Τηλεοπτικές Χάβρες: Σημείο των Καιρών

Εάν ανήκεις στις ‘ευπαθείς’ ομάδες του πληθυσμού, μ’ άλλα λόγια αν είσαι φυσιολογικά ευαίσθητος, ευγενικός, πολιτισμένος και διαλογικός, τότε σίγουρα δεν αντέχεις να εκθέτεις την ακοή και την όρασή σου στις τηλεοπτικές χάβρες που έχουν καθιερωθεί στον τόπο μας ως κάτι που ‘πουλάει’…

Εάν, παρ’ όλα αυτά, επιμείνεις να εκτίθεσαι, προσπαθώντας να βγάλεις συμπέρασμα από μια τηλεοπτική χάβρα, τότε πρέπει να γνωρίζεις ότι οι τηλεκαβγάδες από τα στούντιο και τα τηλεπαράθυρα κάνουν πολύ κακό στην υγεία σου: ανεβάζουν την πίεση, τη χοληστερίνη, τους παλμούς της καρδιάς και προκαλούν ένα σωρό άλλες επιβαρυντικές της υγείας εκκρίσεις από τη χολή και άλλα όργανα του σώματός σου.

Το μόνο που δεν νιώθει κανείς στο τέλος της παρακολούθησης μιας τηλεοπτικής χάβρας είναι η διανοητική ικανοποίηση, η ψυχική ευφορία και η συναισθηματική γαλήνη. Απεναντίας, νιώθει εκνευρισμό, άγχος και σύγχυση, που στις πιο σοβαρές περιπτώσεις συνοδεύονται από πονοκέφαλο και τάση για εμετό. Βαρύ ομολογουμένως το τίμημα…

Εάν στη χώρα τούτη υπήρχε φιλότιμο, θα έπρεπε πριν από την παρουσίαση εκπομπών με τηλεκαβγάδες να έγραφαν στο τηλεοπτικό ταμπλό: «Βλάπτει σοβαρά την υγεία.»

Είναι θλιβερό, απογοητευτικό και ανησυχητικό για τους Νεοέλληνες να μη μπορούν να κάνουν έναν πολιτισμένο διάλογο. Βασικά το τραγικό φαινόμενο είναι αποτέλεσμα μιας εκφυλιστικής παθογένειας που έχει προσβάλει τη φυλή μας και προέρχεται από τον υπέρμετρο εγωισμό, την επιθετικότητα, την άκρατη ανταγωνιστικότητα, την απαιδευσιά, τη μισαλλοδοξία, και την κουφότητα… Προφανώς οι τηλεπαραθυρόβιοι δεν διαθέτουν ούτε τον κοινό νου να κατανοήσουν ότι με το να φωνασκούν όλοι συγχρόνως, κοινώς να γαβγίζουν, είναι αδύνατο να γίνουν κατανοητοί από το τηλεοπτικό κοινό, κι επομένως αδύνατο να προωθήσουν έστω τη δική τους, κατά τη γνώμη τους μόνη σωστή άποψη επί του θέματος.

Κανένας τηλεπαραθυρόβιος δε θέλει ν’ ακούσει τις θέσεις του άλλου, οι οποίες θεωρούνται εκ προοιμίου λανθασμένες, πριν καν ο ομιλών έχει το χρόνο να τις διατυπώσει σαφώς και πλήρως. Ορμούν πάνω του οργισμένοι φωνασκώντας ώστε να επισκιάσουν τη φωνή του, και πάντα τα καταφέρνουν! Είμαι σίγουρη ότι όλοι τους προσέρχονται στα τηλεοπτικά παράθυρα για ν’ ακούσουν τους εαυτούς των και κανέναν άλλο. Αιδώς, Αργείοι! Πολύ πιθανόν οι πολιτισμένοι λαοί, όταν θέλουν να διασκεδάσουν, να βλέπουν ελληνικούς τηλεκαβγάδες.

Κι όταν τα παιδιά ζητούν να δουν τηλεοπτικές τρομοταινίες, οι γονείς τους να τους δείχνουν τους τηλεκαβγάδες των ελληνικών καναλιών. Ρεζίλι των σκυλιών έχουμε γίνει διεθνώς… Θα μου πεις είναι το μόνο έθιμο που μας ρεζιλεύει; Και να σκεφτεί κανείς ότι τούτα τα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στη χώρα που γέννησε το διάλογο, τη διαλεκτική και τη δημοκρατία…

Τι σημαίνει ‘συζήτηση’ ωρέ Ρωμιοί; Δε σημαίνει την ‘συν+ζήτηση’, δηλαδή την από κοινού ζήτηση της αλήθειας ή της λύσης ενός προβλήματος; Και πώς αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν δεν ακούσεις νηφάλια και με σεβασμό την άποψη του συνομιλητή σου; Όμως η τηλεόραση, τα τηλεσκουπίδια και οι τηλεχάβρες, δεν είναι απλά για διασκέδαση. Η μαγική μικρή οθόνη με τα μαύρα χάλια της, ναι, αυτό το χαζοκούτι, είναι το υπ’ αριθμόν ένα παιδαγωγικό μέσον για μικρούς και μεγάλους, εγγράμματους και αγράμματους. Αυτή παραμορφώνει τον πολίτη, διαμορφώνοντας τη σύγχρονη υποκουλτούρα της σύγχυσης και της ηθικής παρακμής. Αυτή προβάλλει ευτελή πρότυπα, δημιουργεί αήθη έθιμα, επηρεάζει τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς των τηλεθεατών, και γενικώς αποχαυνώνει τους θεατές της.

Πλήρης ασυδοσία! Πλήρης έλλειψη αυτοσεβασμού και σεβασμού στο συνάνθρωπο. Κράτος εν κράτει η μικρή οθόνη! Τύφλα νάχουν οι δικτατορίες όλων των εποχών. Ωχριούν μπροστά στον τηλεφασισμό. Τι κρίμα! Ένα πανίσχυρο επίτευγμα της ανθρώπινης διάνοιας, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προάγει τον πολιτισμό, το ήθος και την αρμονική λειτουργία της κοινωνίας, χρησιμοποιείται για να κάνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή να κατεδαφίζει ό,τι έχει απομείνει όρθιο…

Βέβαια, υπάρχουν και κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές που προσπαθούν για κάτι καλύτερο, χωρίς πάντα να τα καταφέρνουν. Βλέπετε ο κοινός παρονομαστής όλης της τηλεοπτικής κατάντιας είναι η επιδίωξη τηλεθέασης, που ξεκινάει από τη δίψα του κέρδους και τη σύγχυση ως προς το τι είναι καλό και τι κακό, τι λογικό και τι παράλογο, τι ωφέλιμο και τι επιζήμιο για το άτομα και την κοινωνία… Έτσι, κάτω από την ομπρέλα του ‘σύγχρονου’ και του ‘μοντέρνου’, όλα είναι καλοδεχούμενα. Ειλικρινά, πολύ θα ήθελα να κλείσω τούτο το άρθρο μ’ ένα αισιόδοξο μήνυμα, αλλά πιστέψτε με δυσκολεύομαι…