Αποσπάσματα από την Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, κ. Κυριάκου Μητσοτάκη σε μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας στην εκδήλωση με θέμα: «Προκλήσεις και προοπτικές στην Ανώτατη Παιδεία» – 23/10/2018
Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα,
Χαίρομαι ιδιαίτερα που είμαι μαζί σας και στη συνέχεια θα γνωριστούμε από κοντά. Είναι για μένα εξόχως τιμητικό κι ελπιδοφόρο να βλέπω εδώ διακεκριμένα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών, πρυτάνεις, καθηγητές με σπουδαίο επιστημονικό έργο και αποτύπωμα. Αλλά και νέους πανεπιστημιακούς με μεγάλη αγάπη και μεγάλο όραμα για το λειτούργημά τους.
Γι’ αυτό, θα είναι πολύ σημαντική για μένα και η ευκαιρία που θα έχουμε μετά να συζητήσουμε, να εκφράσω κάποιες ακόμα δικές μου σκέψεις για τα πανεπιστήμια -κυρίως όμως, να σας ακούσω. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει αν δεν εκκινεί από την πραγματικότητα που εσείς βιώνετε. Τίποτα δεν μπορεί να σχεδιαστεί χωρίς τη συνεργασία μας. Και όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα, αν δουλέψουμε μαζί.
(…)
Στην Παιδεία, οι δυνάμεις που συνδέονται με αυτούς που κυβερνούν επιχειρούν ένα άτυπο, αλλά διαρκές πραξικόπημα. Και το λέω αυτό με πλήρη συνείδηση του βάρους που έχουν οι λέξεις αυτές πάνω στη νεότερη ελληνική ιστορία.
Οι δυνάμεις αυτές επιχειρούν να ελέγξουν τους χώρους του πανεπιστημίου με τη βία. Να αποτρέψουν την ελεύθερη έκφραση με τη βία. Να επιβάλλουν αποφάσεις με τη βία. Να σπείρουν το φόβο σε όποιον διαφωνεί μαζί τους με τη βία.
Το λέω επίσης με γνώση του δημοκρατικού αισθήματος της όλης πανεπιστημιακής κοινότητας.
(…)
Κυρίες και κύριοι,
Το πιστεύω βαθιά και δεν το έκρυψα ποτέ μου. Μόνο η Παιδεία είναι πραγματική μηχανή ανάπτυξης. Γι’ αυτό πρέπει να συνδεθεί με την οικονομία. Είναι επίσης πυξίδα, αφού είναι η έρευνα, η γνώση και η καινοτομία που ορίζουν την κατεύθυνση στην οποία πρέπει να κινηθούμε από εδώ και πέρα ως χώρα. Επιτρέψτε μου μια διευκρίνηση από την αρχή. Όταν μιλάμε για ανώτατη παιδεία μιλάμε για δημόσια ανώτατη παιδεία. Ασφαλώς και η Νέα Δημοκρατία και εγώ προσωπικά θα αγωνιστούμε με όλες της τις δυνάμεις για την αλλαγή του άρθρου 16 του Συντάγματος. Έτσι ώστε να μπορούν επιτέλους να δημιουργηθούν μη κρατικά και γιατί όχι και ιδιωτικά πανεπιστήμια και στη χώρα μας.
Όμως η καρδιά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης χτυπά και θα χτυπά στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Το δημόσιο πανεπιστήμιο πρέπει να στηριχθεί, να αναβαθμιστεί και να ενισχυθεί. Πρέπει επιτέλους να γεφυρώσει το σημερινό διαρκώς διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ της παρεχόμενης εκπαίδευσης και των αναγκών μιας αγοράς εργασίας που αλλάζει διαρκώς.
Εκτός από το ρόλο της για την οικονομία, η Εκπαίδευση αποτελεί και καθρέφτη προόδου μιας κοινωνίας: Γιατί είναι η Εκπαίδευση που αποτελεί το μέτρο της κινητικότητας μιας κοινωνίας. Γιατί είναι η Εκπαίδευση που διασφαλίζει το δικαίωμα των πολλών να αποκτούν πραγματικές ευκαιρίες ευημερίας. Γιατί είναι στην Εκπαίδευση που αποτυπώνεται η δημιουργικότητα, ο δυναμισμός -τελικά ο αληθινός πολιτισμός ενός κράτους.
(…)
Πρέπει όλοι μας –είναι χρέος και στοίχημά μας – το δρόμο αυτό να τον ξανανοίξουμε. Γιατί η δημόσια εκπαίδευση στη χώρα μας ήταν και είναι ο μόνος δοκιμασμένος μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας. Για μένα προσωπικά η εκπαίδευση δεν είναι άλλος ένας τομέας κυβερνητικής πολιτικής. Είναι απόλυτη προσωπική προτεραιότητα. Γι’ αυτό περιμένω πολλά από τη σημερινή μας συνάντηση μας και την αντιλαμβάνομαι ως αφετηρία μιας ειλικρινούς συνεργασίας.
Κυρίες και κύριοι,
Όταν μιλάμε για πανεπιστήμια, σε τι ακριβώς αναφέρομαστε;
Πρώτον, ακαδημαϊκά ιδρύματα πραγματικά αυτόνομα, αυτοδιοικούμενα, αξιολογούμενα. Ανταγωνιστικά, σύγχρονα, εξωστρεφή, σίγουρα σε κοινό βηματισμό με την αγορά εργασίας. Μόνο έτσι θα μείνουν εδώ τα καλύτερα ελληνικά μυαλά, δίνοντας προστιθέμενη αξία στην πατρίδα μας.
Δεύτερον, πανεπιστήμια με άξιους διδάσκοντες, οι οποίοι θα πρωτοστατούν στην επιστήμη τους. Που θα αμείβονται αξιοπρεπώς και θα αισθάνονται ασφαλείς, αλλά και υπερήφανοι για το λειτούργημά τους.
Τρίτον, ιδρύματα-δημιουργικές κυψέλες για ολόκληρη την κοινωνία. Που θα διοικούνται σωστά, παράγοντας μετρήσιμο ερευνητικό αποτέλεσμα. Και θα εμβολιάζουν με γνώσεις αλλά και με ήθος όλους τους πολίτες και συχνά και το πολιτικό μας προσωπικό.
Αντιλαμβάνομαι ασφαλώς, πόσο φιλόδοξη, πόσο εξωπραγματική ακούγεται αυτή η αντίληψη όταν τόσα πολλά πράγματα πήγαν τόσο πίσω, τα τελευταία χρόνια, στην εκπαίδευση. Δεν έχουμε όμως άλλη επιλογή από την υπέρβαση, από ένα γενναίο άλμα στο μέλλον. Θέλει τόλμη –την έχουμε. Θέλει πολιτική βούληση –τη διαθέτουμε. Θέλει σχέδιο και ιδέες –τις εκθέτουμε στη δική σας κρίση, επιζητώντας και τη δική σας αντίδραση.
Κυρίες και κύριοι,
(…) Την ισχύουσα κατάσταση στα πανεπιστήμια την ξέρετε καλύτερα απ’ τον καθένα. Ο κόσμος βαδίζει γοργά προς την 4η Βιομηχανική Επανάσταση αλλάζοντας επιστημονικά, τεχνολογικά και κοινωνιολογικά δεδομένα.
Όμως οι κύριοι Γαβρόγλου και Τσίπρας μας πάνε πίσω στις πιο σκοτεινές στιγμές της δεκαετίας του ’80: Η εκλογή πρυτάνεων από ξεχωριστά ψηφοδέλτια αναστατώνει τη ζωή των πανεπιστημίων με μόνο στόχο τον κομματικό έλεγχο από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η αξιολόγηση ουσιαστικά ακυρώθηκε.
Η Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας, η ΑΔΙΠ, υποβαθμίστηκε και με το bullying που έζησαν οι καταξιωμένοι επιστήμονες του εξωτερικού, οι οποίοι κλήθηκαν να βοηθήσουν με τις ιδέες τους. Πολλοί από αυτούς έφυγαν, και δεν θέλουν να γυρίσουν πάλι πίσω.
Τα μεταπτυχιακά προγράμματα αντί για εργαλείο ανάπτυξης, αλλά και εσόδων, σημαντικών εσόδων για πολλά από τα πανεπιστήμια μας, μένουν αλυσοδεμένα από συνεχή αντικίνητρα προς τους διδάσκοντες.
Η καθημερινότητα στις Σχολές μας απειλεί και μας προσβάλλει όλους: Στην ΑΣΟΕΕ, στο Πολυτεχνείο, στο Αριστοτέλειο, πολλά ακόμη πανεπιστήμια, χώροι που έχουν καταληφθεί έχουν γίνει επίσημα γιάφκες κουκουλοφόρων.
Σήμερα, λίγο πριν έρθω, διάβαζα την απόφαση της Συγκλήτου του Οικονομικού πανεπιστημίου για συμβολική αναστολή των δραστηριοτήτων του πανεπιστημίου για μια μέρα, την 24η Οκτωβρίου, αγανακτισμένοι πια οι άνθρωποι από την κατάσταση που επικρατεί στο Οικονομικό πανεπιστήμιο. Όχι απ’ έξω, αλλά και μέσα στο ίδιο το Ίδρυμα.
Οι «Ρουβίκωνες» έφτασαν στο σημείο να καταλαμβάνουν – και να έχουν μάλιστα το θράσος να το ανακοινώνουν – χώρους, γραφεία μέσα στη Φιλοσοφική. Και κάθε τόσο, καθηγητές και φοιτητές υφίστανται επιθέσεις από τραμπούκους ή εμποδίζονται στο έργο τους από κάθε είδους παρανόμους.
Σε όλα αυτά, πώς απαντά η κυβέρνηση; Με μία απαράδεκτη διάταξη για το άσυλο και με το, επιτρέψτε μου τη βαριά έκφραση, κατάπτυστο πόρισμα Παρασκευόπουλου.
Χθες είχαμε μια ακόμα εικόνα ντροπής, με τα όσα συνέβησαν στο γραφείο του κ. Γαβρόγλου. Η εικόνα νέων ανθρώπων, που φέρονται χωρίς ίχνος σεβασμού και αίσθησης δημοκρατικής συνείδησης, ήταν, για μένα – είμαι σίγουρος και για εσάς – σοκαριστική και άκρως ανησυχητική.
Η εικόνα του υπουργού ενός κόμματος που όλα αυτά τα χρόνια εξέθρεψε τέτοια φαινόμενα, ήταν απογοητευτική και ντροπιαστική για τον ίδιο, ασχέτως αν δεν έδειξε καν να το αντιλαμβάνεται.
Ξέρω ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις.
Πρέπει όμως να αντιδράσουμε όλοι, πολιτεία, γονείς, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, πρυτανικές αρχές, με σθένος σε αυτά τα φαινόμενα. Η δική μου δέσμευση είναι να χτίσουμε μια κοινωνία όπου το δίκιο δεν θα το έχει αυτός που φωνάζει πιο δυνατά. Θα ακούγονται όλοι και θα προστατεύονται όλοι.
Δεν υπάρχει, πρόοδος χωρίς γνώση, ούτε και γνώση χωρίς ελευθερία και προσωπική ασφάλεια. Πρόκειται για αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα που πάει να ποδοπατηθεί στα πανεπιστήμια με την Πολιτεία να απέχει προκλητικά. Ένα δικαίωμα που εμείς θα το αποκαταστήσουμε.
Ένιωσα οργή όταν διάβασα την επιστολή των φοιτητών της Φιλοσοφικής του ΑΠΘ. Νέοι επιστήμονες οι οποίοι, όπως αναφέρουν, – και διαβάζω – «έχουν κουραστεί από τη συνεχή υποτίμηση των σπουδών τους, από τον φόβο να κυκλοφορήσουν σε έναν χώρο που αποτελεί το δεύτερο σπίτι τους, από την εξαθλίωση της Σχολής τους σε επίπεδα τριτοκοσμικής χώρας».
Τι απαντάει η επίσημη Πολιτεία σε αυτούς τους νέους ανθρώπους; Ότι πρέπει μόνοι τους, λέει, να διεκδικήσουν τους χώρους και την ακαδημαϊκή ειρήνη. Πρέπει να τα βρουν οι ίδιοι με τους Ρουβίκωνες. Αυτά λέει ο κ. Γαβρόγλου. Και δεν αντιλαμβάνεται ότι όσο λέει τέτοια πράγματα καθίσταται, περίπου, περίγελος σε οποιονδήποτε σοβαρό άνθρωπο εντός ή εκτός της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Θα το ξαναπώ και σήμερα όσο πια ξεκάθαρα μπορώ: H πάταξη της πρωτοφανούς ανομίας στα πανεπιστήμια, η ασφάλεια των ακαδημαϊκών χώρων, η ποιοτική αναβάθμιση της ακαδημαϊκής καθημερινότητας, αποτελεί για εμένα αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα.
Είναι αδιανόητο: παντού στη χώρα μας, σήμερα, υπάρχει ελευθερία έκφρασης – ο μόνος χώρος που απαγορεύεται να εκφράσει κανείς τις απόψεις του είναι τα ελληνικά πανεπιστήμια!
Το άσυλο υπάρχει για να προστατεύει ιδέες και όχι εγκληματίες με ναρκωτικά και μολότοφ. Τα αμφιθέατρα είναι χώρος γνώσης και διαλόγου, όχι τραμπουκισμών και βίας.
Σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία, όπως είναι η Ελλάδα, όπου τα ατομικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης, διασφαλίζονται πλήρως, η παρακαταθήκη του ακαδημαϊκού ασύλου δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο πολιτικής κατάχρησης και ιστορικής διαστρέβλωσης.
Γι’ αυτό και το άσυλο με τη σημερινή του μορφή θα καταργηθεί. Ως εδώ! Θέλουμε πανεπιστήμια όπου φοιτητές και καθηγητές δεν θα φοβούνται. Θέλουμε πανεπιστήμια για τα οποία όλοι μας και πρώτοι εσείς δεν θα ντρεπόμαστε. Εγγυώμαι προσωπικά ότι στο δημόσιο πανεπιστήμιο δεν θα υπάρχει κανείς χώρος υπό κατάληψη. Οι συμμορίες που σήμερα τα λυμαίνονται θα εξοβελιστούν από αυτά. Αυτήν τη δουλειά θα την κάνει η οργανωμένη πολιτεία και όχι κάποιο -εντός εισαγωγικών- ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα.
Κυρίες και κύριοι,
Τελευταίο επικίνδυνο πείραμα της κυβέρνησης είναι η χωρίς αξιολόγηση αφομοίωση των τεχνολογικών ιδρυμάτων στα πανεπιστήμια. Αντί της αναβάθμισης με κριτήρια ακαδημαϊκά και σοβαρή μελέτη, το Υπουργείο Παιδείας επιλέγει να συρρικνώσει τον τεχνολογικό τομέα, επιβαρύνοντας και με πρόσθετα προβλήματα τα ιδρύματα που τον υποδέχονται. Πώς; Παζαρεύοντας με συντεχνιακά και τοπικά συμφέροντα.
Σκεφτείτε ότι με έναν νόμο αφομοιώνονται τα Τ.Ε.Ι. Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας σε 3 διαφορετικά Πανεπιστήμια και δημιουργούνται 4 Τμήματα στην Λαμία, 8 στα Ψαχνά Ευβοίας, που εντάσσονται στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άλλα 4 σε Θήβα, Καρπενήσι και Άμφισσα, που εντάσσονται στο Γεωπονικό Αθηνών.
Συμπέρασμα; Σχεδιασμός μηδέν, αποφάσεις σπασμωδικές, και αντιεπιστημονικές. Που εργαλειοποιούν την Παιδεία στο όνομα κομματικών ρουσφετιών και ταπεινών επιδιώξεων.
Με την πολιτική αυτή, έχουμε ανοιχτό μέτωπο για λόγους πολιτικούς, εκπαιδευτικούς, αλλά και ηθικούς. Οφείλουμε, όμως, να είμαστε και ρεαλιστές απέναντι σε ένα αρνητικό τετελεσμένο. Καθώς μάλιστα έχει δυστυχώς προχωρήσει η συγχώνευση τόσο μεγάλων ιδρυμάτων, θα πρέπει να βρούμε μια λύση και να μην προσπαθήσουμε να διορθώσουμε ένα λάθος, με ένα ακόμη λάθος. Καθηγητές και σπουδαστές δεν πρέπει να ταλαιπωρηθούν εκ νέου.
Έχουμε σχεδιάσει, συνεπώς, μία δέσμη παρεμβάσεων εξορθολογισμού της κατάστασης. Ένα στρατηγικό σχέδιο, που θα επαναθεμελιώνει την τεχνολογική εκπαίδευση με επίκεντρο τη διασύνδεση με την αγορά εργασίας και με τα νέα αντικείμενά της. Και το οποίο θα κατατείνει, τελικά, σε αυτά που λέγονται «Πανεπιστήμια Εφαρμοσμένων Επιστημών».
Ένα τέτοιο σχέδιο δεν μπορεί να προκύψει βέβαια από κάποια, αποκομμένη από το ακαδημαϊκό περιβάλλον, κυβερνητική πρωτοβουλία. Θα πρέπει να προκύψει μέσα από τα ίδια τα Ιδρύματα, την ΑΔΙΠ και βέβαια, με βασικούς αρωγούς εσάς τους ίδιους. Είναι και δικό σας έργο να προτείνετε τον εξορθολογισμό του ακαδημαϊκού χάρτη και τους τρόπους ενδυνάμωσης της τεχνολογικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα.
Κυρίες και κύριοι,
(…) Σύγχρονες, παγκόσμιες και εθνικές προκλήσεις για βιώσιμη, οικονομική ανάπτυξη και αύξηση της απασχόλησης, μας υποχρεώνουν, μας επιβάλλουν, τη στροφή των νέων μας στην τεχνική-επαγγελματική εκπαίδευση. Είναι ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε για την επόμενη μέρα. Και αυτό πρέπει να είναι οδηγός μας σε οποιαδήποτε απόφαση για τον αριθμό των εισαχθέντων στα πανεπιστήμια. Αν θέλουμε να αυξήσουμε – να το πω με απλά λόγια – τη συμμετοχή των νέων στην τεχνική εκπαίδευση και κρίνουμε ότι οι νέοι οι οποίοι ακολουθούν αυτήν την μαθησιακή διαδρομή έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να βρουν μια καλή δουλειά, τότε αυτό σημαίνει νομοτελειακά ότι θα μειωθεί ο συνολικός αριθμός των εισαχθέντων στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
Εκεί πρέπει να κάνουμε μια μεγάλη δουλειά συνολικά ως κοινωνία. Να επαναξιολογήσουμε τις προτεραιότητές μας, να εξηγήσουμε στη μέση ελληνική οικογένεια, η οποία σήμερα ακόμα έχει βαθιά ριζωμένη στη ψυχή της τη σημασία μιας καλής μόρφωσης, ότι ένα πτυχίο από ένα πανεπιστήμιο δεν είναι κατ’ ανάγκη ο μόνος δρόμος για μια επαγγελματική αποκατάσταση σε μια αγορά εργασίας που τόσο πολύ και τόσο γρήγορα αλλάζει.
Δεύτερον, η επαναφορά της βάσης εισαγωγής στα πανεπιστήμια, κατά την άποψη μου, είναι απαραίτητη. Και είναι απαραίτητη για έναν βασικό λόγο: Είναι απαραίτητη ως μια ελάχιστη ανταπόδοση του φοιτητή στην Πολιτεία η οποία του προσφέρει αυτή την δυνατότητα της δωρεάν εκπαίδευσης.
Όταν κάποιος γράφει “3” με το να μπαίνει στο πανεπιστήμιο περιφρονεί το σύστημα. Το περιφρονεί και αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό σε μια κοινωνία η οποία πρέπει να βρει μια νέα ισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Είμαστε πολύ χαλαροί στα δικαιώματα, στις υποχρεώσεις δεν τα πάμε πολύ καλά.
Άρα, μια νέα ισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων λέει ότι θα πρέπει να πετύχεις έναν ελάχιστο βαθμό εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, αν θέλεις πραγματικά να έχεις πρόσβαση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Ανάμεσα στις πολλές πρωτοβουλίες που οραματίζομαι για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο είναι και ένα εσωτερικό πρόγραμμα Erasmus μεταξύ των πανεπιστημίων, ώστε εύκολα οι φοιτητές να μπορούν, για ένα εξάμηνο, ενδεχομένως και για έναν χρόνο, να φοιτούν, να παίρνουν μαθήματα, σε άλλο τμήμα από αυτό στο οποίο φοιτούν. Πρέπει να σπάσουμε, σήμερα, τα κάθετα σιλό των τμημάτων και να δώσουμε μεγαλύτερες ευκαιρίες στα νέα παιδιά να αποκτήσουν άλλες εμπειρίες, να έρθουν σε επαφή με άλλα μαθησιακά αντικείμενα, να γνωρίσουν άλλους φοιτητές. Να ανοίξει με αυτόν τον τρόπο περισσότερο το μυαλό τους και να μην μείνει απλά προσκολλημένο στην στείρα εκπαίδευση που θα πάρει από το τμήμα στο οποίο θα μπει.
Τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι ελεύθερα να δημιουργούν τέτοιες συνεργασίες μεταξύ τους χωρίς να χρειάζονται κάθε φορά την έγκριση και το κάθε τι από το Υπουργείο Παιδείας.
Με άλλα λόγια η πρόταση μου για το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι, ουσιαστικά, μια πρόταση χειραφέτησης, είναι μια πρόταση ελευθερίας.
Πάρτε τις τύχες σας στα χέρια σας και αναλάβετε εσείς οι ίδιοι τις ευθύνες σας. Εμείς θα βοηθήσουμε, όπως μπορούμε, θα βάλουμε κανόνες στους οποίους πρωτεύοντα ρόλο θα έχει η αξιολόγηση και η αξιοκρατία. Και εσείς θα καταβάλετε κάθε προσπάθεια για να αναδείξετε τα δημόσια ελληνικά πανεπιστήμια στη θέση που τους αξίζει σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία. Ώστε οι πολλές νησίδες αριστείας που υπάρχουν σήμερα στα ελληνικά πανεπιστήμια να μην είναι η εξαίρεση, αλλά να γίνουν ο κανόνας.
Όλα αυτά θα αποτυπωθούν, εκ των πραγμάτων, σε ένα νέο νόμο-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πολλές πτυχές τις έχουμε ήδη συζητήσει μαζί σας.
Ο νόμος αυτός θα έχει ψηφιστεί μέσα στο πρώτο τρίμηνο της νέας διακυβέρνησης, γιατί, πολύ απλά, δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο.
Κυρίες και κύριοι κλείνω με την εξής παρατήρηση: Γνωρίζω καλά το έργο που καθημερινά επιτελείτε, συχνά, σε αντίξοες συνθήκες. Πράγματι, μέσα στην κρίση, δώσατε τον καλύτερό σας εαυτό για να κρατήσετε υψηλό το ακαδημαϊκό σας επίπεδο. Σήμερα, φώναξα στο γραφείο μου έναν νέο φοιτητή, από τον Αλμυρό που μπήκε πρώτος στους χημικούς-μηχανικούς, που ξεπέρασε πολλές αντιξοότητες και τον ρώτησα: Ποια είναι η εμπειρία σου, ο πρώτος μήνας στο δημόσιο πανεπιστήμιο; Τι σου αρέσει πιο πολύ απ’ όλα; Μου απαντά “Η ποιότητα των δασκάλων”.
Είναι πολύ ενθαρρυντικό αυτό να στο λέει ένα νέο παιδί που επένδυσε κόντρα στις αντιξοότητες πολύ μεγάλο κόπο για να μπορεί να μπει στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Είναι ελπιδοφόρο που φοιτητικές μας ομάδες διακρίνονται συχνότατα σε διεθνείς διαγωνισμούς και απόφοιτοί μας διαπρέπουν στο εξωτερικό. Θέλουμε αυτό να είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση.
Στόχος όλων μας πρέπει να είναι πώς θα κρατήσουμε εδώ τους νέους επιστήμονες. Η Ελλάδα τους έχει ανάγκη. Η Ελλάδα σας έχει ανάγκη.
Η μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων δεν είναι στο χέρι μόνο ενός Πρωθυπουργού ή μιας Κυβέρνησης και μόνο. Είναι έργο που θέλει να βρισκόμαστε, εσείς κι εμείς, από την ίδια πλευρά. Συνεπώς, χρειάζομαι τη συμπαράσταση και τη γνώση σας, ακόμα και μέσα από τις ενστάσεις σας, σε επιμέρους ζητήματα. Γιατί θα συζητήσουμε ώσπου να συμφωνήσουμε για όλα όσα πρέπει να γίνουν.
Αλλά και από μόνη της, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, δεν μπορεί να συντελεστεί σε μία χώρα καθηλωμένη οικονομικά, πολιτικά, ηθικά και πολιτισμικά. Γι’ αυτό και ο δικός σας ρόλος είναι καθοριστικός. Είστε πάνω από όλα δάσκαλοι.
Μακριά από κομματικές ή συντεχνιακές αγκυλώσεις σας καλώ να συμπορευτούμε για τη μεγάλη αναγέννηση που χρειάζεται η πατρίδα μας. Με μία μεγάλη πολιτική αλλαγή αλήθειας και προόδου. Έχει χαθεί, ήδη, πολύς χρόνος και πρέπει να τον κερδίσουμε. Μαζί μπορούμε να πάμε την Ελλάδα μπροστά.
Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας και θα είμαι πάντα στη διάθεσή σας.
