Τραγική ειρωνεία ήταν ο σημερινός εορτασμός των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους υπό καμουφλαρισμένη ξένη κατοχή Έλληνες..
Ο Εθνικός Ύμνος έφτασε στ’ αυτιά μου σαν εθνικό μοιρολόι…
Είχα την αίσθηση ότι οι στρατιώτες που τον έψαλλαν ζορίζονταν να πιστέψουν το “χαίρε ω χαίρε ελευθεριά”…
Ιδέα μου ήταν άραγε;
Καθώς ανέβαζαν στο Λευκό Πύργο τη δοξασμένη σημαία που είχε υψωθεί στις 28 Οκτωβρίου του 1912, την άκουσα στα ενδόμυχά μου να κλαίει με λυγμούς, λέγοντας: “Μη με αγγίζετε! Είστε ανάξιοι του αίματος των αγωνιστών του 1912”!
Μπάαα! Τι μου συμβαίνει άραγε; Μήπως άρχισα να έχω παραισθήσεις; Θυμήθηκα εκείνο το ρητό, “Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνην” και τίναξα το κεφάλι μου, προσπαθώντας να ξορκίσω τη θλίψη… Εκείνη όμως δεν έλεγε να φύγει…
Ίσως να είχα επηρεαστεί από τα κιγκλιδώματα που είχαν στηθεί στα πέριξ για να εμποδίσουν αγανακτισμένους πολίτες – ελεύθερους πολιορκημένους – από του να πλησιάσουν τους “επισήμους” για να τους “ευχαριστήσουν” για όσα κάνουν για να μας “σώσουν”…
Ίσως να είμαι αχάριστη…
Ίσως να μην καταλαβαίνω, η αφελής, ότι η προδοσία του λαού είναι απαραίτητο συστατικό στοιχείο της “σωτηρίας” του…
Ίσως να μην κατανοώ ότι η εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε “ανώτερες” φυλές συνιστά ψήλωμα και καταξίωση των ραγιάδων…
Ίσως, ίσως, μακάρι, αυτό που βλέπω γύρω μου και βιώνω να μην είναι πραγματικότητα αλλά ένας φοβερός εφιάλτης που θα φύγει όταν ξυπνήσω…
Tags: εορτασμός 100 χρόνων από απελευθέρωση Θεσσαλονίκης
