Σεφέρου Μαρία

Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη…
Τι σας έλεγα, παίδες Ελλήνων, σε προηγούμενα άρθρα μου; Δεν σας έλεγα ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν συναινέσεις; Κατ’ ακρίβεια, ότι οι δημοκρατίες έγιναν για να είναι αδύνατες οι συναινέσεις, για να ξεσκίζεται ο κοινωνικός ιστός και να πραγματώνεται από τους πονηρούς το διαίρει και βασίλευε; Τα στιγμιότυπα που είδατε στο video εξηγούν με σαφήνεια όχι μόνο το πώς φτάσαμε στο σημερινό κατάντημα, αλλά προοιωνίζονται και το ζοφερό μέλλον που έχουμε μπροστά μας.

Αναμφίβολα οι κομματομαχίες στη Βουλή ευθύνονται τα μέγιστα για τη σημερινή κρίση. Όσο συνεχίζονται, όμως, οι κοκορομαχίες, θα ακυρώνουν την όποια δημιουργική προσπάθεια εξόδου από την κρίση, έστω με τα μοιραία λάθη και τις κραυγαλέες αδικίες που προφανώς υπάρχουν στο μέχρι στιγμής κυβερνητικό έργο, πράγμα που έχω επανειλημμένως καταγγείλει από τούτο το ιστολόγιο. Το θέμα που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν οι θυσίες μας θα μας βγάλουν από την κρίση, ή μήπως πάνε χαμένες.

Όσο για το αν οι επώδυνες αλλαγές είναι μόνιμες ή προσωρινές, κι εδώ κάποιοι μας κοροϊδεύουν. Δυστυχώς η δημαγωγία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της αντιπολίτευσης… Εκτός κι αν οι κυβερνώντες δεν θέλουν να θεμελιώσουν ένα ευνομούμενο κράτος που δεν θα τρώει τις σάρκες του, έστω εφαρμόζοντας ένα εξοντωτικό μνημόνιο, αλλά προσπαθούν απλά να ξεγελάσουν τους δανειστές μας για να πάρουν τις δόσεις, και μετά σκοπεύουν να επιστρέψουν στο business as usual για ν’ αποκαταστήσουν την κομματική τους πελατεία, εγκαινιάζοντας ένα νέο κύκλο φαυλότητας, αδικίας και χρεών.

Κακά τα ψέματα, παίδες! Εύκολη και ανέξοδη είναι η κριτική, αλλά δύσκολες οι ρεαλιστικές δημιουργικές προτάσεις για αναίμακτη έξοδο από την κρίση. Και σε κάθε περίπτωση, προτιμότερη η αδικία, που και η γράφουσα ως συνταξιούχος υφίσταται, από την ακυβερνησία και το χάος. Όμως πρέπει να ομολογήσω, διότι η αλήθεια πρέπει να λέγεται, ότι γίνονται και πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Μόνο όσοι εθελοτυφλούν ή διακατέχονται από κομματική εμπάθεια δεν τα βλέπουν.

Ωστόσο, είμαστε διαχρονικά στο ίδιο έργο ταλαιπωρημένοι και απελπισμένοι θεατές: Η κυβέρνηση τα κάνει όλα λάθος, και η αντιπολίτευση τα λέει όλα σωστά. Η κυβέρνηση με σαδιστικό μένος επιδίδεται στην καταδυνάστευση του λαού, και η αντιπολίτευση, διακατεχόμενη από φιλολαϊκά συναισθήματα και διαύγεια εγκεφάλου, προσπαθεί να σώσει τους πολίτες-θύματα από τα νύχια και τα δόντια της εκάστοτε αδίστακτης κυβέρνησης. Τα ίδια έκανε και το ΠΑΣΟΚ, με υπέρμετρο μάλιστα “σοσιαλιστικό” ζήλο (σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;), όταν ήταν στην αντιπολίτευση… Μάχαιρα έδωσε, μάχαιρα λαβαίνει, αν και η “μάχαιρα” του Αντώνη Σαμαρά μοιάζει περισσότερο με ξυραφάκι. Στο ίδιο εθνοκτόνο έργο θεατές, λοιπόν, μέχρι να βγει η ψυχή μας δημοκρατικά… Ή μήπως ελπίζει κανείς από την αλληλοφαγωμάρα να βγει σωτηρία; Η ομόνοια χτίζει σπίτια και η διχόνοια τα γκρεμίζει, λέει η σοφή παροιμία.

Αν όμως επιμένετε στο δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης (μάσκα για να κυβερνάει μια μιντιο-οικονομικο-πολιτική ολιγαρχία με τη μικρότερη λαϊκή αντίσταση) και βγάζετε σπυριά όταν ακούτε για οποιαδήποτε άλλη λύση, τότε σκεφτείτε πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν η Βουλή είχε καθιερώσει την Απλή Αναλογική, και αν απαγορευόταν από το Σύνταγμα να γίνονται εκλογές πριν από την παρέλευση τετραετίας:
1. Θα ήταν όλα τα κόμματα υποχρεωμένα, θέλοντας και μη, να συμμετέχουν στην κυβέρνηση ανάλογα με το ποσοστό τους. Έτσι δεν θα υπήρχαν κόμματα-παράσιτα με μόνη αρμοδιότητα την εκ του ασφαλούς ανεύθυνη διαμαρτυρία και τη δημαγωγία. Αντί να βάζουν τρικλοποδιές στο κυβερνητικό έργο, θα στρώνονταν όλοι στη δουλειά και θα μάθαιναν από πρώτο χέρι πόσα απίδια έχει ο σάκος.
2. Η κάθε καινούργια κυβέρνηση θα γνώριζε επακριβώς την κατάσταση του τρύπιου κρατικού κορβανά, και δεν θα εύρισκε άλλοθι στο να ισχυρίζεται ότι παρέλαβε καμένη γη, ότι η προηγούμενη κυβέρνηση της έκρυβε την αλήθεια για τα ελλείμματα και τα χρέη, και γι’ αυτό τάχα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις με τις οποίες υφάρπαξε την ψήφο των πολιτών.

3. Όλα τα κόμματα θα ήταν συνυπεύθυνα για την αποτυχία μιας κυβερνητικής πολιτικής κι έτσι δεν θα μπορούσαν οι μεν να επωφελούνται κομματικά από τα λάθη και τα εγκλήματα των δε.

4. Τα αντιπολιτευόμενα κόμματα δεν θα ξεσήκωναν τις διάφορες κοινωνικές ομάδες να λένε «Όχι σε όλα», και σταδιακά ο λαός θα ελευθερωνόταν από τα κομματικά μίση και πάθη.

5. Απαραίτητη, βέβαια, προϋπόθεση είναι να μειωθούν οι βουλευτικές έδρες στις 200. Το προβλέπει άλλωστε και το υπάρχον Σύνταγμα. Έτσι, θα λαλούν λιγότεροι κοκόροι και ίσως να ξημέρωνε νωρίτερα για την Ελλάδα, αν βέβαια υπάρχει τέτοια αισιόδοξη προοπτική.

6. Η κατάργηση του σταυρού προτίμησης και εξετάσεις τύπου ΑΣΕΠ για την έγκριση υποψηφίων για τη λίστα, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών αρχηγών, θα απέτρεπε τη συμμετοχή ανεπάγγελτων, τυχάρπαστων, κουμπάρων, φίλων, συγγενών, και άλλων επωνύμων της τέχνης, του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού, που έως τώρα κατακλύζουν τα ψηφοδέλτια απλά και μόνο για να προσελκύουν ψήφους.

7. Η δραστική μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης θα απέτρεπε τους κατεργάρηδες να επιδιώκουν βουλευτική έδρα για να κονομήσουν. Θα ελκύονταν μόνο όσοι εμφορούνται από ανιδιοτελή αγάπη για τη χώρα και το λαό της.

8. Η κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και της υπουργικής ομπρέλας προστασίας, δηλαδή η κατάργηση του κατάπτυστου νόμου περί ευθύνης υπουργών, θα αποθάρρυνε τις λαμογιές των επίορκων.

Ας μην έχουμε, όμως, αυταπάτες και περί της Απλής και ουδόλως ενισχυμένης Αναλογικής. Ούτε η Απλή Αναλογική είναι πανάκεια, και μάλιστα όταν στην Ελλάδα τα κόμματα έχουν θλιβερή παράδοση αλληλοφαγωμάρας, ενώ το πιο δύσκολο πράγμα είναι για δυο Έλληνες να συμφωνήσουν. Θα αποθάρρυνε πάντως τη δημαγωγία στα πεζοδρόμια, τις κοινωνικές αναταραχές και την υπονόμευση της εκάστοτε κυβερνητικής προσπάθειας εν τη γενέσει της. Θα εξασφάλιζε και τη συνέχεια του κυβερνητικού έργου, και κάθε νέα κυβέρνηση δεν θα κατεδάφιζε με μισαλλοδοξία το έργο της προηγούμενης, ξεκινώντας φτου κι απ’ την αρχή, όπως έγινε, π.χ., με τους ημιυπαίθριους.

Ωστόσο, αν υποθέσουμε πως όλα τα κόμματα είναι καλοπροαίρετα και ανυστερόβουλα και ότι αυτά που διακηρύσσουν μετά πάθους τα πιστεύουν, αναρωτιέμαι πώς η αλήθεια μπορεί να έχει τόσες πολλές διαφορετικές όψεις. Υπάρχει εθνική κρίση ή δεν υπάρχει; Άσε τη φιλολογία για το ποιος τη δημιούργησε. Όλοι φταίνε και όλοι φταίμε. Πρέπει να βγούμε από την κρίση, ναι ή όχι; Πρέπει να επιστρέψουμε τα δανεικά, ναι ή όχι; Να μην τα επιστρέψουμε στους τοκογλύφους, κηρύττοντας πτώχευση, λένε οι τζάμπα μάγκες. Άντε και το κάναμε αυτό. Από ποιους θα δανειζόμαστε την επομένη; Από τους Ρώσους και τους Κινέζους λέει ο “Σπίθας”, Μ. Θεοδωράκης. Δηλαδή να πούμε “άει σιχτίρ” στα παρόντα αφεντικά και να βάλουμε στο σβέρκο μας άλλους; Όμως, ο χρεωμένος πάντα δούλος θα είναι.

Παίδες, Ελλήνων, ας σταματήσουμε να παραλογιζόμαστε. Μας πήραν είδηση τι ελεεινά κουμάσια είμαστε, και αν δεν γίνουμε άνθρωποι δεν υπάρχει μέλλον για τούτη τη χώρα, ούτε με Ευρωπαίους, ούτε με Αμερικανούς, ούτε με Κινέζους. Εκτός κι αν κάποιοι προτιμούν το ρύζι από το χάμπουργκερ, οπότε περί ορέξεως ουδείς λόγος.

Ας προσγειωθούμε στην τραγική πραγματικότητα που μόνοι μας επί δεκαετίες επιπολαίως “φιλοτεχνήσαμε”, ας πληρώσουμε το λογαριασμό της ασυδοσίας μας, αν μας έχει απομείνει ίχνος εθνικής αξιοπρέπειας, και ας πάψουμε να είμαστε οι ζητιάνοι της Ευρώπης ή οποιασδήποτε άλλης υπερδύναμης. Η Ευρώπη πολλά πακέτα μας έδωσε τις προηγούμενες δεκαετίες, και θα μπορούσαμε, με χρηστή διαχείριση των κυβερνήσεών μας, να έχουμε γίνει Ελβετία. Φαγώθηκαν, όμως, από τους κατεργάρηδες πολιτικούς και τους διαπλεκόμενους, που έπρεπε να βρίσκονται στη φυλακή, και τώρα αλληλοτρωγόμαστε πάνω στα ερείπια που προκάλεσε το σάπιο κατεστημένο. Ήδη η Angela Merkel και ο Nicolas Sarkozy δείχνουν να έχουν χάσει την υπομονή τους μαζί μας και να λένε “όχι” στο ευρωομόλογο που υποστηρίζει ο Jean-Claude Juncker.

Share on Facebook

Tweet

Follow us