Είναι κοινός τόπος ότι η πολιτική είναι μια βρώμικη υπόθεση.
Αξίες όπως εντιμότητα, σεβασμός του αντιπάλου, fair play, ευθύτητα, ειλικρίνεια, είναι άγνωστες στην πολιτική, δηλαδή στη “δημοκρατία”.
Η κίνηση-ματ του Αλέξη Τσίπρα να πάει σε πρόωρες εκλογές-εξπρές έχει όλα τα στοιχεία της ανεντιμότητας εις τη νιοστή, αφού ο αντιδημοκρατικός της στόχος είναι να μην προλάβουν οι αντίπαλοι να οργανωθούν και να έχουν ίσες ευκαιρίες με το κυβερνών ακρωτηριασμένο και μεταλλαγμένο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι αυτό fair play? Καθόλου! Εκτός του ότι ο Τσίπρας, πονηρά σκεπτόμενος, δεν έκανε ουδεμία απόπειρα να ξεκαθαρίσει το εσωκομματικό του πεδίο – δηλαδή να διαγράψει όσους ψήφισαν ΌΧΙ στο Μνημόνιο 3 παραμένοντας πιστοί στις προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ , δίδοντάς τους τη δυνατότητα να σχηματίσουν τη δική τους κοινοβουλευτική ομάδα – εκτός του ότι δεν διανοήθηκε καν να σχηματίσει κυβέρνηση από την παρούσα Βουλή με τη συνεργασία εκείνων που τον στήριξαν στα μέχρι τούδε μνημονιακά νομοσχέδια, με τη χθεσινή κίνηση-ματ δεν δίνει το χρόνο στους αντιπάλους – οι οποίοι επίσης εκπροσωπούν τμήματα του λαού – να οργανωθούν και να κατέβουν στις εκλογές με ίσους όρους. Αυτό είναι καραμπινάτος φασισμός, και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί στο όνομα οποιασδήποτε δήθεν σωτήριας σκοπιμότητας!
Ο Αλέξης Τσίπρας, με τον τρόπο που πολιτεύτηκε από την εποχή που ήταν αντιπολίτευση μέχρι σήμερα, μας έχει πείσει ότι έχει μέσα του έντονο το φασιστικό στοιχείο – αποφασίζομεν και διατάσσομεν – και είναι παρορμητικός, απρόβλεπτος και αδίστακτος προκειμένου να κατακτήσει και να παραμείνει στην εξουσία. Γι’ αυτό και άκρως επικίνδυνος.
***Επίκαιρη παροιμία: «Πολλές φορές πάει η κολοκύθα για νερό, μία πάει και δε γυρίζει.»
