Σήμερα όταν χαιρετιόμαστε,
Λέμε μηχανικά, “Χριστός Ανέστη”,
Και απαντάμε μάλλον υποκριτικά,
Ότι ο Κύριος “Αληθώς Ανέστη”!
Μα όντως αναστήθηκε πνευματικά,
Γιατί το Πνεύμα ουδέποτε πεθαίνει,
Ενώ το σώμα είναι χωμάτινο
Και στο στοιχείο του ξανά πηγαίνει.
Είθε το Πνεύμα του Χριστού,
Μέσα μας την ελπίδα ν’ αναστήσει,
Και η ελπίδα ΠΙΣΤΗ να γενεί,
και την Πατρίδα να αναγεννήσει!
Μπορούμε από σήμερα όταν χαιρετιόμαστε,
Να ομολογούμε “Η Ελλάς Ανέστη”!
Παρόλο που “σωματικά” πνέει τα λοίσθια.
Όμως από το Πνεύμα της ουδέποτε απέστη!
Το Πνεύμα το ελληνικό “κοιμάται” μέσα μας,
Μια σπίθα περιμένοντας να το πυροδοτήσει,
Κι όπως συνέβη και στο παρελθόν,
Χιλιάδες ήρωες ανάμεσά μας να γεννήσει!
Μα είναι πολύ δύσκολο μου λες,
Να ομολογήσω κάτι που ο νους μου δεν πιστεύει,
Πώς άραγε θα έρθει της πατρίδας η Ανάσταση,
Όταν η ελπίδα στην ψυχή μου δεν δουλεύει;
“Καλομελέτα κι έρχεται”, Έλληνα!
Κι αν θέλουμε η ελπίδα στη ψυχή μας να φουντώσει,
Ας οραματιστούμε της πατρίδας την Ανάσταση,
Και η πίστη στην κοινή μας Μοίρα ας μας ενώσει!
Tags: ανάσταση, Έλληνες, ελπίδα, μοίρα, πίστη, πνεύμα, ψυχή
