Μα τι κούκλα νυφούλα είναι σήμερα η χώρα μας!
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την ομορφιά του κατάλευκου τοπίου. Ακόμη δυσκολότερο είναι να εκφραστούν τα συναισθήματα μιας ευαίσθητης ψυχής καθώς ατενίζει τις πυκνές παιχνιδιάρικες χιονίδες να χορεύουν τρελά στον αέρα προτού προσγειωθούν πάνω στα φύλλα ή στα γυμνά κλαδιά των δέντρων για να τα στολίσουν με περισσή μεγαλοπρέπεια. Ω, το ανυπέρβλητο μεγαλείο της μάνας Φύσης! Στεκόμουνα βουβή και με δέος για ώρες μπροστά στην υπέρτατη ομορφιά του χιονιού, που δε δίστασε να καλύψει ακόμη και τις παραλίες, αψηφώντας την αλμυρή αύρα της θάλασσας!
Όλα αυτά βέβαια έγιναν χθες, διότι σήμερα ξημέρωσε άλλη μέρα. Το περιβάλλον, περισσότερο όμορφο από το χθεσινό – αφού το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα όλη τη νύχτα – δεν είναι τόσο φιλικό ούτε για τους πεζοπόρους ούτε για τους οδηγούς. Έχουν παγώσει τα πάντα. Ακόμη και το νερό στις βρύσες του σπιτιού μου… Η πρόσβαση στο βορινό μπαλκόνι μου είναι αδύνατη. Το χιόνι είναι πάνω από 20 πόντους εκεί. Το θερμόμετρο έδειξε δύο βαθμούς κάτω από το μηδέν απέξω. Πρωτοφανές! Δεν είναι ώρα, λοιπόν, για παλικαριές και επικίνδυνες δοκιμές.
Σήμερα θα μείνω μέσα και θα επεξεργαστώ τη χτεσινή μοναδική εμπειρία όπου θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό που μεγάλωσα. Και τότε, όπως και τώρα, γλεντούσαμε όταν βλέπαμε τις παχιές χιονίδες να στοιβάζονται η μια πάνω στην άλλη και να καλύπτουν τα πάντα. Όμως την επόμενη μέρα, τις επόμενες μέρες μάλλον, τα πράγματα ήταν πάντα δύσκολα. Ουδέν καλόν αμιγές κακού… Η απόλυτη ευτυχία δεν κρατάει πολύ. Στη συνέχεια έρχεται ο πάγος και όλα γλιστράνε επικίνδυνα. Μια καλή βροχή θα μας σώσει τώρα!
Ο νους μου τρέχει σε όλους τους εργαζόμενους των Νομαρχιών, των Δήμων, της ΔΕΗ και της Πυροσβεστικής που ξενύχτησαν για να βοηθήσουν συνανθρώπους μας, ξεχιονίζοντας δρόμους, ξεμπλοκάροντας αυτοκίνητα, αποκαθιστώντας βλάβες στο δίκτυο ηλεκτροδότησης. Αυτοί οι γενναίοι δεν κρύωναν άραγε; Δεν πάγωναν τα χέρια τους; Προσωπικά τους ευχαριστώ και τους ευγνωμονώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για τη σπουδαία προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο. Αυτό που κάνουν με αυτοθυσία δεν πληρώνεται με χρήματα. Χρειάζεται η αναγνώριση, η ευγνωμοσύνη και η συμπαράσταση όλων μας στα δίκαια αιτήματά τους σχετικά με την εργασία τους. Ελπίζω τουλάχιστον να έχουν ενταχθεί στα βαρέα και ανθυγιεινά από την Πολιτεία.
Αναμφίβολα το χιόνι θα απολυμάνει σημαντικά τους βρώμικους δρόμους και τις πλατείες της Αθήνας καθώς και των άλλων πόλεων της Ελλάδας. Σίγουρα θα σκότωσε πολλά λοιμογόνα μικρόβια. Αχ και να σκότωνε κάποια από τα ψυχοκτόνα μικρόβια που φιλοξενούμε μέσα μας! Αλλά πού τέτοια τύχη… Σε τούτη την περίπτωση οι κάτω του μηδέν θερμοκρασίες δε φτάνουν για την εις βάθος ψυχική απολύμανση που σα λαός χρειαζόμαστε επειγόντως. Οι νοητικές τοξίνες και οι αμαρτίες μας, ατομικές και συλλογικές, δε μπορούν να σκεπαστούν όμορφα με χιόνι ή ν’ αποστειρωθούν με πάγο. Τα σκάνδαλα, που καθημερινά αποκαλύπτονται για να κουκουλωθούν στη συνέχεια χωρίς προσχήματα, μας έχουν σκεπάσει τον ουρανό της αισιοδοξίας για άσπρη μέρα στην πολιτική και δημόσια ζωή της χώρας μας.
Τι ευχάριστα που περάσαμε χθες! Το μόνο “σκάνδαλο” το οποίο περιγραφόταν από τα τηλεοπτικά παράθυρα ήταν το πανέμορφο χιόνι που η Φύση τόσο γενναιόδωρα μας πρόσφερε Κυριακάτικα! Σήμερα όμως είναι Δευτέρα, και συλλογίζομαι πόσο δυσάρεστα θα νιώσουμε πάλι όταν βραδιάσει και οι παρουσιαστές ειδήσεων μας προσγειώσουν απότομα στη ζοφερή πραγματικότητα σερβίροντάς μας άλλη μια δόση ασχήμιας από τα δίχως τέλος σκάνδαλα που εξυφαίνονται στους σκοτεινούς θαλάμους της διαπλοκής και της συναλλαγής…
Πάντως εγώ θα μείνω για λίγο ακόμη με τις όμορφες αναμνήσεις του χθες. Μακάρι η έκσταση του χιονιού να μας έχει μεταδώσει ίχνη από την καθαρότητά του. Όλοι μας χρειαζόμαστε κάποια ανάσα για ψυχική απολύμανση πότε-πότε…
