Αλλά, ευτυχώς, ο Θεός δεν είναι προσωπικός και το Άπειρο δεν μπορεί να περιοριστεί μέσα σε ντουβάρια, ακόμη κι αν είναι αριστουργήματα αρχιτεκτονικής τέχνης. Το επιβεβαίωσε μάλιστα και ο Απόστολος Παύλος μιλώντας προς τους Αθηναίους στον Άρειο Πάγο, όταν είπε μεταξύ άλλων: “Ο Θεός, όστις έκαμε τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ, ούτος, Κύριος ων του ουρανού και της γης, δεν κατοικεί εν χειροποιήτοις ναοίς… Διότι εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν “. (Πράξεις των Αποστόλων 17: 22-29)
Σε αυτό συμφωνεί και ο προφήτης Ησαΐας: “Ούτω λέγει Κύριος· Ο ουρανός είναι θρόνος μου και η γη υποπόδιον των ποδών μου· ποίος είναι ο οίκος, τον οποίον ηθέλετε οικοδομήσει δι’ εμέ; Και ποίος είναι ο τόπος της αναπαύσεώς μου;” (Ησαΐας 66: 1)
Ο Απόστολος Παύλος απαντά στο ανωτέρω ερώτημα: “Δεν εξεύρετε ότι είσθε ναός Θεού και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί εν υμίν;” (Α’ Προς Κορινθίους, 3: 16) Αυτόν τον εσωτερικό μας πνευματικό ναό πρέπει να “οικοδομήσουμε” ως τόπο αναπαύσεως του Θεού!
Πάμε όμως στους χειροποίητους ναούς, που θα έπρεπε να είναι χώροι συγκέντρωσης πιστών για συλλογική (όχι δι’ αυτόκλητου εκπροσώπου, δήθεν μεσίτη προς το Θεό) προσευχή και όχι για παρακολούθηση τυποποιημένης θρησκευτικής θεατρικής παράστασης με μαγικά τελετουργικά, όπως δυστυχώς έχει καθιερωθεί στην Ορθοδοξία.
Είναι λοιπόν τελεσίδικο! Ο Ερντογάν μετατρέπει την “Αγιά Σοφιά” σε Τζαμί. Το τουρκικό Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε την απόφαση του 1934 (με την οποία o Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, στα πλαίσια του “εκσυγχρονισμού” της Τουρκίας, είχε μετατρέψει το ισλαμικό τέμενος, στο οποίο είχε μετατραπεί η “Αγιά Σοφιά” μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, σε μουσείο) ανοίγοντας τη διαδικασία μετατροπής της σε Τζαμί.
Σε διάγγελμά του ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι στις 24 Ιουλίου 2020 θα πραγματοποιηθεί η πρώτη προσευχή Μουσουλμάνων στο μέχρι σήμερα μουσείο στο οποίο είχε μετατραπεί ο μεγαλοπρεπής ναός ο αφιερωμένος στην Αγία του Θεού Σοφία. Χαρά οι Μουσουλμάνοι όπου γης!
Αλλά και οι τουρίστες δεν χάνουν τίποτα αφού ο Ερντογάν τόνισε ότι το τέμενος «θα είναι ανοιχτό σε όλους τους μουσουλμάνους και τους χριστιανούς, σε όλους τους ξένους». Μόνο που από δω και στο εξής οι τουρίστες θα βγάζουν τα παπούτσια τους για να μπουν.
Από την άλλη, τα υποκριτικά κλαψουρίσματα των απανταχού “επωνύμων”, δήθεν Ορθόδοξων Χριστιανών, υπερεπερίσσευσαν! Γρήγορα όμως θα κοπάσουν και αυτά, αφ’ ενός διότι οι Έλληνες είναι εθισμένοι, ή μάλλον, επαγγελματίες χασούρες, αφ’ ετέρου ξεχνάνε εύκολα. Βέεεβαια! Και δεν ξεχνάνε μόνο τις παλιές χαμένες πατρίδες, όπως θα ξεχάσουν και τις νομοτελειακά διαφαινόμενες νέες χαμένες πατρίδες – ωιμέ, βαβαί, παπαί! – αλλά και τις υποσχέσεις τους προς στο Θεό, μεταξύ των οποίων κορυφαίο το “Τάμα του Έθνους”!
Οι πνευματικά αναλφάβητοι “Ορθόδοξοι” τυπολάτρες Νεοέλληνες νομίζουν ότι οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις προς τον Θεό, ατομικές ή συλλογικές, είναι χωρίς αρνητικές συνέπειες… Αμ δεν είναι, πατριώτες… Είναι δεσμευτικές!
Κι ενώ θρηνούν τάχατες για την κλεμμένη “Αγιά Σοφιά” τους, κι ενώ οι πνευματικά, πολιτιστικά και υλικά πτωχευμένοι ετοιμάζονται να γιορτάσουν σε λίγους μήνες μεγαλοπρεπώς τα 200 χρόνια απελευθέρωσης της Ελλάδας από τους Τούρκους (και μετέπειτα καμουφλαρισμένης υποδούλωσής της στα αρπακτικά αφεντικά της Δύσης), έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια, ή μάλλον έχουν θάψει βαθιά στη λήθη τους, το “Τάμα” των πρωτεργατών της επανάστασης του 1821. Οποία ειρωνεία και ύβρις!
Οι περισσότεροι νεοέλληνες μάλιστα δεν γνωρίζουν καν τι είναι αυτό. Θα τους το θυμίσω, λοιπόν, μπας και κοκκινίσει κανένα ψευτορθόδοξο κυβερνητικό παχύδερμο. Αλλά και να κοκκινίσει κανένα, δεν θα τολμήσει ν’ αρθρώσει λέξη για το ξεχασμένο “Τάμα”, δια τον φόβο των “Ιουδαίων”, δηλαδή των άθεων ψευτο-Αριστερών, οι οποίοι καραδοκούν και για να προσάψουν τη ρετσινιά του εθνικιστή και του φασίστα σε όποιον αναφερθεί στο “Τάμα του Έθνους”.
Το ιστορικό του Τάματος
Η ιστορία του λεγομένου «Τάματος του Έθνους» αρχίζει ουσιαστικά το 1824. Ήταν τότε που οι ορδές της Στρατιάς του Ιμπραήμ εισέβαλαν στην Πελοπόννησο για να καταπνίξουν την Ελληνική Εθνεγερσία και οι Έλληνες περιήλθαν σε δεινή θέση.
Ο αρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης υπήρξε ο εμπνευστής του Τάματος του Έθνους. Κάλεσε όλους τους Οπλαρχηγούς και ορκίσθηκαν όλοι μαζί, έταζαν στον Μεγαλοδύναμο, ότι εάν το Έθνος και ο Αγώνας σωθούν από τον κίνδυνο, τότε η Νέα Ελλάς θα οικοδομήσει έναν μεγαλειώδη Ναό αφιερωμένο στον Σωτήρα Χριστό. Έναν Ναό ισάξιο, αν όχι και καλλίτερο, από την Αγία Σοφία της Κωνσταντινουπόλεως!
Πράγματι, στις 31 Ιουλίου 1829 η Δ’ Εθνική Συνέλευσις στο Άργος εξέδωσε το Η’ Ειδικό Ψήφισμα για την εκπλήρωση του Τάματος του Έθνους:
«Η Δ’ Εθνική Συνέλευσις των Ελλήνων νομίζει εαυτήν ευτυχή, γενομένη το όργανον δι’ ου το Έθνος εκπληροί το πλέον εφετόν των χρεών του, το να αναπέμψη την ευγνωμοσύνην του προς τον Θεόν, όστις έδειξε τοιαύτα θαύματα διά την σωτηρίαν του. Όταν η τοπική περιφέρεια της Ελλάδος και η καθέδρα της Κυβερνήσεώς της κατασταθώσιν οριστικώς και οι οικονομικοί πόροι του Κράτους επιτρέψωσιν, θέλει ανεγερθή κατά διαταγήν της Κυβερνήσεως εις την καθέδραν αυτής, Ναός επ’ ονόματι του Σωτήρος τιμώμενος».
Το Ψήφισμα υπεγράφη από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και δημοσιεύθηκε στο υπ’ αριθμ. 5 φύλλο της «Εφημερίδος της Κυβερνήσεως» ως διάταγμα: «Περί ανεγέρσεως Ναού του Σωτήρος εν Αθήναις».
Το επόμενο βήμα έγινε επί Βασιλέως Όθωνος κατόπιν υποδείξεως του ιδίου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ο Όθων εξέδωσε δύο Βασιλικά Διατάγματα: Το πρώτο στις 25 Ιανουαρίου 1834 και το δεύτερο στις 3 Απριλίου 1838 (ΦΕΚ υπ’ αριθμ. 12/11-4-1838) για την ανέγερση του «Τάματος του Έθνους».
Παράλληλα, τον Αύγουστο του 1843 η Βασίλισσα Αμαλία ανέβηκε έφιππη στο ύψωμα των Νοτίων «Τουρκοβουνίων» συνοδευομένη από τον Γενναίο Κολοκοτρώνη (υιό του Θεοδώρου). Εκεί αντίκρισε τον υψηλό βράχο της κορυφής τον οποίον απεκάλεσε «αστέρι του Βορρά» και όρισε αυτόν τον χώρο ως τον κατάλληλο για την ανέγερση του Τάματος του Έθνους.
Δυστυχώς όμως οι όρκοι, τα ψηφίσματα, τα διατάγματα κ.λπ. έμειναν γράμματα κενά. Κατά μαρτυρία του Σωτ. Γιανναδάκη μόνον – περίπου 90 χρόνια μετά – το 1932 ο Ελευθέριος Βενιζέλος ξαναθυμήθηκε το θέμα και διέταξε τον Παύλο Γύπαρη να φροντίσει να μην καταπατηθεί ο χώρος των «Τουρκοβουνίων» για να οικοδομηθεί εκεί ο Ιερός Ναός του Σωτήρος.
Η Πολιτεία όμως το ξέχασε. Και κανένα βήμα δεν έγινε. Το Τάμα του Έθνους, ο όρκος των Ελλήνων προς τον Θεό για την Ελευθερία, η μεγάλη ηθική, εθνική και θρησκευτική οφειλή, η έμπνευση του Κολοκοτρώνη, λησμονήθηκε. (Η συνέχεια εδώ)
Ίδρωσε το αυτί κανενός με αυτά που έγραψα; “Χα, χα, χα” αντηχεί το σαρκαστικό γέλιο του “διαβόλου”, “προστάτη” του έθνους μας…
Δεν έλειψαν πάντως και τα σχετικά ανέκδοτα, για να γελάσει και λίγο το χειλάκι όσων “γιγνώσκουν α αναγιγνώσκουν”.
Κάποια “πιστή” προσεύχεται στον… νεκρό Άγιο Παΐσιο για να σώσει την “Αγιά Σοφιά” από τα δόντια των Μουσουλμάνων, ικετεύοντας ο Θεό, διότι, όπως λέει, εμείς δεν έχουμε μούτρα να προσευχηθούμε, τέτοια κουμάσια που είμαστε!
“Άγιε Παΐσιε, η Αγιά Σοφιά μας…
Πλησιάζει η γιορτή σου. Εκείνες οι ατέλειωτες ουρές ευλάβειας στον τάφο σου, κόσμος που τον ζήλεψα γιατί περίμενε κοντά σου, δεν ξέρω αν φέτος θα είναι εκεί καθώς τώρα πια κρατούμε αποστάσεις….Λες και ήμασταν ποτέ κοντά!
Όπως και νάχει, ακόμη και από το σπίτι, εμείς εκεί θα είμαστε γιατί δεν έχουμε άλλη ελπίδα απ’αυτή των Αγίων και επειδή στο δικό σου μνήμα κάποτε κλάψαμε, “κολλήσαμε” και δεν θέλαμε να φύγουμε, ουρλιάξαμε τον πόνο μας σφίγγοντας στα δόντια την σιωπή, χαιδέψαμε το χώμα κι’ εσύ χαμογέλασες εντός μας ξαστεριά.
Γέροντα θέλω να σου πω για την Αγιά Σοφιά. Στα χέρια σου την ακουμπάμε. Δείξτην στον Θεό, σε παρακαλούμε, και μίλησέ Του, γιατί εμείς μούτρα δεν έχουμε να το κάνουμε, τέτοια κουμάσια που είμαστε.
Συγνώμη για τον τρόπο που μιλάω αλλά μας πρέπει και χειρότερος…
Άγιέ μου θέλω πολλά να σου πω αλλά τα υπόλοιπα μπροστά στο εικονοστάσι, τις νύχτες που το καλοκαίρι θα μένει έξω από το σπίτι και η Πόλη θα στέκεται απέναντι και θα μας κοιτά στα μάτια. Και τους δυο: Εσένα με ελπίδα κι’ εμένα με παράπονο.” (Έλενα)
Κλαυσίγελως! Τραγική η πλάνη του Ορθόδοξου πιστού! Ζητάει από τον νεκρό “Άγιο” να ενημερώσει το Θεό για την Αγιά Σοφιά, που δεν γνωρίζει (!) και να του ζητήσει να παρακάμψει τη δικαιοσύνη και τη νομοτέλεια για να δώσει σε κουμάσια κάτι που δεν το αξίζουν. Πρόκειται για κακομοιριά και παραλογισμό εις τη νιοστή.
Εγώ γι’ αυτόν τον σκοταδισμό και την άγνοια της αλήθειας κλαίω και οδύρομαι και όχι για τα ντουβάρια των ναών… Ποσώς μ’ ενδιαφέρει σε ποια χέρια θα πέσουν. Θρηνώ, όμως, για τα ανθρώπινα πνευματικά ντουβάρια… και οργίζομαι εναντίον των θρησκευτικών ταγών που τα έχουν καταδικάσει σε πνευματικό σκοτάδι.
Αν ψάχνεστε, παρακαλώ διαβάστε εδώ. Είναι δωρεάν.
