ΒΟΥΛΗ, 19-1-2012
ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ (Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων):
«(…) Η δεύτερη τάξη συζήτησης είναι ότι θα πρέπει να είμαστε όλοι ξεκάθαροι σε ζητήματα τα οποία αφορούν στην τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας. Θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι και εκεί το ζήτημα είναι πολύ σημαντικότερο και κρισιμότερο από τις οποιεσδήποτε επιμέρους συμφωνίες ή διαφωνίες. Η χώρα οφείλει να δείχνει και να αποδεικνύει την αποφασιστικότητά της καθημερινά και αυτό πρέπει να εκφράζεται τόσο σε κυβερνητικό επίπεδο, όσο όμως και στο επίπεδο των πολιτικών δυνάμεων.
Θα πρέπει, λοιπόν, να αποδεικνύει καθημερινά την αποφασιστικότητά της να ανατάξει την οικονομία της, να δημιουργήσει ανταγωνιστικό περιβάλλον, να ανασυγκροτήσει το ελληνικό Δημόσιο και να κάνει εκείνες τις παρεμβάσεις που είναι απαιτούμενες, προκειμένου να διασφαλίσει την οικονομική της βιωσιμότητα.
Αυτό δεν είναι όρος πολιτικής και οικονομικής επιβίωσης της Κυβέρνησης, αλλά της χώρας. Αυτό είναι που μας αφορά και – όσο παράξενο και αν φαίνεται και ίσως να μην το έχουμε συνηθίσει – αυτό είναι αυτό που πρέπει να κάνει τον πολιτικό λόγο του κάθε συναδέλφου βαρύ, γιατί η κάθε κουβέντα πια εκτιμάται και μετριέται και ο κάθε συσχετισμός έχει τη σημασία του. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα καινούργιο κρίσιμο περιβάλλον, μέσα στο οποίο πρέπει να ζήσουμε.
Έχοντας πει αυτό, επιτρέψτε μου να θίξω ακόμα ένα θέμα. Εγώ αντιλαμβάνομαι ότι προφανώς υπάρχουν κόμματα μέσα στην Αίθουσα, ιδεολογίες, πολιτικές λογικές. Όμως, αυτό που πρέπει να αφαιρέσουμε από την Αίθουσα είναι οι μικροπολιτικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες. Αυτά πρέπει να τα αφαιρέσουμε στην παρούσα φάση. Δεν πρέπει να υπάρχουν μικρές πολιτικές εκτιμήσεις, μικροκέρδη και μικροζημίες μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία. Πρέπει όλοι να έχουμε μπροστά μας συνεχώς τη μεγάλη εικόνα. Η μεγάλη εικόνα είναι ότι πρέπει να γίνει ό,τι είναι απαραίτητο για τη σωτηρία της χώρας. (…)»
Ας γυρίσουμε τώρα τρεις μήνες ενωρίτερα. Περασμένες αγορεύσεις και διηγώντας τες να κλαις…
ΒΟΥΛΗ, 19-10-2011
ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ (Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΛΑΟΣ): «Για κάποιο λόγο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτές τις μέρες όλοι μιλάμε για πατρίδα και είμαι έτοιμος να συμφωνήσω ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. (…)
Υπάρχει ένας μύθος τον οποίο προσπαθεί να ενεργοποιήσει ο κ. Ευ. Βενιζέλος. Τι λέει ο κ. Βενιζέλος; Δεν το λέει τώρα, το λέει συνεχώς. “Εάν δεν ψηφιστεί κάθε φορά η δέσμη μέτρων που προτείνει η Κυβέρνηση, τότε αυτό οδηγεί περίπου στην καταστροφή της πατρίδος”. Άρα, όποιος δεν ψηφίζει αυτήν τη δέσμη μέτρων κάθε φορά, μπορεί να είναι το μεσοπρόθεσμο, μπορεί να είναι ο εφαρμοστικός, μπορεί να είναι τα φορολογικά νομοσχέδια, μπορεί να είναι οτιδήποτε, όποιος όμως δεν το κάνει αυτό, ενεργεί αντιπατριωτικά.
Βρισκόμαστε πραγματικά σε παραλήρημα και σε αλαζονεία. Ο κ. Βενιζέλος έχει ταυτίσει την πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ με την πατρίδα. Αυτή δε η ταύτιση γίνεται όλως αυθαιρέτως, διότι γιατί κανείς δεν εξηγεί ότι σε τελευταία ανάλυση μπορεί να υπάρξουν και άλλες πολιτικές που να σώζουν την πατρίδα, που είναι και η βασική μας συζήτηση εδώ μέσα;
Όλοι, λοιπόν, όσοι διαφωνούμε με την πολιτική του κ. Βενιζέλου και του ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν είμαστε στο πατριωτικό μπλοκ, γιατί δεν θέλουμε να σωθεί η πατρίδα. Ο μόνος ο οποίος εκφράζει την πατριωτική πολιτική είναι το ΠΑ.ΣΟ.Κ., γιατί μόνο αυτά τα μέτρα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σώζουν την πατρίδα. Ερώτηση: Υπάρχουν άλλα μέτρα τα οποία θα μπορούσαν να φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα; Υπάρχουν άλλες πολιτικές που θα μπορούσαν να φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα;
Περαιτέρω βαθύτερη ερώτηση, απευθυνόμενη και στον Πρωθυπουργό, ο οποίος επικαλείται την πατρίδα: Τι θα γίνει, εάν εδώ συνομολογηθεί ότι επί δύο χρόνια αστοχεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ και ότι η αστοχία του ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι αυτή που φέρνει συνεχώς τα καινούργια μέτρα; Δεν θα ήταν τότε πατριωτικό καθήκον να σηκωθεί να φύγει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., να αφήσει κανέναν άλλο να κάνει τη δουλειά; Δεν θα ήταν προϊόν της πατριωτικής ευαισθησίας του Πρωθυπουργού να ομολογήσει την αποτυχία της Κυβερνήσεώς του και να μας απαλλάξει, για να δούμε άλλου είδους πολιτικές; Πώς έτσι μονοσήμαντα οδηγούμαστε και οδηγείται η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ σε ένα τέτοιο δίλλημα;
(…) Γιατί φτάσαμε στο σημείο να είναι μονοσήμαντο και υποχρεωτικό και μη αντικαταστάσιμο το να πρέπει να οδηγήσουμε το αφορολόγητο όριο στα 5.000 ευρώ; Ποιος το λέει αυτό δηλαδή; Γιατί δεν υπάρχουν άλλες πολιτικές; Ποιος το έχει πει; (…)
Μπορεί να εξηγήσει στο ΠΑΣΟΚ, γιατί λόγου χάρη είναι επωφελής η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων για την οικονομία; (…) Εμείς δεν το ψηφίζουμε, δεν πειστήκαμε. Αλλά στους Βουλευτές του ένα επιχείρημα μπορεί να εισφέρει; (…)
Εσείς, όμως, που καλείστε να το ψηφίσετε, θα το ψηφίσετε με την επιχειρηματολογία ότι αν δεν το ψηφίσετε καταστρέφεται η πατρίς; Και γιατί καταστρέφεται η πατρίς; (…)
Να ανοίξουν, βεβαίως, μεγάλες και ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Σε ποια βάση όμως; Στη βάση ενός πολιτικού ορθολογισμού, στη βάση ενός κοινού συμφέροντος, στη βάση – αν θέλετε ακόμα – και αξιακών επιχειρημάτων.
Μα, δεν ακούγεται τίποτα από αυτά μέσα σ’ αυτή την Αίθουσα. Εκείνο που ακούγεται είναι ότι το είπε η Τρόικα και άμα δεν το κάνουμε, δεν θα πάρουμε τη δόση. Και πρέπει να πάει ο Πρωθυπουργός την Κυριακή έχοντας ψηφισμένο το νόμο, γιατί άμα δεν ψηφιστεί ο νόμος, δεν μπορούμε να πάρουμε τα λεφτά.
Μα, πού οδηγείται με αυτήν την έννοια η πολιτική; Και γιατί εν συνεχεία θα αδικήσουμε τους πολίτες που διαμαρτύρονται, που απαξιώνουν το Εθνικό τους Κοινοβούλιο, τη στιγμή που το ίδιο το Εθνικό Κοινοβούλιο με αυτήν την ψήφο, με αυτήν τη λογική, το ίδιο απεκδύεται των δικών του αρμοδιοτήτων;
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, αυτό κάνετε. Δεν έχει τόση μεγάλη σημασία το αν θα ψηφίσετε το άρθρο 37 ή αν θα ψηφίσετε την εργασιακή εφεδρεία ή αν θα ψηφίσετε το αφορολόγητο. Σημασία έχει ότι το ψηφίζετε, όχι γιατί είστε πεισμένοι ότι αυτές είναι σωστές πολιτικές. Το ψηφίζετε σε μία λογική ενδοτικότητας σε εκβιασμούς, χωρίς κανένα επιχείρημα πίσω από αυτό. Πώς αυτό μπορεί να γίνει αποδεκτό;
Και πάω και παραπέρα. Πόσο πειστικοί μπορεί να είστε σε οποιονδήποτε τρίτο; Εάν υπήρχαν επιχειρήματα, τότε κάποιοι θα επείθοντο, κάποιοι δεν θα επείθοντο. Αυτό είναι δημοκρατία. Κάποιοι θα συμφωνούσαν, κάποιοι θα διαφωνούσαν. Κάποιοι θα έλεγαν “ναι, αυτές είναι σωστές πολιτικές”, κάποιοι θα έλεγαν “αυτές είναι λάθος”. Ποιος θα πειστεί στη λογική ότι ξέρετε, θα κάνουμε πράγματα που τα θεωρούμε εσφαλμένα – εσείς τα θεωρείτε εσφαλμένα – θα κάνουμε πράγματα που θεωρούμε ότι είναι αδιέξοδα – αυτή είναι η δική σας επιχειρηματολογία – θα κάνουμε πράγματα, τα οποία τα θεωρούμε άδικα; Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει από αυτό το Βήμα;
Οι μισοί σας Βουλευτές έχουν ανέβει εδώ και λένε μετά σπαραγμού καρδίας και μετά πόνου ψυχής το ότι είναι υποχρεωμένοι να ψηφίσουν για λόγους πατριωτικούς αυτό το νομοσχέδιο αλλά, δεν ήθελαν να το ψηφίσουν και δεν θα το ψήφιζαν σε καμία άλλη περίπτωση. Και αφού τα έχετε πει όλα αυτά, εσείς περιμένετε να πείσετε κάποιον, να πείσετε την κοινωνία σε μια συγκεκριμένη πολιτική. Μα, πώς θα γίνει αυτό; Μα, ποιος θα πειστεί σ’ αυτό;
Και από ένα σημείο και μετά αυτού του τύπου οι αναγκαιότητες πόσο πραγματικές είναι; Ακούω τον κ. Βενιζέλο: “Τα πράγματα θα πάνε πολύ χειρότερα”. Ενδεχομένως, μπορεί να πάνε πολύ χειρότερα. Το “μπορεί να πάνε πολύ χειρότερα” είναι κάτι δυνητικό. Μπορεί να πάνε χειρότερα, μπορεί να πάνε καλύτερα. Εδώ, όμως, έχουμε ένα βίωμα πια όλοι μας, ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ επί μία διετία έχει κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα.
Μάλιστα υπάρχει και κάτι ακόμα, κύριοι συνάδελφοι, το οποίο δεν έχετε λάβει υπ’ όψιν σας, ότι όσοι συναίνεσαν αλλά και ο ελληνικός λαός έχει δείξει τεραστία ανοχή. Για ένα πολύ σημαντικό χρονικό διάστημα, ανέχθηκε πολιτικές, υπέστη θυσίες, δέχθηκε περικοπές στις αποδοχές του, ανέχθηκε την τεράστια φορολογία. Αυτό γιατί το έκανε; Γιατί πείστηκε ότι μπροστά του – και μάλιστα εσείς του λέγατε για αρχές του 2012 – είναι ξανά η ένταξη της χώρας στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, στις αγορές, η εύκολη χρηματοδότηση των τραπεζών και επομένως τελειώνει η περιπέτεια. Υπάρχει τέλος σε αυτήν την ιστορία πια;
Ευτυχώς πια δεν δεσμεύεστε. Διότι βγαίνει ο Πρωθυπουργός και λέει “Δεν ξέρω ακριβώς. Ξέρω ότι αυτό είναι που πρέπει να γίνει, αλλά το πού οδηγεί αυτό δεν το ξέρω”. Ακούστε, διαβάστε τις ομιλίες του κ. Βενιζέλου, διαβάστε τις στο Μεσοπρόθεσμο, διαβάστε τις στον Εφαρμοστικό. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, τι σας έλεγε; Αλλά και τι λέγατε! Σας έλεγε ότι είναι το τελευταίο άδικο μέτρο; (…) Σας έλεγε ότι πλέον, η προσπάθεια ολοκληρώνεται. Σας έλεγε ότι όλα θα διορθωθούν με το εθνικό φορολογικό που είναι ante portas, έρχεται, έτοιμο για ψήφιση. Αυτά καλοκαιριάτικα. Σας έλεγε ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο, ότι, σε τελευταία ανάλυση, πλέον δρομολογούνται τα πράγματα, εκτελείται ο Προϋπολογισμός. Και πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις, έρχεται το Τέλος Ακινήτων. Μήπως θυμάστε τι σας έλεγα για το Τέλος Ακινήτων;
Είναι πια πανομοιότυπες οι ομιλίες. Δεν μιλάει ο κ. Βενιζέλος για κανένα ζήτημα ουσίας. Δεν επιχειρηματολογεί για τα μέτρα του Μεσοπροθέσμου. Δεν επιχειρηματολογεί για τον Εφαρμοστικό Νόμο. Δεν επιχειρηματολογεί για το τέλος των ακινήτων, ούτε για την εφεδρεία. Δεν επιχειρηματολογεί για τη μείωση του αφορολόγητου στις 5.000. Δεν μας λέει τίποτα ο κ. Βενιζέλος.
Ο κ. Βενιζέλος μας λέει ότι άμα δεν ψηφίσουμε το νομοσχέδιο, καταστρέφεται η πατρίς. Αστοχεί εν συνεχεία το οικονομικό επιτελείο, του λείπει 1,5 δισεκατομμύρια και έρχεται με έναν καινούριο φόρο, με μια καινούρια περικοπή, με μια καινούρια μείωση. Ξανααστοχεί και ξαναέρχεται και πάλι καταστρέφεται η πατρίς. Και συνεχώς δίνουμε τη μητέρα όλων των μαχών. Ο κ. Βενιζέλος είναι ο Σαντάμ Χουσεΐν ο οποίος δίνει τη μητέρα όλων των μαχών στην Βαγδάτη, μόνο που μετά δυο ώρες μπήκαν μέσα οι Αμερικάνοι. Αυτό είναι που γίνεται. Κάθε φορά είναι η μητέρα όλων των μαχών.
Πρέπει, λοιπόν, να τελειώνουμε. Ποια είναι η πολιτική πραγματικότητα που ζούμε αυτή τη στιγμή; Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, αυτό που θα σας πω τώρα είναι το πατριωτικό σας καθήκον. Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει πια πολιτικό κεφάλαιο. Αυτό δεν είναι θεωρία. Αυτό επηρεάζει και τα δημοσιονομικά μεγέθη. Τα δικαστήρια δεν λειτουργούν, η καθαριότητα δεν υπάρχει, το Γενικό Λογιστήριο είναι υπό κατάληψη, το Υπουργείο Υγείας είναι εδώ και τρεις μήνες υπό κατάληψη, τα σχολεία είναι υπό κατάληψη, τα πανεπιστήμια είναι υπό κατάληψη, τα μέσα μεταφοράς δεν λειτουργούν, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να πάνε στις δουλειές τους.
Αυτή είναι μια χώρα η οποία πια δεν λειτουργεί. Εσείς θέλετε να βγάζει ΑΕΠ αυτή η χώρα; Θέλετε να παράγει με αυτές τις συνθήκες πλούτο, τον οποίο να μπορεί να φορολογεί το κράτος για να έχει έσοδα; Αυτή είναι μια χώρα, που στα χέρια του ΠΑΣΟΚ καταρρέει. Εσείς λέτε τώρα ποιο είναι το επόμενο μέτρο. Η απάντηση είναι ότι δεν έχει καμία σημασία ποιο είναι το επόμενο μέτρο. Διότι κανένα μέτρο δεν εφαρμόζεται και κανένα μέτρο δεν λειτουργεί, γιατί δεν υπάρχει η ελάχιστη κοινωνική συμφωνία.
Υπάρχει, λοιπόν, ένα πολύ σοβαρό πατριωτικό έργο που πράγματι έχει να επιτελέσει ο κ. Παπανδρέου. Αυτό είναι να φύγει από την εξουσία – με πασοκική φρασεολογία – εδώ και τώρα. Αυτό είναι το πατριωτικό του καθήκον.
Τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Θα πάμε σε εκλογές; Εγώ θα σας πω το εξής. Αυτό είναι δική σας απόφαση. Είναι απόφαση του Πρωθυπουργού. Μπορεί να θέλει να πάει σε εκλογές ή μπορεί να θέλει το ΠΑΣΟΚ να διερευνήσει τη δυνατότητα μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας.
(…) Αν σε τελευταία ανάλυση δεν σας αρέσει η λύση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, τότε πάντοτε υπάρχει η λύση των εκλογών.»
Ολόκληρη η αγόρευση του Μάκη Βορίδη εδώ.
Tags: Ευ. Βενιζέλος, ΛΑΟΣ, Μαυρουδής Βορίδης
