Ένας άλλος λόγος για τον οποίο ο Έλληνας πεζός δεν έχει στον ήλιο, δηλαδή στο πεζοδρόμιο, μοίρα, είναι διότι είθισται τούτα να χρησιμοποιούνται για πάρκιν αυτοκινήτων! Ναι, βέβαια! Ποιος είπε ότι ο Έλληνας δεν είναι εφευρετικός τύπος;΄
Ελάτε, τώρα, μην κάνετε πως δεν το γνωρίζετε… Ως γνωστόν, που και που πέφτουν και μερικές κλήσεις από την Τροχαία – 65.5 € είναι τώρα το πρόστιμο για πάρκιν επί πεζοδρομίου – αλλά ο μάγκας οδηγός δεν πτοείται με τέτοια ψιλολόγια. Υπάρχουν, φυσικά, και οι υψηλές γνωριμίες που ενίοτε σβήνουν τα πρόστιμα. Η “ευρεσιτεχνία” τούτη παρατηρείται ως επί το πλείστον σε πεζοδρόμια μπροστά σε καταστήματα, ταβέρνες, και άλλους πολυσύχναστους χώρους.
Στη γειτονιά μου βρίσκεται ένα Κινέζικο εστιατόριο πάνω σε λεωφόρο ταχείας κυκλοφορίας. Τις βραδινές ώρες γίνεται κατάληψη του στενού πεζοδρομίου και μέρους της παρακείμενης λωρίδας κυκλοφορίας από τα αυτοκίνητα των πελατών, συνήθως μεγάλου κυβισμού, ενώ ο πεζός αναγκάζεται να κινείται πάνω στο οδόστρωμα εκθέτοντας τη ζωή του σε θανάσιμο κίνδυνο. Όμως, κανένας αρμόδιος δεν συγκινείται, αφού στη χώρα των “θαυμάτων”, των σημείων και των τεράτων, ο πεζός δεν έχει στον ήλιο μοίρα.
Ένας άλλος καταληψίας πεζοδρομίων, και μάλιστα σε ακριβά προάστια, βόρεια ή νότια, είναι τα δένδρα και τα φυτά των οικολογικά “ευαίσθητων” ιδιοκτητών πολυτελών κατοικιών. Οι κύριοι αυτοί, λόγω της υπερβολικής τους αγάπης για το πράσινο, δεν αρκούνται στο να πρασινίζουν μόνο τους κήπους τους. Όοοχι! Επεκτείνονται και στα πεζοδρόμια, οι ανερυθρίαστοι! Έτσι είναι σίγουροι ότι πεζή μύγα δεν θα πλησιάσει τη βίλα τους.
Μάλιστα, η δενδροκατάληψη ή γλαστροκατάληψη πεζοδρομίων επιβραβεύεται κι από δημάρχους με δήθεν οικολογικές ευαισθησίες. Με αυτό τον τρόπο κρατάνε τους ταπεινούς πεζούς σε απόσταση ασφαλείας. Όσο για τις μαμάδες με τα καροτσάκια των μωρών τους, ή τους ανάπηρους που κυλούν το αναπηρικό τους καροτσάκι, ε, ας τους να κουρεύονται, που λέει και η παροιμία… Με αυτούς θα ασχολούνται τώρα οι πλουτοκράτες; Άλλωστε, υπάρχει και ο δρόμος για τα τροχοφόρα…
Ένα άλλο φαινόμενο όπου ο πεζός δεν έχει στον ήλιο μοίρα είναι όταν θέλει να διασχίσει κάθετα δρόμο καθ’ όλο το μήκος του οποίου δεν υπάρχει ούτε ένας φωτεινός σηματοδότης. Πρόκειται μάλιστα για δρόμους που βρίσκονται κατά μήκος ακτών, και διαθέτουν “σαμαράκια” για μείωση ταχύτητας. Σε τέτοιους δρόμους κάποιοι κάποτε είχαν χαράξει λωρίδες (Zebra Crossing) που δίνουν, υποτίθεται, προτεραιότητα στους πεζούς. Όμως οι οδηγοί τις αγνοούν παντελώς, πολλοί μάλιστα δεν γνωρίζουν καν τη σημασία τους. Έτσι, οι αξιολύπητοι πεζοί περιμένουν υπομονητικά να τελειώσει η ροή των αυτοκινήτων, πράγμα που τα Σαββατοκύριακα του καλοκαιριού μπορεί να τους αναγκάσει να περιμένουν ακόμη και μισή ώρα για να περάσουν απέναντι. Μιλάω και από προσωπική εμπειρία. Γι αυτό είπα ότι στην Ελλάδα είναι ατυχία να κυκλοφορείς πεζός. Πού όμως να βρει κανείς το δίκιο του στη χώρα των σημείων και τεράτων; Από παντού μπάζει, από παντού όζει…
