Στίχοι: Κώστας Φασουλάς
Μουσική: Βαγγέλης Βέττας
«Στο ξέσπασμα του φεγγαριού, αυτός που θα γλιτώσει,
δε θα ‘ναι αυτός που αρνήθηκε στον έρωτα να δώσει.
Κι εσύ που μου ‘ταξες πολλά, δε σου ‘χω εμπιστοσύνη,
χρόνια στην άκρη του γκρεμού κατάντησα αγρίμι.
Στο ξέσπασμα του φεγγαριού, η νύχτα θα μεθύσει,
θα σκορπιστεί σαν άρωμα, την πίκρα μου να σβήσει.
Κι εμένα πια δε θα με δουν του πόνου οι συμπληγάδες,
να σέρνω το βαγόνι σου σε σκουριασμένες ράγες.»
********
«Ο έρωτας δίνει μια μίζερη ερωτική ζωή στο άτομο που στηρίζεται και εξαρτάται, καθώς…
εκείνο ασχολείται μόνο με την αναζήτηση και λήψη ανταλλαγμάτων στη σχέση του. Δεν δίνει, ούτε δημιουργεί.
Ο έρωτας είναι το ανώριμο παιδί μέσα μας που, καθώς βρίσκεται ακόμη στο αρχικό στάδιο της απόλυτης εξάρτησης για κάθε του ανάγκη, χρησιμοποιεί κάθε τρόπο – με το μυαλό ή με το σώμα – για να εκμεταλλευτεί, να εξουσιάσει και να κατακτήσει το αντικείμενο της επιθυμίας του.
(…)
Ο τυφλός και άβουλος έρωτας προκαλεί όλες τις παθολογικές παρεκτροπές και συνάπτει εύκολα σχέσεις υπεροχής και εξάρτησης σε όλα τα στάδια.»
(Willard and Margaret Beecher– “Beyond Success and Failure”)
