Δημοσιεύτηκε από Maria Seferou στις Παρασκευή, 30 Απριλίου 2021
Συγκλονιστική Μαρτυρία Νοσηλεύτριας στη Νέα Υόρκη
Είναι 8:42 ώρα Νέας Υόρκης. Όταν πήγα στη μονάδα μου, μου πήραν τον ασθενή και με μετέφεραν σε άλλη μονάδα. Αυτό ακριβώς είχε γίνει στο άλλο νοσοκομείο. Μόλις μίλησα στην προϊσταμένη για να υποστηρίξω ασθενή μου, μου πήραν τον ασθενή και με μετέφεραν.
Δεν ξέρω τι να κάνω πια. Αν και στηρίζω ανθρώπους… ούτε οι ζωές των μαύρων δεν μετράνε εδώ (BLM). Είναι θλιβερό που ένα λευκό άτομο… που ζει μακριά από αυτή την πόλη, νοιάζεται πιο πολύ γι’ αυτούς απ’ ό,τι οι Νεοϋορκέζοι.
Πραγματικά… χθες έπαθα νευρικό κλονισμό. Έστειλα σημαντικό Email με πρόταση αναθεώρησης. Η πρότασή μου ακυρώθηκε διότι πάλεψα για τον ασθενή μου και ζήτησα να έχει την περίθαλψη που χρειάζεται, και “έσπασα” γιατί ακυρώθηκε η πρότασή μου… Τζάμπα υποστήριζα τον ασθενή μου, που έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει. Και ασφαλώς, μου πήραν τον ασθενή. Δύο ώρες πάνω στη βάρδια και μου άλλαξαν μονάδα.
Η ίδια παράνοια και στο άλλο νοσοκομείο που υποστήριζα την ισπανόφωνη κυριούλα…
Εδώ θέλω να σας πω την ουσία… Ξέρω πως δεν θα ζήσουν όλοι. Δεν είμαι άπειρη ή άσχετη. Ξέρω πως θα πεθάνουν πάρα πολλοί. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν από κόβιντ. Θα δώσω κάποια παραδείγματα:
1. Ένας αναισθησιολόγος διασωλήνωσε τον ασθενή. Το οξυγόνο δεν ανέβαινε. Για πέντε ώρες περιμέναμε μια ακτινογραφία θώρακος για να επιβεβαιώσουμε ότι η διασωλήνωση έγινε λανθασμένα. Όσο περιμέναμε, είπαμε στον αναισθησιολόγο να το κοιτάξει γιατί φούσκωνε η μια πλευρά του θώρακα. Πέθανε.2. Ένας ασθενής είχε 40 παλμούς και ο ειδικευόμενος άρχισε να του κάνει μαλάξεις, πράγμα που δεν πρέπει να γίνεται. Τους συνδέεις με εξωτερικό βηματοδότη ή τους δίνεις ατροπίνη. Έτρεξα, του είπα να σταματήσει τις μαλάξεις στον θώρακα αφού είχε παλμούς… Του ρίχνει την επινεφρίνη (αδρεναλίνη) και αρχίζει τον Απινιδωτή, σε κάποιον με βραδυκαρδία. Είχε 40 παλμούς. Σταθερό ρυθμό βραδυκαρδίας. Ήθελε μόνο ατροπίνη και βηματοδότη. Τον άρχισε με τον απινιδωτή και τον σκότωσε. Βγήκα από το θάλαμο για να καλέσω τον προϊστάμενο, λέγοντάς του να τον σταματήσει γιατί θα σκοτώσει αυτόν τον ασθενή αν του κάνει απινίδωση με βραδυκαρδία στους 40 παλμούς. Ο προϊστάμενος κούνησε το κεφάλι του και γυρνάω πίσω κι ο άλλος τον σκότωσε τον άνθρωπο.3. Μια νοσοκόμα έβαλε ρινογαστρικό σωλήνα στους πνεύμονες κάποιου και οι πνεύμονες διαλύθηκαν.4. Μια νοσοκόμα μπέρδεψε την ινσουλίνη βραδείας δράσης με ινσουλίνη ταχείας δράσης, έδωσε 30 μονάδες απ’ αυτήν και τον σκότωσε τον άνθρωπο.
Τι άλλο είδα; Τους αφήνουν να σαπίσουν… Γίνεται κακή ιατρική διαχείριση. Δεν είμαι γιατρός, δεν ισχυρίζομαι πως είμαι με κανένα τρόπο… Αλλά υπάρχουν βασικά στάνταρντ περίθαλψης. Για παράδειγμα: Όταν κάποιος είναι σε κρίσιμο επίπεδο αιματολογικά, πρέπει να αντικαταστήσουμε το αίμα. Το είπα σε ειδικευόμενο. Ρώτησε εάν έχει εσωτερική αιμορραγία, είπα όχι. Τότε είπε, δεν θα το αντικαταστήσουμε. Οι ασθενείς κόβιντ χρειάζονται μετάγγιση. Αν το αίμα σου δεν οξυγονώνει το σώμα, η διασωλήνωση δεν έχει νόημα, γιατί δεν έχεις αρκετό οξυγόνο στο αίμα…
5. Σε άλλον ασθενή, ο ενδοτραχειακός καθετήρας είχε διαρροή… αλλά δεν υπάρχει μανόμετρο για να ελέγξει πιέσεις. Τελικά το κατάλαβα. Είπα ότι έχουμε πρόβλημα με τα λευκά του ασθενή… και ρώτησα αν θέλει να χορηγήσει αντιβίωση. Ρώτησε αν έχει πυρετό, είπα όχι. Είπε δεν χρειάζεται αντιβίωση. Η πρωινή βάρδια του έκανε ακτινογραφία θώρακος και έχει άγρια πνευμονία τώρα. Εγώ τα έλεγα, αλλά δεν του έδιναν αντιβίωση επειδή δεν είχε πυρετό.6. Έχουμε μια νοσοκόμα που άραζε στην αίθουσα για διάλειμμα… κι όσο ήμασταν όλοι εκεί, ασθενής χρειαζόταν επινεφρίνη. Δεν είχε καθόλου πίεση, δεν έλεγξε αιμάτωση εγκεφάλου, και τώρα είμαι σίγουρη πως είναι εγκεφαλικά νεκρός.
Η ίδια νοσοκόμα τώρα χειρίζεται το CRRT για την αιμοκάθαρση. Δεν το έχει ξανακάνει ποτέ πριν, αλλά είπε ότι θα το μάθει. Εντάξει; Είμαι έξυπνη, μαθαίνω πολλά, αλλά δεν θα επιχειρούσα ποτέ να μάθω πάνω σε ασθενή το μηχάνημα CRRT.
Έχουμε ικανό και μπόλικο προσωπικό και έχουμε έμπειρη νοσοκόμα στην αιμοκάθαρση. Πρότεινα να κάνουμε ανταλλαγή, να τη φέρουμε εδώ, αλλά δεν ήθελαν να το κάνουν. Φοβάμαι πως ο ασθενής μας θα είναι νεκρός σε κάνα δυο ώρες.
Γι’ αυτό φρίκαρα χθες. Διότι κανείς δεν ακούει. Δεν νοιάζονται για το τι συμβαίνει σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Όχι. Κυριολεκτικά τους βλέπω να σκοτώνουν κόσμο κάθε μέρα. Εντάξει, δεν θα τους σώσουμε όλους. Δεν είμαστε θεοί. Αλλά, περίμενε, αυτός ο κόσμος… ξέρουμε πως δεν θα ζήσουν. Ας κάνουμε μια μονάδα ειδικής φροντίδας. Δεν χρειάζεται να είναι στις ΜΕΘ. Ας αλλάξουμε πορεία.
Κάποιοι είναι σε καταστολή, για να ‘ναι στη διασωλήνωση. Για κανένα άλλο λόγο.
Έχω μια κυρία διασωληνωμένη. Δεν καταλαβαίνει και δεν είναι καν σε καταστολή. Ξέρετε τι της δίνουμε; Albuterol για διευκόλυνση αναπνοής και ινσουλίνη. Αυτά…
Δεν αντιμετωπίζουμε κόβιντ, παιδιά. Αλήθεια λέω. Δεν αντιμετωπίζουμε τον κόβιντ.
Ξέρετε, κάθε μέρα προσπαθούμε να τους αποσωληνώσουμε. Υπάρχουν κριτήρια γι’ αυτό. Κάθε μέρα, η πρωινή βάρδια δίνει ελάχιστη καταστολή. Ερχόμαστε εμείς το βράδυ και οι ειδικευόμενοι ρίχνουν καταστολή στο μέγιστο και γκρεμίζουν όσα χτίζει η πρωινή βάρδια. Μετά έρχεται ο πρωινός ειδικευόμενος, τους βλέπει και λέει ότι δεν συγχρονιζόταν με τον αναπνευστήρα. Και ανέβαζε την καταστολή. Και εγώ λέω πως δεν συγχρονιζόταν γιατί είναι σε λάθος ρύθμιση.
Ειλικρινά δεν ξέρω τι να κάνω πια. Προσπάθησα να πάρω τις ομάδες στήριξης, να μιλήσω στη Διεύθυνση των νοσοκόμων. Τίποτα. Κανείς δεν κάνει τίποτα. Έχουμε 100% ποσοστό θανάτων στη ΜΕΘ που άφησα. Σ’ αυτήν τώρα ζουν παραπάνω, γιατί έχουν νοσοκόμες για ΜΕΘ.
Το FDA ενέκρινε χθες τη μελέτη για το remdesivir ώστε ν’ αρχίσει η χρήση του για ασθενείς κόβιντ.
Δεν ξέρω τι να κάνω πια, γι’ αυτό έπαθα νευρικό κλονισμό. Πήρα τη φίλη μου τη Λίζα, απάντησε αν και έκανε ντουζ, γιατί ήξερε πως ήμουνα χάλια. Είναι σα να μπαίνω στη ζώνη του λυκόφωτος. Όλοι εδώ έχουν πρόβλημα με αυτό. Κοιτάξτε: Ο μόνος τρόπος να το δώσω με κάποια λογική είναι ένα ακραίο παράδειγμα… γιατί μόνο αυτόν τον τρόπο σκέφτηκα. Είναι σα να βρίσκομαι στη Ναζιστική Γερμανία που βάζουν κόσμο σε θάλαμο αερίων, εγώ φωνάζω πως αυτό είναι κακό, δεν είναι σωστό, δεν θα ‘πρεπε να το κάνουμε, και όλοι να μου λένε “βάστα γερά, κάνεις πολύ καλή δουλειά, αλλά δεν μπορείς να τους σώσεις όλους, όμως είσαι καταπληκτική νοσοκόμα”.
Ξέρω ότι είμαι καλή… ότι μπαίνω μέσα και τα δίνω όλα κάθε μέρα. Ξέρω ότι δεν είμαι αμελής. Το ξέρω… Θέλω κάποιον να με βοηθήσει να τους σώσω για να μην δολοφονηθούν από μεγάλη αμέλεια και πλήρη ιατρική κακοδιαχείριση. Και κανένας δεν με ακούει. Αλήθεια, κανείς δεν με ακούει. Μέχρι που προσπάθησα να φέρω ομάδες στήριξης μαύρων εδώ. Με έβαζαν στην αναμονή ή μου το έκλειναν.
Μίλησα στη διεύθυνση και τώρα με έβαλαν σε άλλες μονάδες. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να κάνω πια. Μπορεί κάποιος να μου βρει κάποια λύση; Γιατί ξέμεινα από ιδέες. Ξέρετε, πάω να μιλήσω σε άλλες νοσοκόμες και μου λένε “Δεν μπορείς να τους σώσεις όλους”. Και ξέρουν όλες τι γίνεται, συμφωνούν, κουνάνε το κεφάλι…
Είμαι η μόνη που δεν είμαι κοινωνιοπαθής; Το να είναι αποδεκτό αυτό… Βρε παιδιά, ούτε που ξέρουν πότε έχουν πεθάνει… Πόσες φορές να το πω; Μου ανέθεσαν (σ.σ. να περιθάλψω) νεκρό άτομο! Πότε πέθανε; Κανείς δεν ξέρει.
Πώς αξιολογεί κανείς χωρίς στηθοσκόπιο; Κανονικά έχουμε στηθοσκόπια μιας χρήσης. Ήξερα πού θα καταντούσαμε, κι έφερα δικό μου. Κανείς δεν ακροάστηκε τον πνεύμονα κανενός όσο είμαι εδώ. Έστω και με στηθοσκόπια μιας χρήσης.
Τους λέω ότι ο ασθενής γίνεται οξειδωτικός… Να κάνουμε κάτι πριν σταματήσουν οι νεφροί. Να του δώσουμε διττανθρακική σόδα ή κάτι ανάλογο. Αλλά αυτό κάνουν: αφήνουν να οξειδωθεί το αίμα του ασθενή, σταματάνε οι νεφροί και την τελευταία στιγμή έχουμε κι άλλο… δράμα. Είναι το πέμπτο δράμα απόψε. Και στήνουν παράσταση μπροστά στο νοσοκομείο, σωλήνας στο θώρακα και στην κοιλιά.
Τι έχουν πάθει αυτοί οι άνθρωποι; Έτσι, εν πάση περιπτώσει, σταματάνε οι νεφροί και την τελευταία στιγμή χώνουν 5 λίτρα διττανθρακικής σε άνθρωπο που μαζεύει δέκα κιλά νερό στο σώμα… Χτυπάει καρδιακή ανεπάρκεια και λίγες ώρες μετά πεθαίνει. Ήταν ένας ασθενής μου. Του κρέμασαν τη διττανθρακική πριν σχολάσω. Και όταν επέστρεψα ήταν νεκρός. Και μου τον ανέθεσαν. Ήταν ήδη σε σακούλα. Παιδιά, δεν πεθαίνουν από κόβιντ. Ναι, θα πεθάνουν κι απ’ αυτόν. Αλλά οι πολλοί χτυπάνε πολυοργανική ανεπάρκεια. Τους σκοτώνουν, το ξέρω.
Δεν είμαι πρωτάρα. Δε λέω ότι θα σώσω τους πάντες… Απλά λέω ότι τους δολοφονούν. Και κανείς δεν μ’ ακούει. Δεν είμαι γιατρός, αλλά σίγουρα όταν βάζεις απινιδωτή σε κάποιον με 40 παλμούς και τον σκοτώνεις, αυτό είναι δολοφονία.
Όταν βάζεις το PEEP (Πίεση Οξυγόνου) στα 25, ενώ το όριο είναι 15, άντε 20, ξετινάζεις τον πνεύμονα και πεθαίνει. Αυτό είναι φόνος.
Ξέρετε, είδα γιατρό να βάζει καθετήρα στην υποκλείδια αρτηρία και ο άνθρωπος πέθανε από αιμορραγία. Δεν έβαλε ο κόβιντ τον καθετήρα. Δεν τον σκότωσε ο κόβιντ.
Όλοι οι ασθενείς που φροντίζω έχουν κόβιντ. Δεν μου ανατέθηκε ασθενής χωρίς κόβιντ. Εντάξει; Δεν ξέρω τι να πω πια. Γι’ αυτό συγχύστηκα χθες, και κανείς δεν με ακούει. Πήρα τη Λίζα να βεβαιωθώ πως δεν είμαι τρελή.
Αυτό δεν είναι σωστό. Έτσι; Θεέ μου! Ο αναισθησιολόγος έβαλε στραβά τον σωλήνα στον οισοφάγο… κι ο άνθρωπος πνίγηκε από το αίμα του και πέθανε. Δεν έβαλε ο κόβιντ στραβά τον σωλήνα.
Δεν νοιάζεται κανείς, γιατί οι μειονότητες είναι αναλώσιμες. Κι αυτό δεν είναι σωστό, ξέρετε. Μεγάλωσα μέσα στη φτώχεια. Ξέρω πώς είναι να ‘σαι τελείως ξεχασμένος και να μην σε στηρίζει κανένας. Κι αυτό με τσακίζει παιδιά. Ξέρω πως πολλοί θα πεθάνουν, αλλά… ο κόβιντ δεν προκάλεσε εκείνη την πνευμονία. Κι όταν έβαλε στραβά τον καθετήρα και δεν μ’ άφηνε να το φτιάξω αρκούσε να προσέξει τον θώρακα και να βάλει τον καθετήρα.
Αν έχει κάποιος κάποια ιδέα, για το τι μπορώ να κάνω για να σώσω έναν ασθενή μου πριν με μεταθέσουν απ’ αυτό το νοσοκομείο θα ήταν πολύ καλό. Γιατί καταλαβαίνει. Όταν μας βλέπει, ανεβαίνουν παλμοί και πίεση και δεν συγχρονίζεται με τον αναπνευστήρα. Μας βλέπει. Όταν φεύγουμε, ηρεμεί πάλι. Απλά δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας. Δύσκολο να του εξηγήσω τι του συμβαίνει, γιατί δεν μ’ ακούει καλά με τον αναπνευστήρα. Παλεύει με την αναπνοή… Ειδικά όταν χάνεις την αίσθηση με την καταστολή. Είναι ταξιτζής και μένει εδώ κοντά. Έτσι τσακίστηκα, μάζεψα τα κομμάτια μου, αλλά δεν πήγα σε άλλη μονάδα. Συνέχεια σ’ αυτήν τη μονάδα ήμουν. Αλλά είμαι ελαστική. Ξαναμίλησα με τη Διεύθυνση και την άλλη μέρα με μετακίνησαν.
Και στο άλλο νοσοκομείο δεν νοιάζονται για τον κόσμο. Πρέπει να συνεχίσω να τους βλέπω να πεθαίνουν… Θεέ μου!Προσπάθησα να μιλήσω στη Διεύθυνση του Νοσοκομείου. Προσπάθησα και με το CMS, με την οργάνωση δικαιωμάτων. Πήρα κάποιες ομάδες στήριξης μαύρων στην περιοχή. Στις ώρες διαλειμμάτων έστειλα Email με προτάσεις, τηλεφώνησα σε εφημερίδα… δεν με πήραν πίσω. Θα ‘ναι άλλος κοινωνιοπαθής και θα τα αποδέχεται αυτά…
Είναι περίεργο, παιδιά, Δεν έχουν πρόβλημα με αυτό. Σας λέω, μπαίνουμε στο λεωφορείο και πάμε στη ζώνη του λυκόφωτος εδώ. Πώς δεν ξέρεις ότι πέθανε ο ασθενής σου; Αλήθεια τώρα;
Η νοσοκόμα που κοιμόταν εκεί στη γωνία… ήταν στα επείγοντα χθες όταν “έσπασα”. Είπε ότι δεν τους διασωληνώνουν αχρείαστα. Δεν είμαι άπειρη, ξέρω πότε θέλουν διασωλήνωση. Στο άλλο νοσοκομείο έκαναν αχρείαστες διασωληνώσεις χωρίς να ξέρουν πώς να τις κάνουν. Υπάρχουν συγκεκριμένες ενδείξεις πότε χρειάζεται. Το ξέρω αυτό.
Και στο άλλο νοσοκομείο υπερασπιζόμουν ασθενείς. Την πρώτη ημέρα μας έδιναν κατευθύνσεις κι ένας με ρώτησε αν είχα πρόβλημα. Κι αυτός υπερασπιζόταν τους ασθενείς. Τον μετακίνησαν κι αυτόν. Είναι σε άλλο νοσοκομείο. Προσπάθησα να επικοινωνήσω. Δεν μου απάντησε. Εγώ είδα τα άσχημα; Είδε πολύ χειρότερα…
Είμαι χάλια… Κάπως να φτιάξω τη φάτσα μου. Να δούμε πότε θα φύγω κι από δω.
Πάω παιδιά… να δω πώς τους σκοτώνουν.
Να ‘στε ασφαλείς… γιατί περίθαλψη μην περιμένετε.
============
Παρακαλώ διαδώστε το!
Tags: COVID, COVID-19, ασθενείς, δολοφονία, θάνατος, ιατρικά πρωτόκολλα, κόβιντ, κορωνοϊός, ΜΕΘ, φόνος
