Συντάγματος, και αυτό γιατί μας δίνει την ευκαιρία να έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα. Το αστικό μας Σύνταγμα εξ ορισμού παρέχει μια παραμυθένια περιγραφή ίσων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων για μια ταξική κοινωνία της αφόρητης ανισότητας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
Δεν είναι απλά ότι η πραγματικότητα αποτυγχάνει να αντεπεξέλθει με τις συνταγματικές επιταγές. Όχι, οι συνταγματικές επιταγές βοηθούν να κρυφτεί η στυγνή πραγματικότητα του χρεοδουλοπάροικου ελληνικού, παρασιτικού, παρεοκρατικού καπιταλισμού.
Μια ερώτηση κρίσεως: Πότε ένα ιδεώδες γίνεται εμπόδιο στην πραγμάτωσή του;
Η απάντηση: Όταν οι πολίτες καλούνται το ιδεώδες αυτό να το μπερδέψουν με περιγραφή αυτών που ισχύουν, με μια πραγματικότητα που απέχει μακράν από αυτό το ιδεώδες.
Οι προτάσεις του ΜέΡΑ25 στόχο έχουν να δώσουν χώρο για νέες έννοιες και διαδικασίες, οι οποίες να σέβονται όχι αφηρημένα ιδεώδη, που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά να σέβονται την πραγματικότητα, δηλαδή το τι κάνει ποιος σε ποιον σε αυτή τη χώρα που για μια δεκαετία τώρα πασχίζει, χωρίς πραγματική λαϊκή, δημοκρατική κυριαρχία, να ξαναγίνει βιώσιμη.
Το Σύνταγμα από μόνο του δεν εξασφαλίζει τίποτα. Είναι σαν ένα δικαστήριο σε μια εξουθενωμένη, υπόδουλη πολιτεία. Όμως, είναι μια ευκαιρία, μια ευχή, μια σημαντική δήλωση αξιοπρέπειας, ένας εν δυνάμει αρωγός της ελευθερίας από την καταστολή της κρατικής και της ιδιωτικής εξουσίας. Είναι ένας μοχλός για να επαναφέρουμε το «Δήμο» στη Δημοκρατία, όπως για παράδειγμα με το θεσμό των κληρωτών που συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων.
Ποιος θα διαφυλάξει αυτή την ευχή, που είναι το Σύνταγμα; Ό,τι και να ψηφίσουμε σήμερα, κύριε Πρωθυπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η απάντηση είναι, ο πατριωτισμός των Ελλήνων, όπως το θρυλικό «1-1-4» μας έχει γαλουχήσει.
Προσέξτε, κυρίες και κύριοι της Συμπολίτευσης, που σήμερα, την ώρα που σε αυτή την Αίθουσα μιλάμε τα ωραία τα λόγια, τα μεγάλα, ενώ εκεί έξω εφαρμόζονται όλο και πιο επικίνδυνες μορφές άνομης καταστολής στο όνομα του νόμου: Βασική αρχή της συνταγματικής νομιμότητας είναι το δικαίωμα και η υποχρέωση των πολιτών στην αντίσταση μπροστά στο φάσμα της παραβίασης του πνεύματος και πολύ συχνά του γράμματος του Συντάγματος.
Πριν πείτε ότι αυτό είναι απόφθεγμα κάποιου ανατρεπτικού, να σας θυμίσω ότι πρόκειται για την αρχή που πρώτος διατράνωσε ο Άνταμ Σμιθ. Λίγο μετά ο Τζέιμς Μάντισον, το 1787, είπε ότι το πνεύμα της αντίστασης στην κυβέρνηση είναι τόσο χρήσιμο που εύχομαι να τα κρατήσουμε ζωντανό εσαεί.
Η υπεύθυνη ανυπακοή του ΜέΡΑ25 σήμερα παίρνει τη μορφή υπεύθυνων δημοκρατικών προτάσεων εδώ, στο πλαίσιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης, ενώ από αύριο και κάθε μέρα, θα πάρει τη μορφή των αγώνων για τη Δημοκρατία, την αξιοπρέπεια και την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας εκεί έξω, εκεί που δίνεται, σε πραγματικό χρόνο και χώρο, η μάχη για τη Δημοκρατία μας.
Ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΜέΡΑ25)
Tags: Γιάνης Βαρουφάκης, ΜέΡΑ25, μνημόνια, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Σύνταγμα, ΤΧΣ
