Το σημερινό πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό χάος, και οι όψιμες «εξεταστικές επιτροπές» για τάχατες απόδοση ευθυνών σε απατεώνες πολιτικούς του αντίπαλου κόμματος, μου επανέφεραν στη μνήμη ένα βιβλιαράκι που είχα διαβάσει πριν από 25 χρόνια και είχα μείνει κατάπληκτη με τη συμπυκνωμένη “σοφία” που περιέχονταν στις σελίδες του. Η πατρότητα του κειμένου δεν ομολογήθηκε ποτέ, γι’ αυτό κι εγώ το αποδίδω στους ρατσιστές… “εξωγήινους”. Παραθέτω μερικά σκόρπια αποσπάσματα, με αποσιωπητικά στα επίμαχα σημεία, για να μη μου θυμώσουν οι “εξωγήινοι” τους οποίους, ειρήσθω εν παρόδω, θαυμάζω για την εξυπνάδα τους. Χωρίς να αλλοιώσω το νόημα του κειμένου, το μεταφράζω από την καθαρεύουσα στην καθομιλουμένη χάρη των νεότερων των οποίων τα ελληνικά ίσως είναι φτωχά.
«Προπαντός πρέπει να παρατηρήσει κανείς ότι οι άνθρωποι που έχουν κακά ένστικτα είναι πολυαριθμότεροι εκείνων που έχουν καλά ένστικτα. Γι’ αυτό επιτυγχάνει κανείς καλύτερα αποτελέσματα διοικώντας τους ανθρώπους δια της βίας και του τρόμου και όχι με ακαδημαϊκές συζητήσεις.»
«Τι συγκράτησε τα άγρια θηρία τα οποία ονομάζομε ανθρώπους; Τι τους καθοδήγησε έως τώρα; Κατά την έναρξη των κοινωνικών τάξεων οι άνθρωποι υποτάχθηκαν στην κτηνώδη και τυφλή ισχύ, αργότερα στο νόμο, ο οποίος δεν είναι παρά η ίδια η ισχύς μεταμφιεσμένη. Συμπεραίνω εξ αυτού ότι σύμφωνα με το νόμο της φύσης το δίκαιο είναι στην ισχύ.»
«Στις ημέρες μας η δύναμη του χρυσού αντικατέστησε την εξουσία των φιλελευθέρων κυβερνήσεων. Υπήρξε καιρός κατά τον οποίο κυβερνούσε η πίστη. Η ιδέα της ελευθερίας είναι απραγματοποίητη διότι κανείς δεν ξέρει να κάνει χρήση αυτής με το πρέπον μέτρο. Αρκεί ν’ αφήσει κανείς για κάποιο χρόνο το λαό ν’ αυτοκυβερνηθεί, ώστε η αυτονομία αυτή να μεταβληθεί πάραυτα σε αναρχία. Και τότε γεννιούνται διχόνοιες οι οποίες μεταβάλλονται τάχιστα σε κοινωνικές διαμάχες, οι οποίες υποσκάπτουν και αφανίζουν τα κράτη.»
«Εάν ένα κράτος εξαντλείται με διαμάχες και ταραχές πολιτικές ή με εμφυλίους έριδες, περιπίπτει στο έλεος των εξωτερικών εχθρών και μπορεί να θεωρείται ως ανιάτως χαμένο: τότε είναι εις την εξουσία μας. Η κυριαρχία του κεφαλαίου το οποίο είναι εντελώς στα χέρια μας του εμφανίζεται ως σανίδα σωτηρίας, στην οποία αναγκάζεται, θέλει δε θέλει, να στηριχτεί για να μην καταποντιστεί.»
«Οι άνθρωποι, είτε είναι εκ του όχλου είτε όχι, οδηγούνται αποκλειστικά από τα μικρά πάθη τους, από τις δεισιδαιμονίες τους, από τα έθιμά τους, από τις παραδόσεις τους και από τις συναισθηματικές θεωρίες τους: είναι δούλοι των κομμάτων τα οποία αντιστέκονται ακόμη και στην πιο λογική συνεννόηση.»
Συνεχίζεται…
