Ξέρω νεκρούς που ‘χουν τα μάτια ανοιχτά,
και που χτυπάει κανονικά μέσα η καρδιά τους,
παν στη δουλειά χτυπάνε κάρτα στις εφτά,
στο μισθολόγιο υπάρχει το όνομά τους.
Αλλά έχουν φύγει μυστικά και ταπεινά
και ‘χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους.
Ξέρω νεκρούς που μες τους δρόμους περπατούν,
κοιτούν βιτρίνες, παζαρεύουν και ψωνίζουν,
κάνουνε Πάσχα και τα έθιμα κρατούν,
πληρώνουν φόρους και στις εκλογές ψηφίζουν.
Αλλά έχουν φύγει μυστικά και ταπεινά
και ‘χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους…
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Τάκης Σούκας
Ηχογράφηση 1994
Mπουζούκι: Γιάννης Παλαιολόγου
(πηγή)
===========
Αλήθεια, ποια όνειρα είχαν οι Έλληνες τότε που γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι; Κι αν δεν είχαν όνειρα πριν το 1994, πόσο αυτό συνετέλεσε και οδήγησε στην απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας και στα μνημόνια της εξοντωτικής λιτότητας από το 2010 μέχρι σήμερα;
Και ποια θα είναι η συνέχεια, αφού ακόμη και σήμερα μετά από το φοβερό σοκ, τον εξευτελισμό και την ταπείνωση που υφιστάμεθα σαν λαός δεν υπάρχει όραμα;
Φοβάμαι να το ξεστομίσω, αλλά το διαισθάνομαι…
Tags: μνημόνια, όνειρα
