Ο λόγος που καταπιάνομαι με ευαίσθητα θρησκευτικά θέματα, και τα σκαλίζω σκανδαλίζοντας, ΔΕΝ είναι ότι διακατέχομαι από κάποιο αντι-ορθόδοξο σύνδρομο, όπως πολλοί αυθαίρετα μου καταλογίζουν, αλλά επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι αν πρόκειται ποτέ ν’ αντιστραφεί η πορεία καθολικής παρακμής στην οποία η χώρα μας έχει εισέλθει προ πολλού, πρέπει πρώτα και απαραίτητα ο λαός της να μπει σε τροχιά πνευματικής αφύπνισης και απελευθέρωσης από τις θρησκευτικές του πλάνες και εξαρτήσεις. Όσοι διαφωνούν, ας υποδείξουν άλλους τρόπους ανάνηψης και παλιγγενεσίας του έθνους που θα μπορέσουν να σταματήσουν τον ηθικό, πολιτισμικό, κοινωνικό, δημογραφικό και οικονομικό κατήφορο που έχουμε πάρει, ώστε να μπορέσει η Ελλάδα με τη σημερινή της εθνική μορφή να υπάρχει και σε πενήντα χρόνια.
Εάν μελετήσει κανείς τις διάφορες ακολουθίες της Ορθοδοξίας, θα διαπιστώσει εύκολα ότι είναι όλες αμιγώς και προκλητικώς εβραιοκεντρικές. Οι ευχές που διαβάζει ο ιερέας και οι διάφοροι ύμνοι που ψέλνονται έχουν βγει από ιστορίες της Παλαιάς Διαθήκης κυρίως, και ελάχιστες της Καινής Διαθήκης. Και αναρωτιέμαι, επειδή εφόσον αναπνέω οφείλω να σκέπτομαι: δε μπορούσαν άραγε οι συντάξαντες τα ευχολόγια εκκλησιαστικοί Πατέρες να εμπνευσθούν ουδέτερες προσευχές προς το Θεό, που είναι Θεός όλων των ανθρώπων; Ή μήπως πίστευαν ότι δε μπορούσε να υπάρξει λατρεία και ύμνος προς το Δημιουργό χωρίς αναφορά σε Εβραϊκές ιστορίες; Ήταν άραγε Έλληνες αυτοί που συνέταξαν τις Ορθόδοξες ακολουθίες; Για σκεφτείτε το κι εσείς… Και αυτή η υποταγή στο εβραϊκό πνεύμα τι μπορεί να σημαίνει και τι συνεπάγεται;
Ας μη σπεύσουν, όμως, κάποιοι να με κατηγορήσουν πάλι για αντισημιτισμό και για εθνικισμό ή αρχαιολατρία. Τις ίδιες απορίες θα είχα αν στα Ορθόδοξα υμνολόγια και ευχολόγια γινόταν αναφορά, π.χ., σε Αιγυπτιακές ιστορίες ή σε Αραβικές, ή ακόμη και σε Ελληνικές. Είναι αντι-ορθόδοξο να περιορίζεις την Ορθόδοξη λατρεία στα στενά όρια ενός λαού και της ιστορίας ή μυθολογίας του. Εν προκειμένω, η εβραιοκεντρικότητα της λατρείας ενοχλεί τον ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο, κι αυτό όχι για εθνικιστικούς λόγους αλλά για καθαρά πνευματικούς. Ο Θεός όλων των ανθρώπων δε μπορεί να περιοριστεί στα στενά όρια ενός λαού και της ιστορίας του. Άλλωστε το κήρυγμα του Χριστού ήταν οικουμενικό, ήταν πανανθρώπινο και δεν είχε καθόλου εθνικιστική χροιά. Η προσευχή του Πάτερ Ημών που δίδαξε ο Ιησούς μπορεί κάλλιστα να υιοθετηθεί από τους πιστούς κάθε φυλής και θρησκείας, χωρίς να προσβληθούν οι ιδιαιτερότητες της θρησκείας του.
Τι εμπόδισε, λοιπόν, να συνταχθούν οι Ορθόδοξες ακολουθίες κατά το ίδιο οικουμενικό πρότυπο; Δεν υπήρχε φαντασία μεταξύ εκείνων που συνέταξαν τα ευχολόγια; Δεν υπήρξε έμπνευση; Έπρεπε σώνει και καλά οι πιστοί προσευχόμενοι να επικαλούνται Εβραϊκές ιστορίες, λες και ο Θεός δεν γνωρίζει άλλο τρόπο, ή δεν μπορεί αλλιώς να πειστεί για να ευλογήσει τους πιστούς, και πρέπει να του θυμίσουμε πώς είχε ευλογήσει κάποιους εκλεκτούς του Ισραήλ πριν από χιλιάδες χρόνια; Επαναλαμβάνω, δεν διακατέχομαι από κανένα αντιεβραϊκό μένος. Διακατέχομαι όμως από δυσφορία εναντίον της επίκλησης άσχετων ιστοριών ή μύθων όταν οι πιστοί ζητούν την ευλογία του Θεού μέσω του ιερέα της ενορίας τους. Ποιοι άραγε συνέταξαν και επέβαλαν στην Ορθοδοξία αυτά τα ευχολόγια; Δεν ήταν οι Έλληνες ικανοί για κάτι πνευματικότερο;
Παραθέτω εδώ χαρακτηριστικά αποσπάσματα των εβραιοκεντρικών ευχών της Ορθοδοξίας από την Ακολουθία του Γάμου , τις οποίες όλοι έχουμε ακούσει επανειλημμένως αλλά λίγοι έχουμε ίσως προσέξει κι ακόμη λιγότεροι έχουμε προβληματιστεί:
«Ὁ Θεὸς ὁ ἄχραντος, καὶ πάσης κτίσεως δημιουργός, ὁ τὴν πλευρὰν τοῦ προπάτορος Ἀδὰμ διὰ τὴν σὴν φιλανθρωπίαν εἰς γυναῖκα μεταμορφώσας, καὶ εὐλογήσας αὐτούς, καὶ εἰπών· “Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε, καὶ κατακυριεύσατε τῆς γῆς”, καὶ ἀμφοτέρους αὐτοὺς ἓν μέλος ἀναδείξας διὰ τῆς συζυγίας· ἕνεκεν γὰρ τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα, καὶ προσκολληθήσεται τῇ ἰδίᾳ γυναικί, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν· καί, οὓς ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μή χωριζέτω· ὁ τὸν θεράποντά σου Ἀβραὰμ εὐλογήσας, καὶ διανοίξας τὴν μήτραν Σάῤῥας, καὶ πατέρα πλήθους ἐθνῶν ποιήσας· ὁ τὸν Ἰσαὰκ τῇ Ῥεβέκκᾳ χαρισάμενος, καὶ τὸν τόκον αὐτῆς εὐλογήσας· ὁ τὸν Ἰακὼβ τῇ Ῥαχὴλ συνάψας, καὶ ἐξ αὐτοῦ τοὺς δώδεκα Πατριάρχας, ἀναδείξας· ὁ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὴν Ἀσυνὲθ συζεύξας, καρπὸν παιδοποιΐας αὐτοῖς τὸν Ἐφραίμ, καὶ τὸν Μανασσῆν χαρισάμενος· ὁ τὸν Ζαχαρίαν καὶ τὴν Ἐλισάβετ προσδεξάμενος, καὶ Πρόδρομον τὸν τόκον αὐτῶν ἀναδείξας· ὁ ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαὶ τὸ κατὰ σάρκα βλαστήσας τὴν ἀειπάρθενον, καὶ ἐξ αὐτῆς σαρκωθεὶς καὶ τεχθεὶς εἰς σωτηρίαν τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων· ὁ διὰ τὴν ἄφραστόν σου δωρεὰν καὶ πολλὴν ἀγαθότητα παραγενόμενος ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας καὶ τὸν ἐκεῖσε γάμον εὐλογήσας, ἵνα φανερώσῃς ὅτι σὸν θέλημά ἐστιν ἡ ἔννομος συζυγία καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς παιδοποιΐα.(…)»
«Εὐλόγησον αὐτούς, Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς εὐλόγησας τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὴν Σάῤῥαν. Εὐλόγησον αὐτούς, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς εὐλόγησας τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴν Ῥεβέκκαν. Εὐλόγησον αὐτοὺς Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς εὐλόγησας τὸν Ἰακὼβ καὶ πάντας τοὺς πατριάρχας. Εὐλόγησον αὐτούς, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς εὐλόγησας τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὴν Ἀσυνέθ. Εὐλόγησον αὐτούς, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς εὐλόγησας Μωσέα καὶ Σεπφόραν. Εὐλόγησον αὐτούς, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς εὐλόγησας Ἰωακεὶμ καὶ τὴν Ἄνναν. Εὐλόγησον αὐτούς, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς εὐλόγησας Ζαχαρίαν καὶ τήν Ἐλισάβετ. Διαφύλαξον αὐτούς, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς διεφύλαξας τὸν Νῶε ἐν τῇ Κιβωτῷ. Διαφύλαξον αὐτούς, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς διεφύλαξας τὸν Ἰωνᾶν ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους. Διαφύλαξον αὐτούς, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὡς διεφύλαξας τοὺς ἁγίους τρεῖς Παῖδας ἐκ τοῦ πυρός, καταπέμψας αὐτοῖς δρόσον οὐρανόθεν· (…)»
«Μεγαλύνθητι, Νυμφίε, ὡς ὁ Ἀβραὰμ, καὶ εὐλογήθητι ὡς ὁ Ἰσαάκ, καὶ πληθύνθητι ὡς ὁ Ἰακώβ, πορευόμενος ἐν εἰρήνῃ καὶ ἐργαζόμενος ἐν δικαιοσύνῃ τάς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ.
Καὶ σύ, Νύμφη, μεγαλύνθητι ὡς ἡ Σάῤῥα, καὶ εὐφράνθητι ὡς ἡ Ῥεβέκκα, καὶ πληθύνθητι ὡς ἡ Ῥαχήλ, εὐφραινομένη τῷ ἰδίῳ ἀνδρί, φυλάττουσα τοὺς ὅρους τοῦ νόμου, ὅτι οὕτως ηὐδόκησεν ὁ Θεός.»
Δε γνωρίζει άραγε η Ορθοδοξία τι ακριβώς σημαίνει ευλογία για ένα νεόνυμφο ζευγάρι, ώστε να φτιάξει δικές της εμπνευσμένες προσευχές, αντί ν’ αναγκάζεται να προσεύχεται στο Θεό να δώσει στους νεόνυμφους ευλογίες σαν και τις προαναφερόμενες; Και τι γίνεται όταν οι νεόνυμφοι δεν αρκούνται σε τέτοιου είδους ευλογίες και θα προτιμούσαν κάτι περισσότερο; Προφανώς, σύμφωνα με την Ορθοδοξία, ο Θεός δεν ευλόγησε ποτέ και κανένα ζευγάρι Ελλήνων ώστε να είναι άξιο μνημόνευσης… Μήπως άραγε είναι κι έτσι, ώστε να πάψουν επιτέλους κάποιοι από μας να ενοχλούνται, αλλά απεναντίας να είμαστε όλοι ευγνώμονες (!) στο Εβραϊκό έθνος που επέτρεψε στην Ορθοδοξία να προσκολληθεί στο θρησκευτικό άρμα του, έστω και με τις αιρετικές προσμίξεις της, μπας και αποσπάσει κι αυτή καμιά ευλογία σαν εκείνες που έρρεαν άφθονα προς τον Εβραϊκό λαό; Πόσο ειρηνική είναι όμως η αναφορά στον Αβραάμ, στον οποίο ο Θεός τάχα είπε: «και θα ευλογήσω εκείνους που σε ευλογούν, και θα καταραστώ εκείνους που σε καταριούνται·» (Γένεσις 12:3)
Φίλοι μου, το έχω ξαναπεί ότι οι θρησκευτικές παραδόσεις μας είναι γλυκές, και είναι αναπόσπαστο μέρος του λαού και τους έθνους μας. Πιστέψτε με, και μένα με συγκινούν πολύ. Όμως, αν αυτές οι παραδόσεις κατάντησαν απλά ένα νεκρό παραδοσιακό κειμήλιο, και γαργαλάνε μόνο το συναίσθημα χωρίς να αφυπνίζουν το πνεύμα, ποιο το όφελος για το άτομο, την κοινωνία, το έθνος μας; Χρειάζεται κάποια θρησκευτική μεταρρύθμιση, έστω διακριτική, σταδιακή και σε μικρές ανώδυνες δόσεις. Πρέπει να δημιουργηθεί χώρος για στερεά πνευματική τροφή που θα ανορθώσει τα αποχαυνωμένα μυαλά και κορμιά. Χρειάζονται καινούργιοι ασκοί για να εισέλθει ο ζωογόνος οίνος του πνεύματος, αυτός ο οίνος για τον οποίο μίλησε και ο Χριστός. «Ουδέ βάλλουσιν οίνον νέον εις ασκούς παλαιούς· ει δε μη, σχίζονται οι ασκοί, και ο οίνος εκχέεται και οι ασκοί φθείρονται· αλλά βάλλουσιν οίνον νέον εις ασκούς νέους, και αμφότερα διατηρούνται.» (Κατά Ματθαίον 9:17)
Είναι προφανές ότι η Ορθοδοξία με τα “Μυστήρια” και τα τελετουργικά της δεν έχει καταφέρει να γίνει βίωμα προς πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου και μάλιστα φυλακίζει τους καλύτερους στα μοναστήρια, με τις γνωστές παρενέργειες. Και είναι θλιβερό το ότι στο πνευματικό τέλμα που βρισκόμαστε σήμερα σαν κοινωνία έχουμε φτάσει με την αμαρτωλή Πολιτεία σφιχταγκαλιασμένη με την αποστάτισσα Εκκλησία σ’ ένα θανάσιμο εναγκαλισμό. Δεν το βλέπετε; Δεν ανησυχείτε για το αύριο τούτου του τόπου εσείς που έχετε παιδιά κι εγγόνια; Πού πάμε; Ή μήπως θα μας γλιτώσει από τον τελικό αφανισμό ο «Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ» τον οποίο επικαλούνται οι ιερείς;
Tags: ακολουθία του γάμου, εβραϊκές, εβραιοκεντρικό, θρησκευτική μεταρρύθμιση, Ορθοδοξία, Πάτερ Ημών
