Είναι τραγικό να βλέπεις γονείς να οδηγούν τα παιδιά τους στη λατρεία ζωγραφισμένων ξύλων, αντί να τα μάθουν μια αυτοσχέδια προσευχή, υψώνοντας τα χέρια (κεραίες) στον ουρανό (Σύμπαν) για άντληση σοφίας και θετικής ενέργειας. Με ή χωρίς κορωνοϊό, με ή χωρίς κίνδυνο να κολλήσουν ή να μεταδώσουν ιούς και μικρόβια αυτοί που φιλάνε τις εικόνες, η πράξη καθ’ αυτή θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν τόσο θλιβερά αποκαλυπτική της εγκληματικής αποπλάνησης των πιστών από τους αντίχριστους θρησκευτικούς ταγούς ανά τους αιώνες – αποπλάνησης που καθηλώνει την πνευματική εξέλιξη του ατόμου, μετατρέποντάς τον σε ζητιάνο από διαχειριστή της θεϊκής κληρονομιάς του.
“Σήμερα, η εικόνα του Θεού (σ.σ.: ο άνθρωπος) πάσχει, χτυπημένη από έναν ιό, παγκοσμίως. Πάσχει και στα δύο συστατικά της, στο υλικό και στο πνευματικό, ως ψυχή και ως σώμα. Και μέσα σ’ αυτό το «πάθος» της αναζητά το Θεό, στα πρόσωπα των αγίων, της Θεοτόκου και του Χριστού. Αυτή η αναζήτηση γίνεται με οδηγό και πυξίδα την υγιή εκκλησιαστικότητα.
Όταν ο Θεός μας προσκαλεί, τότε τίποτε δεν μπορεί να ανακόψει τη λαχτάρα της ψυχής μας στο κάλεσμά του. Αναζητώντας Τον, σκύβουμε ή γονατίζουμε να ασπαστούμε τις εικόνες των Αγίων Του. Δεν ασπαζόμαστε το ξύλο, τις μπογιές ή τις πέτρινες ψηφίδες.Δε μας εμποδίζει η μάσκα που φοράμε, ούτε το τζάμι που προστατεύει τις εικόνες αλλά ούτε και τα ασημένια «πουκάμισα» που τις επενδύουν. Η αναζήτησή μας «ανεβαίνει στο πρωτότυπο» και όταν «καρδία προς καρδίαν ομιλεί», το βρίσκει και το συναντά.
Tags: άγιοι, Εικόνες, εικονοφιλήματα, κορωνοϊός, μάσκα, Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, Σύμβολο της ΠίστεωςΟπότε, οι γνήσιοι Ορθόδοξοι χριστιανοί, δεν έχουν ενδοιασμούς, όταν ασπάζονται μια εικόνα (χάρτινη, αγιογραφημένη, ψηφιδωτή) και όταν ελπίζουν σ’ αυτήν, σύμφωνα με όσα διδάσκει η Εκκλησία μας.Το λάθος είναι να δουν την εικόνα ως μαγικό αντικείμενο.Και να μη δουν τον κάθε συνάνθρωπό τους που πονάει, που πεινάει και φοβάται ως εικόνα του Θεού. Που χρειάζεται την προστασία μας για να μην προσβληθεί από κορονοϊό.”
