Αφού είδαν ότι το μνημόνιο δεν βγαίνει, ότι είναι αδιέξοδο, ότι οδηγεί σ’ ένα φαύλο κύκλο ύφεσης, ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης, καθώς και σε αύξηση του χρέους, έσκασαν μύτη εκ του ασφαλούς κάποιοι πολιτικοί αρουραίοι και το παίζουν τώρα “αντιμνημονιακοί”! Πώς λέμε αντιστασιακοί; Ε, κάπως έτσι… Είναι αυτοί που παλαιόθεν είχαν στενές σχέσεις με την οικογένεια Παπανδρέου, και είχαν κάνει λαμπρή καριέρα δίπλα στον Ανδρέα, παλιοί “σύντροφοι” και “σύμβουλοι” των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, πρώην Υπουργοί, πανεπιστημιακοί, συνταγματολόγοι, κλπ., που έχουν όψιμα αποδυθεί σ’ έναν ανέξοδο “αντιμνημονιακό” αγώνα, τόσο δημοσίως όσο και παρασκηνιακά. (Δείτε εδώ)
Κάποιοι από δαύτους επιτέθηκαν, μάλιστα, και στον Κάρολο Παπούλια που δεν ανέπεμψε το νόμο παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας, δηλαδή το διαβόητο Μνημόνιο. Όλα τούτα τα “επαναστατικά” συμβαίνουν κατόπιν εορτής, όπως άλλωστε είναι η παράδοση στο ΤρΕλλαδιστάν! Πού ήταν κρυμμένοι οι πολιτικοί αρουραίοι όταν επί έξι μήνες ο Γιώργος Παπανδρέου φλέρταρε ανοιχτά με το ΔΝΤ, ζητούσε επίμονα “πιστόλι στο τραπέζι”, πάγωνε εισπρακτικούς νόμους της προηγούμενης κυβέρνησης (για να τους επαναφέρει αδυνατισμένους έξι μήνες αργότερα, βλέπε ημιυπαίθριους), αρνιόταν πεισματικά να πάρει οποιαδήποτε μέτρα και να ψηφίσει το φορολογικό νομοσχέδιο, και έκανε ό,τι μπορούσε για να καταστήσει το Μνημόνιο αναπόφευκτο;
Δυστυχώς, με τις όψιμους εξορκισμούς του μνημονίου, χωρίς ρεαλιστικές προτάσεις εξόδου από την κρίση, οι αντιμνημονιακοί αρουραίοι έγιναν «χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον»…
Όμως την εγκληματική καθυστέρηση της κυβέρνησης να φέρει το σωτήριο νομοσχέδιο στη Βουλή είχε καταγγείλει και ο Απόστολος Κακλαμάνης στις 25-2-2010: Ιδού ένα απόσπασμα από την αγόρευσή του: «Περιμένουμε ένα φορολογικό νομοσχέδιο – διότι υπήρχε δουλειά, την οποία γνωρίζω – που έπρεπε να είχε έρθει εδώ, τουλάχιστον από το Νοέμβριο. Θα μας φέρετε νομοσχέδιο, που θα ψηφιστεί εδώ τον Απρίλη και ουσιαστικά θ’ αρχίσει να αποδίδει από το Φθινόπωρο;» (Περισσότερα εδώ.)
