Για όσους δεν το γνωρίζατε, την Κυριακή, 5 Ιουλίου του “σωτηρίου” έτους 2009, τελέστηκε στον πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι ιερό συλλείτουργο δύο “παναγιότατων”: του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και του Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας κ. Κυρίλλου Α´. Στο ιερό συλλείτουργο συμμετείχαν, αρχιερείς και κληρικοί του Οικουμενικού Θρόνου, και τα μέλη της συνοδείας του Πατριάρχη Μόσχας, συμπεριλαμβανομένου και του Προέδρου του Τμήματος των Εξωτερικών Σχέσεων, Αρχιεπισκόπου Βολοκολάμσκ, κ. Ιλαρίωνα. Όπως διάβασα εδώ, το συλλείτουργο τελέστηκε με λαμπρότητα και ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια.
Τώρα, τι σχέση μπορεί να έχει η λαμπρότητα, η μεγαλοπρέπεια και οι κάμερες με την προσευχή, την πνευματικότητα και τη διδασκαλία του Χριστού, μη με ρωτάτε παρακαλώ, διότι η απάντησή μου θα σας σκανδαλίσει. Τι πράγμα; Επιμένετε στην ερώτηση; Λοιπόν, αφού πάτε γυρεύοντας θα σας πω ευθαρσώς: ΚΑΜΙΑ! Οι “παναγιότατοι” αυτοί, ουδεμία σχέση έχοντες με το ταπεινό αλλά και γεμάτο δύναμη προς αναγέννηση ψυχών πνεύμα Εκείνου που ισχυρίζονται πως εκπροσωπούν, είναι εντελώς αποκομμένοι από το χριστεπώνυμο λαό και τα προβλήματά του. Έχοντας ανεβεί σε πολυτελείς θρόνους ως μη όφειλαν, προκαλούν όχι μόνο με τη χλιδάτη ζωή τους αλλά και με την εξεζητημένη γλώσσα που χρησιμοποιούν για ν’ απευθυνθούν προς αλλήλους και προς τους πιστούς, μια γλώσσα ακατανόητη για τους Χριστιανούς, μικρούς και μεγάλους. Εξάλλου, οι τυποποιημένες και χωρίς ψυχική φόρτιση προσευχές τους δεν ξεπερνούν ούτε το ταβάνι της εκκλησίας.
Στο άρθρο με τίτλο Πατριαρχικό Συλλείτουργο στην “Βασιλεύουσα”, διάβασα ακόμη ότι «τον Πατριαρχικό Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου κατέκλισαν από το πρωί δεκάδες Έλληνες πιστοί, καθώς και τουρίστες μεταξύ αυτών και από την Ρωσία.» Τι πήγαν να κάνουν; Μα, έτσι από “ορθόδοξη” συνήθεια και τυφλή αγάπη προς ποιμένες οι οποίοι αντί για πνευματικό άρτο τους πετούν πέτρες. Σαν αποτέλεσμα, οι πιστοί πεινασμένοι μπαίνουν, ψυχικά λιμοκτονούντες βγαίνουν, διότι ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος.
Άκουσαν όμως “ιερές” προσφωνήσεις και πληθωρικές φιλοφρονήσεις μεταξύ των προκαθημένων, λες κι ο ναός προσφέρεται για κοσμικούς λόγους. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης άρχισε την ομιλία του ως εξής: «Μακαριότατε και λίαν αγαπητέ εν Κυρίω αδελφέ και συλλειτουργέ κύριε Κύριλλε, Πατριάρχα Μόσχας και πάσης Ρωσίας, μετά της τιμίας συνοδείας Υμών,
Εν χαρά μεγάλη, αγάπη βαθεία και τιμή πολλή υποδεχόμεθα Υμάς σήμερον εις τας αυλάς της Εκκλησίας εκείνης, εκ της οποίας εξεπέμφθη το ανέσπερον φως της αγίας και αμωμήτου Ορθοδόξου πίστεως προς τον ευγενή και ευλογημένον υπό του Κυρίου Ρωσικόν λαόν…»
«Ευγενής και ευλογημένος», λοιπόν, ο Ρωσικός λαός – άλλωστε το αποδεικνύει και η αιματοβαμμένη ιστορία του και ο αλληλοσπαραγμός – όπως «ευγενής και ευλογημένος» είναι και ο Ελληνικός λαός, κι ας μη μας φαίνεται… Και συνεχίστηκε ο άνευ πνευματικής ουσίας δοξαστικός λόγος του κ. Βαρθολομαίου σε γλώσσα ακατανόητη για τους πιστούς – πλην θεολόγων και φιλολόγων – αλλά δε θα προσφέρει τίποτα στον αναγνώστη να τον παραθέσω εδώ, έστω και μεταφρασμένο στην καθομιλουμένη. Ή μάλλον θα προσφέρει κάτι: πρόσθετη αηδία για την υποκρισία.
Υπενθύμισε, όμως, ο “παναγιότατος” κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάει ο Ορθόδοξος Χριστιανός, ότι «η Εκκλησία πραγματούται και φανερούται ως σώμα Χριστού κυρίως και κατ εξοχήν εν τη Θεία Ευχαριστία.» Έτσι και ατονήσει η πίστη του Χριστιανού στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, τότε ο ρόλος του ιερέα, του Δεσπότη, του Πατριάρχη υποβαθμίζεται σφόδρα, για να μην πω ακυρώνεται κιόλας. Διότι άλλο είναι να ισχυρίζεσαι πως έχεις την αποκλειστική αρμοδιότητα και ικανότητα να μετατρέπεις το άρτο και τον οίνο σε σώμα και αίμα Χριστού, κι άλλο να κηρύττεις απλά το Ευαγγέλιο της σωτηρίας των ψυχών. Και ο νοών νοείτω… Όσο για τους μη νοούντες, όσα και να γράψω περί της “ιερής” βλασφημίας επίδοξων αλχημιστών, πάλι δε θα καταλάβουν τίποτα.
Πάμε πάρα κάτω: «Την ενότητα ημών ταύτην, την εν τω κοινώ Ποτηρίω κτηθείσαν, ουδείς δύναται να άρη αφ ημών.» Την ενότητα, λέει, που αποκτήσαμε μέσω του κοινού Ποτηρίου (δισκοπότηρου) δε μπορεί κανείς να μας την πάρει! Αλήθεια; Και η “ιερή” αλληλοφαγωμάρα που βλέπουμε ανά τους αιώνες για τα οφίτσια και τους θρόνους είναι ιδέα μας; Από πού πέρασε η ενότητα και δεν την πήραμε είδηση;
Να μην πολυλογώ, ο κ. Βαρθολομαίος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ομιλίας του στο να κολακεύει τον Πατριάρχη Μόσχας, ή μάλλον να τον καλοπιάνει, διότι φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη. «Η κατά Πατριαρχεία και Αυτοκεφάλους Εκκλησίας διάρθρωσις της Εκκλησίας ημών κατ ουδένα τρόπον υποδηλοί ότι αποτελούμεν Εκκλησίας και όχι Εκκλησίαν.» Όοχι, βέβαια! Αλίμονο! Απλά ο κάθε “παναγιότατος” υπερασπίζεται την κυριαρχία του θρόνου του και επιδιώκει να προσθέσει στις παλιές και “νέες χώρες”. Μην πάει, όμως, το μυαλό σας στο κακό.
Εκεί κάπου, λοιπόν, ο κ. Βαρθολομαίος, θέλοντας να έχει και το σκύλο χορτάτο και την πίτα γερή, εξέφρασε και τις οικουμενικές του απόψεις, λέγοντας: «Προσφέρομεν την Θείαν Ευχαριστίαν “υπέρ της οικουμένης” και υπέρ όλης της κτίσεως. Δεν δυνάμεθα, συνεπώς, αυταρέσκως και φιλαρέσκως να αδιαφορώμεν δια τους εκτός των τειχών της Ορθοδόξου Εκκλησίας ευρισκομένους, ικανοποιούμενοι και καυχώμενοι ότι ημείς “εύρομεν την αλήθειαν”.» Είστε σίγουρος ότι τη βρήκατε, κύριε Βαρθολομαίε, την αλήθεια; Τότε γιατί δε σας φαίνεται; Γιατί δε βλέπουν το φως σας οι μη Χριστιανοί για να προσέλθουν κι αυτοί στην αλήθεια; Γιατί τα λιμοκτονούντα πρόβατα ψάχνουν να βρουν πνευματική τροφή σε “αιρετικές” στάνες;
Πάντως, ο “παναγιότατος” αναφέρθηκε εν ολίγοις και στα τρέχοντα προβλήματα, λέγοντας: «…υψούνται ενώπιον ημών τα φλέγοντα και κατεπείγοντα προβλήματα του συγχρόνου ανθρώπου, τα οποία συνεσώρευσεν η ροπή αυτού προς την φιλαυτίαν, την φιληδονίαν και τον ευδαιμονισμόν, άτινα ατυχώς προβάλλει, καλλιεργεί και προάγει και ο σύγχρονος πολιτισμός.» Νάτες λοιπόν οι ρίζες της κακοδαιμονίας μας, κατά τον κ. Βαρθολομαίο: η ροπή προς τη φιλαυτία, τη φιληδονία και τον ευδαιμονισμό! Ενώ η ηγεσία της Εκκλησίας ζει ασκητικά και τα περιφρονεί όλα αυτά!
Και συνέχισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην καθαρεύουσα, φοβούμενος μπας και τον καταλάβουν οι πιστοί και του πουν “δάσκαλε που δίδασκες και νόμους δεν εκράτεις”: «Τα προβλήματα αυτά ογκούνται καθ’ ημέραν εις τας συγχρόνους κοινωνίας, και ένεκα των υφισταμένων τάσεων της καλουμένης παγκοσμιοποιήσεως τείνουν να λάβουν οικουμενικόν χαρακτήρα. Η λατρεία του μαμωνά, η οποία ωδήγησεν εις την παρούσαν οικονομικήν κρίσιν, η άδικος κατανομή του πλούτου, η οποία διευρύνει το χάσμα και οξύνει τας αντιθέσεις μεταξύ των κοινωνικών ομάδων, οι πόλεμοι και αι συρράξεις, αι οποίαι, συνεπικουρούμεναι από την καταπίεσιν των αδυνάτων υπό των ισχυρών, οδηγούν πλήθη ανθρώπων εις την περιπέτειαν της αναζητήσεως καλλιτέρας τύχης μακράν της πατρώας γης των, η αύξησις της εγκληματικότητος και πάσης μορφής ηθικών εκτροπών και παραβάσεων, πάντα ταύτα έχουν βαθείας πνευματικάς ρίζας, και καθιστούν την Εκκλησίαν του Χριστού υποχρεωμένην να αρθρώση λόγον και να συμβάλη δια των εις την διάθεσιν αυτής πνευματικών μέσων εις την καλλιέργειαν ηθικής ευαισθησίας εις τας συγχρόνους κοινωνίας.»
Η λατρεία του Μαμωνά, λοιπόν, αχ αυτή η άτιμη, φταίει για όλα. Ενώ η Εκκλησία δε λατρεύει το Μαμωνά (χρήμα)! Τώρα το πώς έχει συσσωρεύσει τόσο πλούτο και δε θέλει να τον μοιράσει στους φτωχούς αλλά ούτε και να φορολογηθεί, είναι άλλου παπά βαγγέλιο. Κι ούτε υπάρχουν ηθικές εκτροπές μέσα στον κλήρο. Α, πα, πα! Τέτοια πράγματα είναι άγνωστα. Δε συμβαίνουν ούτε στο Βατοπέδι!
Η Εκκλησία του Χριστού, είπε ο “παναγιότατος”, είναι υποχρεωμένη να αρθρώσει λόγο και να συμβάλει δια των μέσων που διαθέτει στην καλλιέργεια ηθικής ευαισθησίας στις σύγχρονες κοινωνίες. Άντε ντε! Αυτό λέω κι εγώ για δεκαετίες τώρα μέσα από τα κείμενά μου. Κανείς όμως δε μου δίνει σημασία διότι δε φοράω ράσα, άρα δε δικαιούμαι δια να ομιλώ. Συν τοις αλλοις, έχω και κάτι ανορθόδοξες απόψεις που με βάζουν στο περιθώριο. Αρθρώστε, λοιπόν, αυτόν τον λόγο εσείς οι ρασοφόροι. Γιατί καθυστερείτε τόσο; Τι περιμένετε; Κι άλλη ηθική εξαχρείωση; Μα δε βλέπετε ότι οι κοινωνίες έχουν πιάσει ηθικό πάτο;
Αλλά τι λέω; Ποιος ν’ αρθρώσει πνευματικό λόγο σε ποιον; Η ίδια η Εκκλησία είναι βουτηγμένη σε πυκνό πνευματικό σκοτάδι και κάποιος πρέπει να της κηρύξει το Ευαγγέλιο του Χριστού μπας και ανανήψει. Κι εδώ είναι το αδιέξοδο. Το υποτιθέμενο άλας της γης εμωράνθη και ποιος θα το αλατίσει τώρα; Το υποτιθέμενο φως του κόσμου έγινε σκοτάδι, κι από ποιον θα φωτιστεί; Οι ιεράρχες ανέβηκαν σε θρόνους κι απομονώθηκαν από το λαό, αντί να περπατούν με σανδάλια στα σοκάκια και στα γκέτο, κηρύττοντας μετάνοια, θεραπεύοντας τους ψυχικά άρρωστους, ελευθερώνοντας τους δεσμίους από τα πάθη τους και τρέφοντας τους πεινασμένους, όπως έκαναν ο Ιησούς και οι Απόστολοι.
Κύριε Βαρθολομαίε, με πόνο ψυχής σας λέω ότι η Εκκλησία είναι μέρος του προβλήματος, κι έτσι δυστυχώς δε μπορεί να προσφέρει λύση στο πρόβλημα. Έχει καταντήσει σκέτο παραδοσιακό κειμήλιο, μια ξεπερασμένη τυπολατρεία, χωρίς πνευματική δύναμη, χωρίς αυτοσεβασμό, χωρίς συναίσθηση της αποστολής της, που συχνά σκανδαλίζει και κολάζει ακόμη και τους πιο αφοσιωμένους οπαδούς της. Δυστυχώς νιώθω το χρέος να σας βροντοφωνάξω το “ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ”. Κάποιος πρέπει να σας το πει, έστω κι αν δε σας γεμίζει το μάτι. Είναι επείγον να το ακούσετε. Άλλωστε, όπως έγραψε ο Απ. Παύλος προς τους Κορινθίους, «τα μωρά του κόσμου εξέλεξεν ο Θεός διά να καταισχύνη τους σοφούς, και τα ασθενή του κόσμου εξέλεξεν ο Θεός διά να καταισχύνη τα ισχυρά.» Προσεύχομαι, όμως, να υπάρξει κάποιος με μεγαλύτερο πνευματικό ανάστημα, ένας προφήτης της πνευματικής δύναμης του Ιεζεκιήλ, για να ταρακουνήσει τη συνείδηση όλων υμών που προδώσατε τον Αρχηγό της πίστης σας, λατρεύοντας το Μαμωνά και αναθέτοντας την ιερή αποστολή σας στα είδωλα (εικόνες) και στα λείψανα.
Κι καθώς ανέφερα τ’ όνομα του Ιεζεκιήλ, θυμήθηκα το συγκλονιστικό προφητικό του όραμα που έχει καταγραφεί στην Παλαιά Διαθήκη. Κλείνοντας θα παραθέσω απόσπασμα εδώ για να δώσω μια νότα ελπίδας σε όσους ακόμη πιστεύουν στη δύναμη του Πνεύματος. Ακόμη και τα οστά της Εκκλησίας μπορεί ν’ αναστηθούν και ν’ αποκτήσουν πνεύμα. Χρειάζεται όμως ένας προφήτης του πνευματικού ύψους του Ιεζεκιήλ για να τους το εμφυσήσει… Θα υπάρξει κάποτε;
«ΤΟ ΧΕΡΙ του Κυρίου στάθηκε επάνω μου• και μ’ έβγαλε έξω διαμέσου του πνεύματος του Κυρίου, και μ’ έβαλε στο μέσο μιας πεδιάδας, κι αυτή ήταν γεμάτη από κόκαλα.
Και μ’ έκανε να περάσω κοντά τους, γύρω-γύρω• και να, ήταν πολλά σε υπερβολικό βαθμό επάνω στο πρόσωπο της πεδιάδας• και να, ήταν κατάξερα.
Και είπε σε μένα: Γιε ανθρώπου, μπορούν αυτά τα κόκαλα ν’ αναζήσουν; Και είπα: Κύριε Θεέ, εσύ ξέρεις.
Και μου είπε: Προφήτευσε προς αυτά τα κόκαλα, και πες τους: Τα κόκαλα τα ξερά, ακούστε τον λόγο του Κυρίου•
Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός προς αυτά τα κόκαλα: Δείτε, εγώ θα βάλω μέσα σε σας πνεύμα, και θ’ αναζήσετε•
και θα βάλω επάνω σας νεύρα, και θα βάλω επάνω σας σάρκα, και θα σας περισκεπάσω με δέρμα, και θα βάλω σε σας πνεύμα, και θ’ αναζήσετε, και θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος.
Και προφήτευσα, καθώς προστάχθηκα• και, καθώς προφήτευσα, έγινε ήχος, και ξάφνου, ένας σεισμός, και τα κόκαλα συγκεντρώθηκαν μαζί, το ένα κόκαλο μαζί με το άλλο κόκαλο.
Και είδα, και ξάφνου, ανεφύησαν επάνω τους νεύρα και σάρκες, και δέρμα από επάνω τα περισκέπασε• όμως, πνεύμα δεν ήταν μέσα τους.
Και είπε σε μένα: Προφήτευσε προς το πνεύμα, προφήτευσε, γιε ανθρώπου, και να πεις προς το πνεύμα: Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός: Έλα, πνεύμα, από τους τέσσερις ανέμους, και φύσηξε προς αυτούς τους νεκρούς, και ας αναζήσουν.
Και προφήτευσα, όπως προστάχθηκα• και το πνεύμα μπήκε μέσα σ’ αυτούς, και ανέζησαν, και στάθηκαν στα πόδια τους, ένα στράτευμα μέγα, σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό.» (Ιεζεκιήλ 37: 1-10)
