Γιατί οι Ρομαντικές Σχέσεις δεν είναι η Θεραπεία για τη Μοναξιά.
Πριν από λίγες μέρες, είδα μια φωτογραφία ενός νιόπαντρου ζευγαριού στο Facebook με τη λεζάντα, «Δύο λιγότερο μοναχικοί άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη».
Η λεζάντα μ’ έκανε να σκεφτώ για ένα λεπτό: είναι οι σχέσεις πραγματικά το τέλος της μοναξιάς μας;
Έχω χάσει τον αριθμό του πόσες φορές άκουσα τους ελεύθερους φίλους μου να λένε ότι νιώθουν πως θέλουν να ερωτευτούν ξανά. Στη συνέχεια, συμπληρώνουν “Απλά αισθάνομαι μοναξιά.”
Δεν είμαι σίγουρη πώς έχουμε φτάσει εδώ, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι πάντα συνδέουμε την αγάπη με τη μοναξιά. Αν έχετε σύντροφο στη ζωή σας, τότε δεν είστε πια τόσο μόνος.
Αλλά, αν δεν έχετε… Λυπούμαστε για εσάς.
Μας λείπει ένα απολύτως απαραίτητο στοιχείο εδώ.
Ενώ νομίζουμε ότι οι σχέσεις καταργούν τη μοναξιά, η αλήθεια είναι ότι οι σχέσεις την εκθέτουν.
Βλέπετε, η αγάπη στον πυρήνα της είναι εξαρτημένη, αφού περιλαμβάνει ένα άλλο άτομο. Τούτου λεχθέντος, η αγάπη είναι απρόβλεπτη. Δεν έχει σημασία πόσο γνωρίζουμε τον σύντροφό μας. Μπορεί να τον γνωρίζουμε πολύ καλά, αλλά δεν μπορούμε ποτέ να μάθουμε τι συναισθήματα θα αποκαλύψει μέσα μας. Επιπλέον, δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίζουμε ποια εξέλιξη θα μπορούσε να πάρει η σχέση μας.
Και η αγάπη δεν είναι μόνο απρόβλεπτη, αλλά υπόκειται και σε όρους. Το ίδιο πρόσωπο που μπορεί να μας κάνει να γελάμε σήμερα έχει τη δύναμη να μας κάνει να κλαίμε αύριο. Και το πρόσωπο που είναι εδώ μαζί μας τώρα ίσως να μη μείνει για πολύ. Αυτή είναι η ίδια η φύση των ρομαντικών σχέσεων – συνδέονται με καλά και κακά συναισθήματα. Έτσι, όταν κάτι πάει στραβά, ολόκληρο το σύνολο των συναισθημάτων μας πάει στραβά.
Έχοντας δοκιμάσει αυτό, ξέρω τι αισθάνεται κανείς να κοιμάται στο κρεβάτι με έναν σύντροφο, και όμως να νιώθει τόσο μόνος. Έμεινα σε μία σχέση για δύο χρόνια με έναν σύντροφο που εξέθεσε τη μοναξιά μέσα μου όσο κανείς δεν έχει κάνει ποτέ. Το γεγονός ότι ξαπλώναμε στο ίδιο κρεβάτι ή τρώγαμε στο ίδιο τραπέζι δεν σήμαινε «δύο λιγότερο μοναχικούς ανθρώπους στον κόσμο».
Συνεπώς, είναι καιρός να αλλάξουμε την προοπτική μας για την αγάπη και τη μοναξιά. Επειδή απλά ζευγαρώνουμε, σε μια σχέση, ή ως παντρεμένοι δεν σημαίνει ότι θα αισθανθούμε λιγότερο μόνοι.
Είμαι πεπεισμένη ότι οι σχέσεις δεν είναι η θεραπεία για δυστυχία ή μοναξιά.
Οι σχέσεις απλά αποκαλύπτουν τη δυστυχία και τη μοναξιά που κρύβονται μέσα μας. Όλα τα προσωπικά προβλήματα που έχουμε με τον εαυτό μας δεν εξαφανίζονται όταν ερωτευτούμε. Στην πραγματικότητα, θα μεγεθυνθούν. Τούτου λεχθέντος, αν ψάχνουμε για μια σχέση για να μας επιδιορθώσει, αυτό επίσης είναι λάθος προσέγγιση.
Οι σχέσεις που δημιουργούμε, μόνο για να σταματήσουμε να αισθανόμαστε μόνοι, σύντομα γίνονται το πρόβλημα μάλλον παρά η λύση. Επιπλέον, η αγάπη για το σύντροφό μας παύει να είναι γνήσια αν είμαστε μαζί του μόνο για να αισθανόμαστε λιγότερο μόνες. Σε χρόνο μηδέν, η σχέση γίνεται ένας προορισμός και όχι ένα ταξίδι. Και όταν ο σύντροφός μας αποτυγχάνει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες να μας κάνει να αισθανόμαστε λιγότερο μόνες, τον αφήνουμε και αναζητούμε έναν άλλο σύντροφο για να γεμίσει τα κενά μέσα μας.
Το γεγονός είναι ότι μια σχέση είναι η τέλεια ένωση δύο ατελών ανθρώπων. Κανένας σύντροφος ποτέ δεν μπορεί να διορθώσει τον άλλο. Ωστόσο, θα πυροδοτήσουν (και πρέπει) τα παρελθόντα τραύματά μας, τα παιδικά μας ζητήματα και θα πατήσουν τα κουμπιά μας. Και θα πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να εργαστούμε μαζί πάνω σε αυτά.
Η μόνη λύση που προσφέρουν οι σχέσεις είναι η προθυμία.
Η προθυμία να εργαστούμε για τα θέματα που αποκαλύπτει ο σύντροφός μας σ’ εμάς. Σε μια σχέση όπου αισθανόμαστε μοναξιά, ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα είναι εμείς – ίσως έχουμε φόβο εγκατάλειψης ή μας λείπει αγάπης για τον εαυτό μας. Σε άλλες περιπτώσεις, ίσως να συνειδητοποιήσουμε ότι ο σύντροφός μας είναι το πρόβλημα και η σχέση που συνάψαμε μαζί του είναι ανθυγιεινή.
Συνεπώς, αντί να αναζητούμε μια σχέση για να τερματίσουμε τη μοναξιά μας, θα πρέπει να είμαστε σε μια σχέση και να παραμένουμε δεκτικοί στην εκμάθηση νέων μαθημάτων για τον εαυτό μας και τον σύντροφό μας.
Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να μάθουμε, όταν πρόκειται για αγάπη, είναι ότι μας προκαλεί να διορθώσουμε τον εαυτό μας.
Προτού αναζητήσουμε έναν σύντροφο που μας κάνει να αισθανόμαστε λιγότερο μόνες, πρέπει να μάθουμε πώς να είμαστε εντάξει με τη δική μας μοναξιά. Αντί να προσπαθούμε να γεμίσουμε τα κενά μας μέσω άλλων ανθρώπων, πρέπει να εργαστούμε στα θέματά μας από μέσα προς τα έξω.
Μάθετε ότι ο έρωτας είναι ένα όμορφο πράγμα, αλλά δεν πρέπει να τον συγχέουμε με την ευτυχία.
Είναι πολύ επικίνδυνο να αντιλαμβάνεται κάποιος τις σχέσεις ως απόδραση από τον εαυτό μας ή τη δυστυχία. Η δυστυχία μας θα επανεμφανιστεί σύντομα, ειδικά αν οι σύντροφοι χωρίσουν. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές με το γεγονός ότι οι σχέσεις δεν είναι ένας τόπος όπου θα βρούμε παντοτινή χαρά. Αλλά σίγουρα θα μας βοηθήσουν να φθάσουμε στην εσωτερική ολότητα και να μας φέρνουν σε επαφή με την πραγματική μας Φύση.
Η συναισθηματική δυσαρέσκεια δεν σημαίνει ότι πρέπει να ερωτευτούμε.
~ Elizabeth Gilbert, Τρώτε, Προσεύχεστε, Αγαπάτε
AUTHOR: ELYANE YOUSSEF
Μετάφραση Μαρία Σεφέρου
Tags: αγάπη, εαυτός, έρωτας, ευτυχία, μοναξιά, μοναχικότηταΟ έρωτας μας βρίσκει στην κατάλληλη στιγμή.
Μέχρι τότε, πρέπει να μάθουμε πώς να είμαστε ευτυχείς από μόνοι μας, έτσι ώστε να είμαστε ειλικρινά ευτυχισμένοι με τον σύντροφό μας αργότερα.
«Όταν νιώθω μοναξιά αυτές τις μέρες, σκέφτομαι: Λοιπόν, νιώσε μοναξιά, Liz. Μάθε το δρόμο σου γύρω από τη μοναξιά. Φτιάξε της ένα χάρτη. Κάθισε μαζί της για μια φορά στη ζωή σου. Καλώς ήρθες στην ανθρώπινη εμπειρία. Αλλά ποτέ ξανά να μην χρησιμοποιείς το σώμα ή τα συναισθήματα ενός άλλου προσώπου σαν ένα στύλο ξυσίματος για τις δικές σου ανεκπλήρωτες επιθυμίες».
~ Elizabeth Gilbert, Τρώτε, Προσεύχεστε, Αγαπάτε
AUTHOR: ELYANE YOUSSEF
EDITOR: JULIE BALSIGER
Μετάφραση Μαρία Σεφέρου
