Για να γελάσει λίγο το χειλάκι μας στις ζοφερές μέρες που ζούμε, ας θυμηθούμε μερικά από τα καλύτερα του βΟλευτή του ΣΥΡΙΖΑ (πρώην των ΑΝΕΛ) Κώστα Ζουράρι, ο οποίος γεννήθηκε –«κομμουνιστής, όπως άλλοι γεννιούνται κωφάλαλοι»!
Πώς λέει κάποιος, “γεννήθηκα Ορθόδοξος” και οι κομμουνιστές γελάνε; Άκριβώς έτσι…
10/02/2015: “Μετάφραση” της ομιλίας Ζουράρι στη Βουλή.
14/06/2018: «Όταν είπε ο Τσίπρας στα ελληνικά “Βόρεια Μακεδονία”, άρχισα να έχω σπασμούς, ρίγος και τάση προς εμετό, όπως όταν μου είπαν τα αδέρφια μου ότι πέθανε η μητέρα μου». (πηγή)
2/07/2019: «Δεν μπορώ να μιλήσω για τον Αλέξη Τσίπρα, γιατί… εγώ τον λέω “το αγόρι μου”, είμαι ερωτευμένος μαζί του, έχω γεροντικό πάθος μαζί του και επομένως δεν μπορώ να σου πω τίποτα, ούτε καλό ούτε κακό. Το θαυμάζω αυτό το παιδί, το αγαπώ, έχει αυτήν την καλοσύνη… και υπήρξε βέβαια ο καλύτερος Έλληνας πρωθυπουργός μετά τον Ελευθέριο Βενιζέλο, προφανώς. Βαριέμαι να εξηγήσω γιατί, γιατί είμαι επιστήμων αυτού του τομέα, βαριέμαι να εξηγήσω γιατί υπήρξε ο καλύτερος Έλληνας πρωθυπουργός μετά τον Βενιζέλο. Μαζί με τον Βενιζέλο. Γιατί εκείνος έκανε μεγάλα λάθη ενώ ο Αλέξης έκανε μικρά». (πηγή)
08/08/2019 – Παραλήρημα Ζουράρι: «Η κυβέρνηση πάσχει από μπατιρημένη κ@@λ@»
23/01/2020 – Δήλωση Κώστα Ζουράρι: «Απουσίασα από την ψηφοφορία εκλογής για την Πρόεδρο ή Προεδρίνα της Δημοκρατίας επειδή:
Πρώτον): Είχα ήδη προτείνει στην Βουλή, να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο ηγεμονίδες του καθ’ ημάς πολιτισμού: τις, αρχαιολόγον Αγγελική Κοτταρίδη, διασημοτάτην διεθνώς περί την μεγαλεξανδρινή-ελληνιστική οικουμένη και Βούλα Πατουλίδου, την Ολύμπου μαρμαρόεσσαν αίγλαν χαρισαμένην. Το είχα υποδείξει αυτό και στα 2015, αλλά τότε, ως κυβερνών έπρεπε να μην αποστώ της κυβερνώσης πλειοψηφίας μου. Σήμερα, ών αντιπολίτευσις, δεν συντρέχει ο αυτός λόγος. Και επομένως, είχα τώρα την άνεση να εμμείνω στην προτίμησή μου. Δια της απουσίας.
Δεύτερον): Την εκλεγείσα στο αξίωμα, προέβαλε ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης και ορθώς, κατ’ εμέ, ο Σύριζα συνωμολόγησε για την καθ’όλα ευθύδικον δικαστίνα. Εγώ όμως δεν μπορούσα να πράξω το αυτό, όχι λοιπόν εξ’ αιτίας πολιτικής αντιγνωμίας αλλά για λόγον δεινότερον αυτής: ο Μητσοτάκης, φευ, βλαστήμησε βαρειά εναντίον μου, εξύβρισε την όλη πολιτική και πνευματική μου σταδιοδρομία, και ουδόλως, μέχρι σήμερα, χλανίσκιον έστω μετανοίας ενεδύσατο.
Ο υβρίστατος κατά του προσώπου μου Μητσοτάκης, ως προβλέψιμος αμετανόητος, κατασχημονεί. Και, μαψιλόγος ανενδοίαστος, αρνείται να μου πει το ήμαρτον. Εισέτι… Συνελόντι ειπείν δε, για να γίνω ενδιαστρόφως εντελέστερος: ακόμη και εμένα να με πρότεινε ο Μητσοτάκης, εγώ δεν θα με ψήφιζα, αν δεν μου ζητούσε συγγνώμη. Τόσο, διότι τόσο. Τόσο, “Κ’ ειν’ η συνείδησις μου ήσυχη για το αψήφιστο της εκλογής”». (πηγή).
