Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρωμανός, καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου
Ο νεοταξίτικος ρατσισμός
Αναφορικά με το ζήτημα της αξιολόγησης, ως ρατσιστικής, της αντίθεσης του ντόπιου πληθυσμού με την εγκατάσταση – σε μεγάλη κλίμακα – στα εδάφη του εγχρώμων μεταναστών, χρήσιμο είναι να συμβουλευθούμε έναν μεγάλο φιλόσοφο του Διαφωτισμού, πρόδρομο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των Ηνωμένων Εθνών, τον Immanuel Kant. Στο έργο του «Αιώνια Ειρήνη» («Zum Ewigen Frieden») ο Kant προτείνει την θέσπιση ενός νόμου «παγκόσμιας φιλοξενίας», ο οποίος θα εγγυάται το δικαίωμα να επισκέπτεσαι χώρες χωρίς να κινδυνεύει η προσωπική σου ασφάλεια και τα υπάρχοντά σου.
Το δικαίωμα στην φιλοξενία διαχωρίζει ο Kant, εν τούτοις, ρητά από δικαίωμα εγκατάστασης στην ξένη χώρα, η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μετά από προηγούμενη συμφωνία με τους ντόπιους ιδιοκτήτες της ξένης γης. Η αρχή αυτή ισχύει ανεξαρτήτως φυλετικού προσδιορισμού. Για παράδειγμα, αν στην Ελλάδα έρχονταν πέντε εκατομμύρια ξανθοί βόρειοι Ευρωπαίοι να εγκατασταθούν με το έτσι θέλω, οι Έλληνες τι θα έκαναν; Θα τους καλωσόριζαν επειδή ανήκουν στην λευκή φυλή; Ή θα τους θεωρούσαν, δικαίως, κατακτητές, οι οποίοι πέραν κάθε έννοιας Δικαίου οικειοποιούνται εδάφη που ανήκουν σε άλλους; Προφανώς το δεύτερο!
Η δικαιοσύνη είναι τυφλή. Δεν διακρίνει τον δράστη, αλλά την πράξη. Δεν γνωρίζει φυλές, αλλά κατάκτηση και νόμιμη άμυνα.
Οι Έλληνες είναι κυρίαρχο έθνος, όπως όλα τα έθνη στο Διεθνές Δίκαιο. Ως εξαυτού, έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν σε οποιονδήποτε παραβιάζει το νόμο της φιλοξενίας, την εγκατάσταση στη χώρα. Ο εποικισμός της εθνικής επικράτειας θεωρείται έγκλημα κατά το Διεθνές Δίκαιο. Είναι συνώνυμος με την εθνοκτονία. Η απαγόρευση του εποικισμού δεν αποτελεί επουδενί ρατσιστική ενέργεια, είναι απλώς άσκηση νομίμων κυριαρχικών δικαιωμάτων του έθνους. Η φύλαξη των συνόρων δεν αποτελεί παραβίαση του Ανθρωπισμού· αντιθέτως, ο εποικισμός παραβιάζει τα ανθρώπινα – και βεβαίως τα πολιτικά – δικαιώματα της εθνικής κοινωνίας.
(Το αργότερο…) σε αυτό το σημείο ακούμε να προβάλλεται ένσταση των ανθρωπιστών: μα οι μετανάστες έρχονται από χώρες κατεστραμμένες, από τους πολέμους και την πείνα· πώς να μην τους βοηθήσουμε και να μην τους δεχθούμε; Στο συναισθηματικό επίπεδο, ισχυρό επιχείρημα, γι’αυτό και προβάλλεται χωρίς παύση.
Παρά ταύτα, γεννάται ένα ερώτημα· αφού τα αίτια της μετανάστευσης πρέπει να αναζητηθούν στους πολέμους και την πείνα, γιατί άραγε πριν το 1990 δεν υπήρχε μαζική μετανάστευση προς τη χώρα μας; Δεν υπήρχαν πόλεμος και πείνα πριν το 1990; Βεβαίως και υπήρχαν!
Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην μονοπολική κυριαρχία των ΗΠΑ μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1989, στην ευφημιστικά επονομαζόμενη «παγκοσμιοποίηση». Η παγκοσμιοποίηση, ως σφαιρική διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και ανθρώπινου δυναμικού ανά τον πλανήτη, δημιούργησε μετά το 1990 τους δουλεμπορικούς μηχανισμούς, που έκαναν εφικτή την μαζική μετανάστευση από τις χώρες του Τρίτου Κόσμου.
Το δουλεμπόριο είναι γιγαντιαία βιομηχανία παραγωγής μαύρου χρήματος, όπως τα όπλα και τα ναρκωτικά. Οι μίζες του δουλεμπορίου εξαγοράζουν συνειδήσεις στις πολιτικές ελίτ της χώρας προορισμού των λαθρομεταναστών, οι οποίες δεν διστάζουν να παραδώσουν τη χώρα τους στον εποικισμό και τη διάλυση. Κι αυτά, με κροκοδείλια δάκρυα «ανθρωπισμού»…
Δισεκατομμύρια είναι οι πεινασμένοι του πλανήτη… Να αυτοκτονήσει η χώρα μας λόγω αυτού; Να καταργήσει την επιταγή της αυτοσυντήρησης; Σε τι έφταιξε η Ελλάδα -η οποία με αίμα μόλις απελευθερώθηκε από τη δουλεία σε μια στυγνή αυτοκρατορία – για το παγκόσμιο καθεστώς εξαθλίωσης;
Ας μας δώσουν πρώτοι οι «ανθρωπιστές» ένα προς μίμηση παράδειγμα της θυσιαστικής τους προθυμίας. Δεν αρκεί να καταγγέλλουν τις συνθήκες κράτησης σε κέντρα υποδοχής. Ας παραιτηθούν από το ήμισυ των εισοδημάτων τους υπέρ της περίθαλψης των μεταναστών. Ας τους παραχωρήσουν το ήμισυ της κατοικίας τους.
Αντ’ αυτών, βλέπουμε μόνο την φιλάνθρωπη κυβέρνησή μας να κάνει «δώρα» στους δυστυχισμένους (επιδόματα, δωρεάν περίθαλψη, παιδεία, κτλ.). Όμως, τα λεφτά με τα οποία φαίνεται γενναιόδωρη δεν είναι δικά της για να τα διαθέτει για αγαθοεργίες και δεν μας ρώτησε! Τόσο δημοκρατική είναι η μεταναστευτική της «πολιτική»…
Πολλοί ερευνητές έχουν εξηγήσει πως η μαζική μετανάστευση καταστρέφει το «κοινωνικό κεφάλαιο» (εμπιστοσύνη ανάμεσα στα μέλη μιας κοινότητας), η οποία παύει να λειτουργεί όταν στην κοινότητα εισχωρούν πολλοί ξένοι, με συνεπακόλουθο την μελαγχολία, την απομόνωση και την αποφυγή συλλογικών δραστηριοτήτων των ατόμων (πολυετής έρευνα του καθηγητή Robert Putnam σε πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα των ΗΠΑ) ή την συνέχεια των πολιτισμικών παραδόσεων, την κοινωνική συνοχή ή την «ιδιοσυχνότητα» (ενδιαφέρουσα διατύπωση) ενός λαού.
Δεν θα επιμείνουμε άλλο στα θέματα αυτά, για να μην απομακρυνθούμε από το αντικείμενό μας. Σημαντικό είναι να φθάσουμε στην γενίκευση, ότι η υπεράσπιση του εαυτού μου και της ιδιοσυστασίας μου (σε σχέση τόσο με άτομα όσο κοινωνικά σύνολα ανθρώπων ή ζώων) είναι παντού και πάντα ενστικτώδης και αποτελεί δικαίωμα! Δικαίωμα επιβίωσης, δικαίωμα στην ζωή.
Ήδη τον 3ο π.Χ. αιώνα, ο στωικός φιλόσοφος Χρύσιππος, είχε διατυπώσει πρώτος την αρχή της αυτοσυντήρησης ως εξής: «Την δε πρώτην ορμήν φασί το ζώον ίσχειν επι το τηρείν εαυτό… Πρώτον οικείον είναι παντί ζώω την αυτού σύστασιν και την ταύτης συνείδησιν» [9].
Χωρίς το ένστικτο αυτοσυντήρησης το άτομο δεν επιβιώνει ούτε μια ημέρα και μία κοινωνική συνομάδοση (έθνος, φυλή, κράτος, εθνική μειονότητα, πολιτικό κόμμα, σύνδεσμος, σωματείο, θρησκευτική οργάνωση, κτλ.) ούτε λίγα χρόνια! Η αυτοσυντήρηση ευθύνεται για την προνομιακή θέση την οποία κατέχει ο εαυτός μου για τον εαυτό μου έναντι των άλλων ανθρώπων ή της κοινωνικής συνομάδωσης , στην οποία ανήκω έναντι αλλότριων συνομαδόσεων.
Είναι απολύτως φυσιολογικό να είμαι ιδιαιτέρως συνδεδεμένος με το οικείο και όχι με το αλλότριο, είτε πρόκειται για την γλώσσα, θρησκεία, πατρίδα, ποδοσφαιρική ομάδα ή την … φυλή.
Η φυσική οικείωση, παρά ταύτα, δεν συνεπάγεται αυτομάτως ούτε κόμπλεξ υπεροχής ούτε κατωτερότητας. Έτσι, δεν είναι «ρατσισμός» η προτίμηση από εμένα της δικής μου φυλής, όποια κι να είναι αυτή. Όλοι οι άνθρωποι προτιμούν και προστατεύουν το οικείο, το δικό τους, την ιδιοσυστασία τους, ήδη στο προλογικό επίπεδο. Είναι νόμος της φύσης, νόμος της Ζωής.
Η αναγνώριση ότι και οι άλλοι υπόκεινται στον ίδιο νόμο έρχεται ως δεύτερο επίπεδο με την συμμετοχή της Λογικής, η οποία είναι και αυτή μέρος οργανικό της ανθρώπινης φύσης.
Η Λογική διδάσκει ότι η προτίμηση για το δικό μου, επουδενί συνεπάγεται την υποτίμηση του πλησίον! Αντιθέτως, ευνοεί την οικείωση με τον τελευταίο – αποτρέποντας τη σύγκρουση – ο οποίος έχει τελικά την ίδια φύση με μένα. Και αυτά διατυπώθηκαν με απόλυτη λογική συνέπεια από την αρχαία Στοά: «Η μεν γαρ προς εαυτόν οικείωσις φυσική εστίν και άλογος, η δε προς τους πλησίον φυσική μεν και αυτή, ου μέντοι άνευ λόγου» (S.G. Pembroke, “Problems in Stoicism”, London 1971, σελ. 128).
Είδαμε πώς η ηθελημένη παράκαμψη σημαντικών δεδομένων και λογικών διακρίσεων οδήγησε στο σαθρό συμπέρασμα, ότι η φυσική και νόμιμη υπεράσπιση της ιδιοσυστασίας μου δεν είναι άλλο από ρατσισμός. Και εδώ, κακόβουλη μετατόπιση εννοιών, με στόχο να απογυμνωθεί η νόμιμη άμυνα του λαού από τα ηθικά της ερείσματα και να καμφθεί, με το ψυχολογικό όπλο, η θέλησή του να αμυνθεί και να επιβιώσει…
[Δημοσιεύθηκε στο Τρίτο Μάτι τ. 221, Ιούνιος 2014]
partizangr
Συνεχίζεται…
