Με αφορμή την πρόσφατη παραμόρφωση της πρόσοψης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου από γκράφιτι, πολλά ερωτήματα ανακύπτουν επιτακτικά και ζητούν απάντηση. Ας μην κρυβόμαστε, το γκράφιτι είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που πρέπει να μελετηθεί ως προς τα αίτια που το προκαλούν και τις επιπτώσεις του στο περιβάλλον και στον πολιτισμό.
Κατ’ αρχήν πρέπει ν’ απαντήσουμε αν το γκράφιτι είναι τέχνη ή απλά βανδαλισμός ξένης περιουσίας. Αν το συγκρίνουμε με πολλά έργα αφηρημένης τέχνης που κοσμούν εθνικές πινακοθήκες και κυβερνητικά γραφεία, θα έλεγα ότι και το γκράφιτι μπορεί να θεωρηθεί τέχνη, και μάλιστα συχνά ανώτερη από έργα κάποιων καλοπληρωμένων επωνύμων ζωγράφων…
Τι επιδιώκουν άραγε οι νεαροί καλλιτέχνες-βάνδαλοι;
Μήπως αυτοεπιβεβαίωση;
Μήπως αναγνώριση του ταλέντου τους από συναδέλφους-καλλιτέχνες εντός και εκτός της φυλής-συμμορίας τους;
Μήπως εκδίκηση εναντίον της κοινωνίας που τους αδικεί και δεν τους καταλαβαίνει;
Είναι άραγε το γκράφιτι μια κραυγή απόγνωσης, ένα εικαστικό κλάμα, για να τους προσέξουν οι νομοταγείς πολίτες;
Τι φορτίο απωθημένων συναισθημάτων κουβαλάνε στην ψυχή τους;
Μήπως είναι ειρηνόφιλοι αναρχικοί, που αντί για μολότοφ εκτονώνονται με το να πετάνε σπρέι και μπογιές σε τοίχους ξένης ιδιοκτησίας;
Και ποιοι άραγε πληρώνουν για τις μπογιές, όταν οι περισσότεροι είναι έφηβοι και άνεργοι νεαροί; Οι ίδιοι από το χαρτζιλίκι των γονιών τους ή μήπως υπάρχουν κρυφοί χρηματοδότες; Και αν υπάρχουν χρηματοδότες, ποιοι είναι και πού στοχεύουν;
Όποια κι αν είναι η αλήθεια, όσο κι αν αγανακτώ όταν σε στάσεις λεωφορείων έχουν καλύψει τα δρομολόγια με μπογιές, ενδόμυχα νιώθω κάποια συμπάθεια γι’ αυτά τα παιδιά που φαίνεται να έχουν χάσει το δρόμο τους και ψάχνουν για νόημα και ταυτότητα στη ζωή τους, αντιδρώντας έτσι σε μια κοινωνία γεμάτη υποκρισία και καθωσπρεπισμό – μια κοινωνία όπου εκείνοι που τους κουνάνε το δάχτυλο είναι οι πρώτοι που καταπατούν αρχές και αξίες.
Για να είμαι ειλικρινής, αγανακτώ περισσότερο με τις διαφημιστικές εταιρείες που με το έτσι θέλω καλύπτουν τρόλεϊ, τραμ και προαστιακό με κακόγουστες διαφημίσεις, κρύβοντας τον ήλιο στους επιβάτες. Το κράτος που τους επιτρέπει να παραμορφώνουν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς σαν καρναβάλια είναι χειρότερος βάνδαλος από τα παιδιά που καλύπτουν ξένους τοίχους με γκράφιτι.
Αντί λοιπόν για αφορισμούς, οι υποκριτές ας κάνουν πρώτα την αυτοκριτική τους και κατόπιν, αφού διορθώσουν τα κακώς κείμενα κάτω από τη μύτη τους, ας σκύψουν με αγάπη και στοργή στις γραφικές φυλές-συμμορίες των καλλιτεχνών του γκράφιτι κι ας ακούσουν το χτύπο της καρδιάς τους. Ας πάνε και μερικά βήματα παραπέρα, βοηθώντας τους ταλαντούχους εξ αυτών ν’ αναδείξουν το ταλέντο τους με νόμιμο τρόπο. Ας τους εκτείνουν χέρι φιλίας αντί για μούντζες. Πιστεύω ότι το αξίζουν.
