Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, κι ενώ όλα αλλάζουν στον πλανήτη γη – δυστυχώς προς το χειρότερο – ο τρόπος που οι αυτοαποκαλούμενοι Χριστιανοί γιορτάζουν τη γέννηση του Χριστού μένει ίδιος κι απαράλλαχτος. Βουνά οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα, γαλοπούλες γεμιστές και ψητές, χριστουγεννιάτικα δέντρα και χιλιάδες λαμπιόνια, σε μια ασυνείδητη προσπάθεια του ανθρώπου να λαμπρύνει τα σκοτάδια της ζωής του και να φωτίσει την λιμοκτονούσα από πνευματική τροφή ψυχή του – ένα αδέξιο τρομπάρισμα για τεχνητή και πρόσκαιρη ευτυχία…
«Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία!», θα ψάλουν αύριο οι πιστοί στις εκκλησίες, αν και με τον τρόπο που σκέπτονται και ενεργούν οι περισσότεροι ούτε δόξα στο Θεό προσφέρουν, ούτε την εσωτερική και εξωτερική ειρήνη προάγουν, ούτε την ευδοκία – την καλή θέληση – μέσα τους και γύρω τους οικοδομούν.
Από την άλλη, οι εμφύλιες συγκρούσεις, συχνά με την υποκίνηση του “Χριστιανού”μεγάλου αδελφού, καλά κρατούν σε διάφορες χώρες, ενώ οι βομβαρδισμοί για την εμπέδωση τάχα της δημοκρατίας δεν έχουν τελειωμό.
Συρία, Υεμένη, Μαλί, Κριμαία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Νικαράγουα, Σομαλία, Κριμαία είναι μερικές από τις χώρες που μαίνονται οι αδελφοκτόνες συγκρούσεις χρόνια τώρα, με τους ισχυρούς της γης, αν δεν είναι ενεργά αναμεμειγμένοι, να μένουν απαθείς μπροστά στη βαρβαρότητα και την αιματοχυσία.
Στην “ορθόδοξη” χώρα μας τα παραδοσιακά μίση μεταξύ των κομματικών φατριών καλά κρατούν και δηλητηριάζουν την ψυχή και την ατμόσφαιρα, ώστε η ειρήνη μεταξύ μας να φαίνεται άπιαστο όνειρο.
Μέσα σε όλο αυτό το θλιβερό σκηνικό, θα ακουστούν, όπως κάθε χρόνο, από Πατριάρχη, Αρχιεπίσκοπο, δεσποτάδες και ιερείς ξύλινοι λόγοι περί της αναγκαιότητας της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου – εφαρμογής του θείου σχεδίου για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους! Σωτηρία που 2000 χρόνια τώρα ούτε είδαμε ούτε ακούσαμε να υλοποιείται κάπου επί της γης.
Αποσβολωμένοι οι πιστοί θ’ ακούσουν για μια ακόμη φορά από τους αυτοαποκαλούμενους εκπροσώπους του Χριστού ότι η ενσάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού υπήρξε απαραίτητη διότι η σωτηρία του κόσμου θα ήταν, λέει, αδύνατη δι’ άλλου τρόπου… Ποια σωτηρία κι από τι; Σωτηρία από την “πτώση” του ανθρώπου, από το “προπατορικό αμάρτημα”, ντε – αχ αυτή η Εύα! – που εισήγαγε σε όλη την κτίση το κακό, ως μόνιμη κατάσταση, ως οντολογική, λέει, αντίθεση στο πρόσωπο και το έργο του απόλυτα αγαθού Θεού.
Και επειδή, όπως ισχυρίζονται οι θεολόγοι, κανένα κτιστό ον δεν θα μπορούσε να πάρει τη θέση του λυτρωτή, η θεία βουλή αποφάσισε να ενσαρκωθεί ως λυτρωτής ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, βεβαίως, βεβαίως! Τώρα γιατί η ανθρωπότητα δεν έχει νιώσει στο πετσί της αυτή τη λύτρωση, μετά από 2000 χρόνια, είναι άλλου παπά βαγγέλιο. Άλλωστε το πίστευε και μη ερεύνα είναι το βασικό άτυπο δόγμα του Χριστιανισμού, όπως και κάθε θρησκείας άλλωστε.
Δυστυχώς κάτι τέτοια κηρύγματα θ’ ακούσουν αύριο οι πιστοί στις εκκλησίες, και θα επιστρέψουν στα σπίτια τους πιο άδειοι πνευματικά απ’ ότι προσήλθαν, ευελπιστώντας ότι η αχνιστή γαλοπούλα, οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα θα γεμίσουν την πνευματικά λιμοκτονούσα ψυχή τους.
Αντί, λοιπόν, οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποι του Χριστού να ματαιοπονούν διαχωρίζοντας θεολογικές τρίχες, οφείλουν να εξηγήσουν στο “ποίμνιό”τους τι σημαίνουν τα λόγια του Ιησού ότι “η βασιλεία το θεού είναι εντός ημών”.
Να τους εξηγήσουν, όσοι τέλος πάντων γνωρίζουν, ότι μέσα μας πρέπει να βρούμε το Θεό, το λυτρωτή μας.
Να τους πουν ότι μέσα μας πρέπει να ψάξουμε για το σωτήρα μας, αυτόν που ο Απόστολος Παύλος αποκάλεσε “εσωτερικό άνθρωπο”, στον οποίο η Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ως “λύχνο του Κυρίου”. Αυτός ο λύχνος είναι που φωτίζει τα σκοτάδια της ψυχής μας, αρκεί να τον κρατάμε αναμμένο. Πώς; Τροφοδοτώντας το φυτίλι του με το λάδι της προσευχής, της αγάπης, της συγχώρησης και της ταπεινότητας.
Δυστυχώς αυτόν τον θεϊκό λύχνο οι περισσότεροι άνθρωποι τον κρατούν σβηστό, είτε λόγω άγνοιας είτε διότι δεν θέλουν καθοδήγηση στο στενό μονοπάτι της αρετής. Έχουν επιλέξει τη λεωφόρο της κακίας, του εγωισμού, της αισθησιαρχίας, των σαρκικών απολαύσεων και της αχαλίνωτης ικανοποίησης των ζωικών ενστίκτων, της φιλαργυρίας, του μίσους και της εξουσιομανίας.
Δεν είναι λοιπόν απορίας άξιον το γιατί η ανθρωπότητα έχει κατρακυλήσει σε τέτοιο ηθικό εκτροχιασμό, όπου ο άνθρωπος συνεχίζει να είναι λύκος για τον άνθρωπο.
Τούτα τα Χριστούγεννα, αδέλφια, ας φωταγωγήσουμε τις καρδιές μας με το “λύχνο του Κυρίου”, το θεϊκό σπόρο που είναι εγγενής στην ύπαρξή μας, το πνεύμα μέσα μας, τον εν δυνάμει “Χριστό”, κι ας αγκαλιάσουμε φυσικά τους πλησίον και νοερά όλους τους συνανθρώπους μας, ανεξαρτήτως κομματικών και θρησκευτικών διαφορών, ανεξαρτήτως γλώσσας και φυλής.
Ας αφήσουμε το πραγματικό μήνυμα του Χριστού να αναγεννήσει τις καρδιές μας και να σηματοδοτήσει την πνευματική αλλαγή για τον εαυτό μας, την οικογένειά μας, την πατρίδα μας και την ανθρωπότητα ολόκληρη.
