Στο βιβλίο του με τίτλο “Άκου Νεοέλληνα” (εκδόσεις Λυκόφως), ο συγγραφέας Αβέρκιος Λουδάρος δεν μασάει τα λόγια του. Απεναντίας, θέτει τον δάκτυλον επί του τύπου των ήλων, και η πίεση που νιώθει ο αναγνώστης στις ουλές των ήλων πονάει πολύ. Τουλάχιστον εμένα με πόνεσε διαβάζοντάς το.
Είναι ένα βιβλίο γραμμένο με πάθος, ειλικρίνεια και έμπνευση. Προφητική, θα έλεγα, έμπνευση, που αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της καρδιάς που δεν έχει πετρώσει, συγκινεί και αφυπνίζει. Προκαλεί στην κυριολεξία ένα σεισμό στη συνείδηση. Εκτός αυτών, το αδιαμφισβήτητο συγγραφικό ταλέντο του συγγραφέα συναρπάζει και γοητεύει.
Για να μην σας κουράζω με τη δική μου κριτική του υπέροχου αυτού βιβλίου, και να μη νομίσετε ότι κινούμαι από κάποια διάθεση κολακείας, θα παραθέσω χαρακτηριστικά αποσπάσματα, ώστε να διαμορφώσετε ιδίαν αντίληψη:
«Εξ αρχής σε ενημερώνω ότι καταλήγω στο συμπέρασμα πως αιτία της κακοδαιμονίας είναι η νοοτροπία μας. Η ελληνική νοοτροπία που μας οδήγησε στην παρακμή και τη βαθιά ύφεση. Και από τη στιγμή που δεν βάλαμε μυαλό από τις συμφορές που έχουν προηγηθεί, δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα αλλάξουμε».
«Αποφύγαμε να δούμε την πραγματικότητα πίσω από τους αριθμούς: την κρίση αρχών και αξιών, την πολιτισμική κρίση. Την παρακμή.
Δεν τολμήσαμε να παραδεχτούμε ότι το ελληνικό όνειρο ήταν μια φούσκα που έσκασε παταγωδώς. Ούτε τολμήσαμε να ομολογήσουμε ότι το πρόβλημα είμαστε εμείς οι ίδιοι: Με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, με τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, γενικότερα με τον τρόπο που ζούμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.
Ο πυρήνας του προβλήματος είναι η νοοτροπία μας. Η νοοτροπία κακομαθημένων παιδιών που τα θέλουν όλα έτοιμα και ουρλιάζουν κάθε φορά που δεν τους γίνονται τα χατίρια.
Φταίμε όλοι ανεξαρτήτως γενιάς, επαγγελματικής ή κοινωνικής θέσης, αξιωμάτων, ιδεολογίας ή κομματικής προτίμησης. Οι ευθύνες δεν κατανέμονται ισομερώς. Άλλοι έχουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης και άλλοι μικρότερο. Αλλά δεν μηδενίζονται κιόλας, γιατί έτσι καταργείται η έννοια του πολίτη. Είναι αδιανόητο μονίμως να φορτώνουμε τις ευθύνες σε ξένες καμπούρες, από τη στιγμή που φέρουμε τον τίτλο του πολίτη, άρα μετέχουμε στα κοινά. Ο πολίτης έχει δικαιώματα, αλλά έχει και υποχρεώσεις, τις οποίες οφείλει να τηρεί. Με βασικότερη την υποχρέωση συμμετοχής.
Ποιο ήταν, τέλος πάντων, αυτό το ελληνικό όνειρο, που διέλαθε της προσοχής συμμάχων, γειτόνων, φίλων και εχθρών; Ήταν η ανέμελη και αμέριμνη ζωή με δανεικά. ο χρυσός κανόνας των ευκαιριών για πλουτισμό και φοροδιαφυγή. Η αποφυγή του πνευματικού και σωματικού μόχθου. Η αδιαφορία για τα κοινά και το κοινό συμφέρον. Η εξύψωση του υλισμού και της ατομικότητας. Η ψήφος με ωφελιμιστικά κριτήρια. Η προσμονή του διορισμού στο δημόσιο. Η καταστροφή του όμορφου και η απαξίωση του σημαντικού. Η αυθαίρετη δόμηση. Σε τελική ανάλυση, το ελληνικό όνειρο ήταν “κάνω ό,τι γουστάρω” και “δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν”. Γιατί σε αυτήν τη χώρα υπάρχουν μόνο δικαιώματα, ποτέ υποχρεώσεις».
«Όχι, δεν ήταν τα μνημόνια που, όπως υποστηρίζουμε, “μας κατέστρεψαν”. “Καταστραφήκαμε” λόγω του πρότερου βίου, της παντελούς έλλειψης σύνεσης και πρόνοιας. “Καταστραφήκαμε” λόγω της αμετροέπειας και της αλαζονείας μας, της ασυδοσίας και της βουλιμίας μας».
«Όχι, δεν ήταν και δεν είναι τα μνημόνια τα βαρίδια. Ήμασταν προ πολλού χρεοκοπημένοι ηθικά και πολιτικά. Η νοοτροπία, και η συμπεριφορά που από αυτήν απορρέει, είναι τα πραγματικά βαρίδια που οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση που χαρακτηρίσαμε οικονομική κρίση για να αποφύγουμε μια και καλή την αυτοκριτική».
«Με τον ισχυρισμό ότι η ανθρωπότητα πρέπει εσαεί να ξεπληρώνει την παλιά οφειλή της προς τους φορείς της κληρονομιάς των Ελλήνων, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να ξεγελάμε τους εαυτούς μας και να μην κάνουμε τίποτα σημαντικό».
«Ο νεοελληνικός μεγαλοϊδεατισμός αποτελεί το προπέτασμα καπνού που καλύπτει την ένδεια σε ιδέες, γνώσεις, οργάνωση, αποτελεσματικότητα και καινοτομία. Απαρτίζεται από ένα συνονθύλευμα μύθων που είναι ζωτικοί μόνο για τη συλλογική μας εγωπάθεια, αλλά δηλητηριώδεις για οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας. Ζούμε με ψέματα και αποστρεφόμαστε τις μεγάλες αλήθειες. Ο μεγαλοϊδεατισμός μας τυφλώνει και μέσα στο σκοτάδι βλέπουμε πάντα φαντάσματα και δαίμονες, που μας στήνουν παγίδες».
Δεν θα παραθέσω περισσότερα για να έχετε το κίνητρο να διαβάσετε ολόκληρο το βιβλίο “Άκου Νεοέλληνα”, που στην ουσία του είναι ένα εγερτήριο σάλπισμα, γεμάτο πικρές αλήθειες. Είναι ένας καθρέπτης για να δούμε όλοι τον εαυτό μας γυμνό, χωρίς φτιασίδια.
Εγώ υποκλίνομαι ταπεινά στον συγγραφέα Αβέρκιο Λουδάρο, και τον ευχαριστώ για την πολύτιμη αυτή πνευματική προσφορά του.
