Στη συνέχεια παραθέτω απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα της ομιλίας από το 40:59 λεπτό μέχρι το 50:45.
«Και στη συνέχεια αυτού του πράγματος, ας δούμε λίγο, όπως συνηθίζουμε τον τελευταίο καιρό γιατί πρέπει να το υποστηρίξουμε αυτό το θέμα από πάσης απόψεως, το θέμα της Θείας Κοινωνίας, ένα περιστατικό μέσα από τα περιστατικά, τις εμπειρίες κατά τη Θεία Κοινωνία, και μάλιστα είναι και αυτό από τις προσωπικές σημειώσεις του πατρός Στέφανου Αναγνωστόπουλου:
“Προ ετών, συζητώντας με ένα Χριστιανό με ρώτησε: ‘Αν πέσει μύγα μέσα στο Άγιο Ποτήριο θα την φάτε;’ Κι εγώ του απάντησα, ΝΑΙ, γιατί είχε συμβεί ήδη αυτό το πράγμα.
Μου είπε, Ξέρετε τι συνέβη στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, στα Ψαρά, όπως μας διασώζει η παράδοση; Σε μια περιοχή του νησιού που λέγεται ακόμα και σήμερα Φιδόλακκος, υπάρχει ένα μοναστήρι της Αγίας Ματρώνας. Στην παλιά εποχή, εκείνος ο λάκκος είχε πολλά φίδια. Κάποτε, σε μια λειτουργία, ένα μικρό φίδι από το χώρο του Αγίου Βήματος έπεσε μέσα στο Άγιο Ποτήριον. Αμέσως μετά τη Θεία μεταβολή (σ.σ: του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού). Μετά από το Τα Σα εκ των Σων, δηλαδή.
Ο παπάς τρόμαξε, έφριξε. Τι να έκανε όμως; Να το πετάξει δεν μπορούσε, γιατί αυτό είχε εμποτιστεί από τη Θεία Κοινωνία. Κοινώνησε τους λίγους πιστούς που είχαν έλθει στη Θεία Λειτουργία, και στην κατάλυση, αργότερα, αναγκάστηκε να το φάει ολόκληρο μαζί με τη Θεία Κοινωνία. Η χάρις του Θεού φυσικά τον σκέπασε, όπως και τόσους άλλους, και δεν έπαθε τίποτα. Ψυχικά όμως κατεβλήθη πολύ. Αγανάκτησε μέσα του και, όπως ήταν, βγήκε έξω από το ναό και με δυνατές πονεμένες κραυγές ζήτησε από το Χριστό να εξαφανίσει όλα τα φίδια από το νησί. Και πράγματι, ω του θαύματος, μέχρι σήμερα στα Ψαρά δεν υπάρχουν φίδια, ούτε ένα”.
Μάλιστα! Ένα περιστατικό που έχει σχέση με τη Θεία Κοινωνία. Όχι ένα θαύμα. Πολλά θαύματα γίνονται. Συνέχεια γίνονται θαύματα. Αρκεί να τα βλέπουμε.
Πάμε σε ένα άλλο περιστατικό το οποίο είναι από το μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ. Βοήθειά μας ο όσιος Δαβίδ ο εν Ευβοία, ο γέρων. Βλέπουμε και το μοναστήρι του εδώ στην εικόνα αυτή χαρακτηριστικά, το οποίο έτυχε πολλές φορές να επισκεφτούμε και να φιλοξενηθούμε εκεί στη φιλόξενη αδελφότητα των διαδόχων του γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη ο οποίος πλέον είναι ένας άγιος της Εκκλησίας μας, αναγνωρισμένος.
Κάποτε λοιπόν, σε μια μου επίσκεψη στο Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ Εύβοιας μου είπε ιδιαιτέρως ο πατήρ Ιάκωβος ο Μακαριστός, ο άγιος αυτός ιερεύς και λειτουργός του Υψίστου τα εξής: Οι Χριστιανοί μας Πάτερ μου, είναι δυστυχώς τυφλοί πνευματικά και δεν βλέπουν όλα όσα γίνονται μέσα στη Θεία Λειτουργία. Μια φορά λειτουργούσα και δεν μπορούσα να κάνω τη Μεγάλη Είσοδο. Στο χερουβικό καθηλώθηκα μπροστά στην Αγία Τράπεζα, ακίνητος απ’ αυτά που έβλεπα. Η μία θεωρία διαδέχετο την άλλη.
Τι έβλεπες πατέρα μου; Τον ρώτησα εκστατικός. Αλλά εκείνος δεν μου απάντησε και συνέχισε. Ο ψάλτης συνεχώς επαναλάμβανε το “Ως τον βασιλέα των όλων υποδεξόμεθα”, “Ως τον βασιλέα των όλων υποδεξόμεθα”, “Ως τον βασιλέα των όλων υποδεξόμεθα”. Οπότε ξαφνικά νιώθω κάποιον να με σπρώχνει στον ώμο και να με οδηγεί στην Αγία Πρόθεση. Νόμιζα πως ήταν ο ψάλτης και είπα μέσα μου: Ο ευλογημένος τόση ασέβεια; Μπήκε μέσα από την Ωραία Πύλη και με σπρώχνει; Οπότε γυρίζω και βλέπω μια τεράστια φτερούγα που την είχε περάσει ο Αρχάγγελος από τον ώμο μου και με οδηγούσε να κάνω τη Μεγάλη Έξοδο. Το τι γίνεται εδώ μέσα στο ιερό κατά τη διάρκεια τς Θείας Λειτουργίας δεν λέγεται.
Αυτά περίπου μου είπε, και θαύμασα. Στο βιβλίο που εξεδόθη από τους πατέρες της Μονής περιγράφει ο Πατήρ Ιάκωβος την ίδια περίπου λειτουργική θεωρία και προσθέτει: “Πολλές φορές δεν μπορώ να αντέξω απ’ αυτά που βλέπω και κάθομαι στην καρέκλα, οπότε ορισμένοι συλλειτουργοί μου νομίζουν ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία μου και ανησυχούν. Αλλά δεν ξέρουν τι βλέπω και τι ακούω. Τι φτερούγισμα παιδί μου οι άγγελοι, τι φτερούγισμα! Μόλις ο ιερεύς όμως πει το ‘Δι’ ευχών’ φεύγουν οι ουράνιες δυνάμεις μέσα από τι ιερό, κι έχουμε πλέον απόλυτη ησυχία.”
Βλέπουμε τώρα ένας άγιος, πραγματικά, ένα περιστατικό συγκλονιστικό, το τι έβλεπε και τι άκουγε, πώς καθόταν εκστατικός και πώς ο ίδιος δεν κατάλαβε ότι αυτός ο οποίος τον έσπρωχνε δεν ήταν κάποιος άνθρωπος αλλά ήταν αρχάγγελος και τον οδηγούσε στο να συνεχίσει να συμμετέχει μέσα στη Θεία Λατρεία να κάνει τη Θεία Λειτουργία.
Αυτό λοιπόν μέσα από το βιβλίο, έκδοση της Ιεράς Μονής του οσίου Δαβίδ, ένας άγιος γέροντας, ο μακαριστός πατήρ Ιάκωβος. Έκδοση 1993, αλλά προφανώς έχει εκδοθεί πολλές φορές από τότε.
Και πάμε και σε ένα ακόμα περιστατικό από τον πατέρα Ιωακείμ Σπετσιέρη. Κι άλλη φορά έχουμε αναφερθεί στον γέροντα αυτόν, ο οποίος πέρασε κι από τους Αγίους Τόπους. Ο πατήρ Ιωακείμ Σπετσιέρης, λοιπόν, διασώζει πολλά περιστατικά από τη ζωή των μεγάλων γεροντάδων του Αγίου Όρους. Μεταξύ αυτών αναφέρει για τον παπα-Ιλαρίωνα, τον οποίο πολλές φορές είδε να τελεί το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας. Δεν ήξερε πώς να περιγράψει τις ουράνιες και ανεκλάλητες καταστάσεις που δρούσαν μέσα στη Θεία Λατρεία. Και πώς να μην είχε αγγελικές επισκέψεις αυτός που ήταν υποτακτικός του περίφημου γέροντος παπα-Σάββα του πνευματικού.Ο παπα-Σάββας ήταν γίγαντας στο πνευματικό του ανάστημα και ουρανοβάμων στη Θεία Λειτουργία του.
Όταν λειτουργούσε ο παπα-Ιλαρίων, είτε μόνος του είτε μετά του γέροντός του πατρός Σάββα, κατά την εκφώνηση ‘των επινίκιων ύμνων άδοντα, βοώντα, κεγραγότα και λέγοντα’ και καθ’ ον χρόνον οι ψάλτες έψελναν το Άγιος-Άγιος-Άγιος Κύριος Σαβαώθ, χτυπούσε το στήθος του και έκλαιγε με λυγμούς. Ποιος ξέρει τι έβλεπαν εκείνη τη στιγμή τα μάτια τη ψυχής του.
Οι αγιορείτες πατέρες μας λένε ότι θα πρέπει να έβλεπε τις ουράνιες αρχαγγελικές δυνάμεις να λειτουργούν με δέος μπροστά στο αιμόφυρτο εσφαγμένο αρνίο. Φαίνεται πως οι ουράνιες σκηνές της άνωθεν λατρείας και δόξας του εσφαγμένου αρνίου ήταν τόσο δυσπερίγραπτες ώστε μπροστά στην ιερή φρίκη που ζούσε δεν του απέμενε τίποτε άλλο παρά να χτυπάει το στήθος του και να πλημμυρίζει από δάκρυα και κλαυθμούς. Μαζί με τις αγγελικές δυνάμεις εδονείτο ο παπα-Ιλαρίων από παραδεισένια λειτουργική ζωή και ευδαιμόνιση.
Αυτό είναι παρμένο από τα απομνημονεύματα του Αρχιμανδρίτου Ιωακείμ Σπεσιέρη- Έκδοση της Νέας Σκήτης του Αγίου Όρους, 1958, για όσους θέλετε να δείτε περισσότερα περιστατικά.
Αυτά τα ολίγα, αγαπητοί μου αδελφοί, έτσι σαν μία υπόμνηση για τη σπουδαιότητα όλων όσων διαδραματίζονται μέσα στη Θεία Λατρεία και ότι πραγματικά είναι άτοπο να λένε, να φοβούμαστε δηλαδή, όπως μερικοί δυστυχώς έρχονται, φτάνουν μέχρι το Άγιο Ποτήριο και δεν έχουν βγάλει ούτε τις μάσκες τους. Τόσο πολύ μεγάλος είναι ο φόβος. και σας έχω πει κι άλλη φορά, και μη μου πει κανείς πάλι για το θέμα της ανυπακοής, αλλά είναι καθαρά διαβολική αυτή η κατάσταση.
Να σας πω γιατί ίσως το ‘χουμε πει και άλλη φορά δηλαδή, διότι βλέπεις μέσα στην Εκκλησία ευλαβικά εντός εισαγωγικών να φοράνε τις μάσκες και μόλις πάνε δίπλα για τον καφέ – έτσι; – ή για το μνημόσυνο, “ευλαβικά” τις βγάζουνε τις μάσκες. Εάν πραγματικά φοβόμασταν, αν θέλαμε να προστατευτούμε, θα φορούσαμε τη μάσκα διαρκώς».
Η συνέχεια στο video.
Tags: Θεία Ευχαριστία, Θεία Κοινωνία, κορωνοϊός, μάσκα, π. Αντώνιος Στυλιανάκης, παραισθήσεις
