Αφιέρωμα στους πρώην, στους νυν και στους ερχόμενους Υπουργούς Δημόσιας Αταξίας.
Την Κυριακή, 4 του Οκτώβρη του σωτηρίου έτους 2009, οι αλύτρωτοι ιθαγενείς του Γιουνανιστάν ψηφίζουν τον επόμενο διαχειριστή της επίγειας ταλαιπωρίας τους. Θα μας φέρει, λέει, ξένους συμβούλους για να μας πουν πώς θα σώσουμε την οικονομία μας! Αυτό κι αν είναι κατάντημα μιας χώρας! Ομολογούμε ανικανότητα να διαχειριστούμε τα του οίκου μας! Άσε που θα μπουν μέσα και θα καταμετρήσουν ακόμη και τα εσώρουχά μας. Εδώ ισχύει στην κυριολεξία εκείνο που λένε,“εμπάτε σκύλοι αλέστε”! Επόμενο είναι, αφού μας θεωρούν αυτιστική χώρα…
Εγώ, πάντως, εξομολογήθηκα ότι δεν πάω κάλπη, επεξηγώντας λεπτομερώς και τους λόγους σε προηγούμενο άρθρο μου, κι έτσι έχω τη συνείδησή μου ήσυχη. Ένας λόγος, όμως, που είχα ξεχάσει ν’ αναφέρω, και επανέρχομαι με το σημερινό βιντεο-τεκμηριωμένο άρθρο μου, είναι η ανυπόφορη ηχορύπανση. Ο ένας μονομάχος διαφημίζει την “υπευθυνότητά” του, και είναι αργά πια για να πείσει, κι ο άλλος τάζει γενικώς και αορίστως κάτι ψίχουλα, υπολογίζοντας “χωρίς τον ξενοδόχο”, δηλαδή τους ξένους συμβούλους που θα κουβαλήσει. Και όπως φαίνεται, ο δεύτερος πείθει πολλούς, ελέω και των ΜΜΕ που τον έχουν σηκώσει στα χέρια και τον εξυμνούν, ακόμη δεν τον είδαμε…
Όμως, κανένας από δαύτους δεν υποσχέθηκε ότι θα παλέψει για να εξασφαλίσει στους κατοίκους των πόλεων μια καλύτερη ποιότητα ζωής, καταπολεμώντας την εγκληματικότητα και την εκκωφαντική και διαβρωτική της σωματικής και ψυχικής μας υγείας ηχορύπανση. Σα να μη γνωρίζουν καν το πρόβλημα, σα να ζουν σε άλλο πλανήτη, τηρούν σιγήν ιχθύος επί του προκειμένου! Κι ούτε άκουσα κουβέντα από τους χαζοχαρούμενους Οικολόγους Πράσινους που να έχει σχέση με την αντιμετώπιση της ηχορύπανσης η οποία έχει τρελάνει και κουφάνει πολλούς που είχαν την ατυχία να κατοικούν πάνω σε κεντρικούς δρόμους. Και για τούτο το τρομερό πρόβλημα, που κατατάσσει το λαό μας στη συνομοταξία των μανιακών της ασφάλτου, δε φταίνε οι μετανάστες, βρέεε!
Στο παρελθόν, είχα κάνει πολλές παρεμβάσεις στην Τροχαία της περιοχής μου και είχα στείλει επιστολές σε υπουργούς Δημόσιας Αταξίας, ενημερώνοντάς τους για το πρόβλημα της ηχορύπανσης από μηχανόβιους και οδηγούς αυτοκινήτων που ανεξέλεγκτοι κάνουν αγώνες ταχύτητας και τρελαίνουν μικρούς και μεγάλους ανεβάζοντας τα ντεσιμπέλ σε απαγορευμένα ύψη. Απάντηση από Υπουργό δεν πήρα ποτέ. Η Τροχαία μου έστειλε κάνα δυο επιστολές λέγοντας ότι γνωρίζει το πρόβλημα και ότι θα το κοιτάξει. Ο Δήμαρχος και η δημοτική αστυνομία αγρόν ηγόρασαν.
Οι κάτοικοι της περιοχής εδώ και χρόνια έχουμε ζητήσει να βάλουν κάνα δυο πρόσθετα φανάρια συντονισμένα καταλλήλως ώστε ν’ ανακόπτουν ταχύτητα οι αρρωστημένοι μισάνθρωποι που ηχορυπαίνουν, αλλά ούτε αυτό έγινε. Κάποια ήπια“σαμαράκια” στο οδόστρωμα ίσως βοηθούσαν. Μια νύχτα που ο θόρυβος με είχε αφήσει άγρυπνη για πολλοστή φορά τηλεφώνησα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής και είπα επί λέξει: Μένω στην τάδε οδό και αυτή τη στιγμή ξέρετε τι γίνεται από τα μηχανάκια; Η απάντηση του αξιωματικού (μη)υπηρεσίας ήταν άμεση και αποστομωτική:
“Αλίμονο, πώς δεν ξέρουμε! ΧΑΜΟΣ γίνεται.”
“Και δε μπορείτε να κάνετε κάτι;” τον ρώτησα.
“Τι να κάνουμε; Να πάρουμε καμιά καραμπίνα και να τους εκτελούμε;” είπε ο αξιωματικός υπηρεσίας και μου έκλεισε βιαστικά το τηλέφωνο.
Σκέτη απογοήτευση, ή μάλλον απελπισία, νιώθει όποιος καταδικάστηκε να ζει στο μπάχαλο του Ελλαδιστάν! Περιττό να σας πω ότι από το μπαλκόνι μου έχω γίνει αυτόπτης μάρτυρας πλείστων τροχαίων ατυχημάτων που κόστισαν τη ζωή ή την αρτιμέλεια σε δεκάδες νεαρά άτομα, ενώ οι σπαρακτικές κραυγές που έβγαζαν έχουν μείνει, δυστυχώς, ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη μου και στην ψυχή μου… Και τι δε θάδινα για να τις σβήσω… Η περιοχή είναι γεμάτη με μικρά προσκυνητάρια εις μνήμην των θυμάτων της ταχύτητας, αδιάσειστα τεκμήρια της μαγκιάς και της μ*****ας που μας δέρνει ως λαό…. Δυστυχώς, είναι κι αυτός ένας από τους πικρούς καρπούς της δημοκρατίας-ασυδοσίας που “απολαμβάνουμε” εδώ στο “Γιουνανιστάν”.
Αν αντέχετε το θόρυβο, μπορείτε ν’ απολαύσετε τα επόμενα βίντεο, που μάλιστα δεν είναι τα εκκωφαντικότερα. Διότι η ιδέα να ηχογραφήσω το θόρυβο από το μπαλκόνι μου ήρθε καθυστερημένα, και μόνο κατά την επιστροφή των “τροπαιούχων” μέσω της προς Αθήνα κατεύθυνσης κυκλοφορίας. Έδρασα, δηλαδή, αφού είχε ήδη περατωθεί η αγωνιστική κούρσα των αφηνιασμένων οδηγών – αυτοκινήτων και μοτοσικλετών – από την κατεύθυνση κυκλοφορίας που είναι δίπλα στην πολυκατοικία που μένω. Όταν κατηφόριζαν προς Βάρκιζα για να πάρουν τα “έπαθλα” της ταχύτητας (και της βλακείας) ήταν απείρως πιο εκκωφαντικοί. Αλλά τότε εγώ ήμουν βυθισμένη στην αγανάκτηση και την οργή, και σκεπτόμουνα πώς θα γλιτώσω από την κόλασή μου δραπετεύοντας… πού άραγε;
(Συγνώμη για την κακή ποιότητα των video.)
Tags: Ηχορύπανση, μανιακοί της ασφάλτου
