«Το αλκοόλ του πολιτικού είναι η εξουσία, το κύρος.
Όταν κανείς κερδίζει εξουσία χάνει τις αισθήσεις του.
Η εξουσία διαφθείρει και διαφθείρει απόλυτα – γιατί είναι ναρκωτικό.
Όταν κατέχεις εξουσία χάνεις τη συνείδησή σου, μεθάς. Κι’ αρχίζεις να κάνεις πράγματα που ούτε τα είχες φανταστεί. Ούτε κι ο ίδιος θα πίστευες πως μπορείς να κάνεις τέτοια πράγματα.
Διαβάστε τη ζωή του Χίτλερ – και τι δεν έκανε! Κι όμως αυτός ο άνθρωπος δεν κάπνισε ποτέ του και μισούσε το πιοτό. Σηκωνόταν νωρίς το πρωί, και νωρίς έπεφτε το βράδυ για ύπνο· όχι τσιγάρο, όχι πιοτό, φυτοφαγία, ακρεοφαγία. Όμως έπαιρνε το πιο ισχυρό ναρκωτικό και γι’ αυτό δεν του χρειάζονταν τ’ άλλα. Ήταν μεθυσμένος από εξουσία.
Όσοι έζησαν τον Χίτλερ, λένε πως όταν άρχιζε να μιλά, γρήγορα, όλοι όσοι παρευρίσκονταν ένιωθαν ότι γινόταν μια μεταμόρφωση. Όταν ξεκινούσε ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ· σιγά, σιγά, όμως, έχανε τη συνείδησή του, σαν να υπνωτιζόταν από την ομιλία του: τα μάτια του δεν έδειχναν καμιά ζωντάνια, σαν να μην ήταν πια παρών, σαν κάποιος άλλος να ‘χε καταλάβει τη θέση του – καταληψία!
Και μετά, αυτή η καταληψία και η μέθη του, η υγρότητά του, προσέβαλε αμέσως κι άλλους. Μπορούσε ευκολότατα να προκαλέσει υστερία.
Ήταν τόσο νευρωτικός, και μάλιστα χαρισματικά νευρωτικός, που όποιος τον πλησίαζε γινόταν νευρωτικός κι ο ίδιος. Ήταν ένας μαγνητικά νευρωτικός άνθρωπος. Το “αλκοόλ” του ξεχείλιζε και τοξίνωνε και τους άλλους.
Να πώς οδήγησε τη Γερμανική φυλή στην αυτοκτονία.
Η εξουσία είναι ναρκωτικό, το ισχυρότερο που γνώρισε ο κόσμος.
Και το ωραίο είναι πως οι πολιτικοί, ακόμα κι όταν εχθρεύονται τα ναρκωτικά, είναι οι μεγαλύτεροι ναρκομανείς.»
Απόσπασμα από το βιβλίο του Ραζνίς: “Η Κρυμμένη Αρμονία”
