Ο επιρρεπής στη διαφθορά, αγνοώντας το νόμο και τις υπαγορεύσεις της συνείδησής του, διαφθείρει πρωτίστως το δικό του χαρακτήρα, άρα τον ίδιο του τον εαυτό, και στη συνέχεια διαφθείρει το συνάνθρωπό του με τον οποίο συναλλάσσεται, και πάει λέγοντας. Η λέξη κλίνεται ως εξής: ο διαφθείρων, του διαφθείροντος, τον διαφθείροντα, ω διεφθαρμένε διαφθείρων! (Παρέλειψα σκοπίμως τη Δοτική πτώση διότι ο διεφθαρμένος διαφθείρων δε δίνει ποτέ. Μόνο τα παίρνει ο αφιλότιμος!)
Το θλιβερό αυτό κατάντημα της χώρας μας, που κάνει όσους έχουν τσίπα να ντρέπονται για την εθνικότητά τους, δεν εκπλήσσει, αφού είναι γνωστόν τοις πάσι ότι ο θεός του Νεοέλληνα είναι το χρήμα ενώ οι μεγαλύτεροι εχθροί του είναι το βιβλίο και ο νόμος. Όταν ένας λαός περιφρονεί καθ’ έξιν τη μάθηση και την καλλιέργεια του νου και της ψυχής του μέσω εποικοδομητικών βιβλίων, είναι επόμενο ότι θα παραμείνει ημιάγριος και οι μόνοι στόχοι στη ζωή του θα είναι το χρήμα προς ικανοποίηση των ζωικών ενστίκτων και των αισθήσεών του, συχνά με οποιοδήποτε ηθικό κόστος.
Όχι βέβαια πως το χρήμα δεν είναι απαραίτητο για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Μιλάω για την αισχροκέρδεια και την απληστία, δηλαδή τη συσσώρευση χρήματος για το χρήμα, χρήμα που δεν το χρειάζεται κανείς και δεν θα προφτάσει να καταναλώσει ο άπληστος ή οι απόγονοί του. Τέτοια απληστία συνεπάγεται αδυσώπητο μίσος κατά των νόμων που θέλουν να του επιβάλουν φραγμούς στην ασυδοσία του. Και δυστυχώς, όταν κάποιος μισεί το νόμο είναι επόμενο ότι θα τον παραβεί με μένος όπου τον πετύχει.
Αρχίζοντας από τους υποτιθέμενους θεματοφύλακες της ηθικής, θα πω ότι οι μισθωτοί και βλάσφημα ενθρονισμένοι Δεσποτάδες της Ορθοδοξίας (διάβαζε, “Κακοδοξίας”) συχνά παραβιάζουν τη συνείδησή τους για να θησαυρίσουν και να ικανοποιήσουν τις ματαιοδοξίες τους, και βεβαίως για να διευκολύνουν αυλικούς, γνωστούς και φίλους, όπως έχει κατά καιρούς αποκαλυφθεί, για να μην επαναλαμβάνω χιλιοειπωμένα πράγματα. Οι ιερείς με τη σειρά τους, θα κάνουν κι αυτοί το κατά δύναμιν για να διαφθείρουν εαυτούς και το ποίμνιο, εισπράττοντας το καθιερωμένο φακελάκι για κάθε “μυστήριο” και κάθε τρισάγιο που επιτελούν.
Οι υποτιθέμενοι “μεσίτες” προς το Θεό, ή για να το θέσω ακριβέστερα, οι “μεσίτες” προς τους αγίους που θα “μεσιτέψουν” στην Παναγία για να “μεσιτέψει” εκείνη στο μοναχογιό της το Χριστό, ώστε εκείνος τελικά να “μεσιτέψει” σε έναν αδιάφορο και ανάλγητο θεό, που στον κόλπο του κρατάει σφιχτά τον Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, κατά πως ακούμε στις επικήδειες Ορθόδοξες τελετές, θέλουν λάδωμα για να κάνουν τη δουλειά για την οποία (κακώς) πληρώνονται από τους φόρους μας! Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν οι ίδιοι οι υποτιθέμενοι “άγιοι” ζητάνε τάματα, δηλαδή μίζες, για να κάνουν το “θάμα” τους…
Συνεχίζοντας με την Εκτελεστική Εξουσία, θ’ αναφωνήσω με αποτροπιασμό: “Αυτοί κι αν δεν κολυμπάνε στη διαφθορά”! Εδώ έχουμε να κάνουμε με εκατομμύρια ευρώ (δισεκατομμύρια σε παλιές δραχμούλες) που περνάνε ‘μαύρα’ στους τραπεζικούς λογαριασμούς επίορκων Υπουργών με τη μορφή μίζας για προμήθειες του Δημοσίου και σκοτεινές διαδικασίες ανάθεσης μεγάλων κατασκευαστικών έργων σε ευνοούμενους εργολάβους.
Ακολούθως, σεβαστή μερίδα από το μαύρο χρήμα διοχετεύεται στις τσέπες μεγαλοδημοσιογράφων (Τέταρτη Εξουσία!) για να μη βγάλουν τις απάτες των επίορκων πολιτικών στη φόρα. Ακολουθεί η Δικαστική Εξουσία που ορέγεται κι αυτή το φρέσκο μαύρο χρήμα για να κουκουλώσει ή να ‘ρίξει στα μαλακά’ τους διεφθαρμένους Υπουργούς ή υψηλόβαθμα στελέχη των Υπουργείων.
Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση συμβαίνουν τα ίδια και χειρότερα. Όλα είναι δυνατά στο Ελλαδιστάν, αρκεί να έχεις θράσος και να βρεις τον κατάλληλο επίορκο Δήμαρχο ή υπάλληλο για να λαδώσεις. Χοντρές πολεοδομικές παραβάσεις νομιμοποιούνται στο άψε σβήσε με το αζημίωτο! Μιλάμε για αυθαίρετα κτίσματα, ή για προσθήκες ολόκληρων ορόφων εκεί που απαγορεύεται, ακόμη και για παράνομη κατάληψη και οικειοποίηση πεζοδρομίων και μέρους του δημόσιου δρόμου! Και βέβαια, ας μην ξεχνάμε τα μέγιστα εθνικά εγκλήματα, τους εμπρησμούς δασικών εκτάσεων – προσφιλές χόμπι του Νεοέλληνα κάφρου – που στη συνέχεια καλύπτονται από μπετόν με τις ευλογίες της αμαρτωλής Πολιτείας.
Και για να μην παραπονεθούν κάποιοι ότι τους ξέχασα, πρέπει ν’ αναφερθώ και στους επίορκους γιατρούς του ΕΣΥ που αν δεν πάρουν φακελάκι δεν έχουν όρεξη να κάνουν τη δουλειά για την οποία τους πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος. Εκμεταλλευόμενοι το φόβο και την αγωνία των ασθενών, έχουν καθιερώσει τα αμαρτωλά φακελάκια. Οι πιο θρασείς από δαύτους συγκεκριμενοποιούν και το απαιτούμενο ποσόν για να χειρουργήσουν τον ασθενή. Σου λένε καθαρά, “Θέλω τόσα, κι αν σου αρέσει”! Οι άλλοι, οι πιο δειλοί, δεν το απαιτούν ανοιχτά αλλά με τη συμπεριφορά τους δίνουν στον ασθενή ή στους συγγενείς του να καταλάβουν ότι το αναμένουν.
Έτσι, το φακελάκι θα φέρει μπροστά στη λίστα αναμονής του ΕΣΥ εκείνον που τ’ ακούμπησε, και στη συνέχεια ο ίδιος θα τύχει μεγαλύτερης προσοχής και ευνοϊκότερης μεταχείρισης. Όπως προείπα, το ταγκό της διαφθοράς χρειάζεται δύο. Τόσο ο λαδωνόμενος όσο και ο λαδώνων είναι αμφότεροι επίορκοι στη συνείδησή τους και παράγοντες διαφθοράς. Ο μεν λαδώνων μπορεί να έχει κάποια ελαφρυντικά, π.χ. φόβο στην περίπτωση μιας σοβαρής ασθένειας, αλλά δεν παύει να διαφθείρει και να αυτοδιαφθείρεται, ενώ ο λαμβάνων το φακελάκι επίορκος γιατρός δεν έχει κανένα ελαφρυντικό. Απλά είναι τρισάθλιος…
Είπε κάτι πολύ σημαντικό ο νεοεκλεγείς Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος : «Δεν φταίνε οι θεσμοί. Όταν οι άνθρωποι είναι άρρωστοι, τότε αρρωσταίνουν και οι θεσμοί.» Και ποιος φταίει που οι άνθρωποι είναι άρρωστοι, αγαπητέ κ. Ιερώνυμε; Ή για να το θέσω διαφορετικά, ποιος θεσμός είναι επιφορτισμένος με την πνευματική σίτιση και την ηθική διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων ώστε να είναι υγιείς και όχι άρρωστοι; Μήπως ο ρόλος αυτός ανήκει στην Εκκλησία, κ. Ιερώνυμε; Ή μήπως η Εκκλησία ως θεσμός είναι μόνο για τα πανηγύρια; Σε ποιους είπε ο Χριστός, «Εσείς είστε το άλας της γης και το φως του κόσμου»; Δεν το είπε στους Αποστόλους, διάδοχοι και συνεχιστές του έργου των οποίων ισχυρίζεστε ότι είστε εσείς;
Και αν η Εκκλησία θα ‘πρεπε να είναι το αλάτι της γης, δηλαδή να νοστιμίζει και να συντηρεί το κοινωνικό σώμα αποτρέποντας τη σήψη, γιατί φτάσαμε στο κατάντημα τούτο; Μα η απάντηση δίνεται πάλι από το Χριστό: διότι απλούστατα, το άλας εμωράνθη και τώρα δεν υπάρχει ο θεσμός εκείνος που θα αλατίσει το υποτιθέμενο αλάτι! Απλά πράγματα: Αρρώστησε η Εκκλησία και σαν φυσικό επακόλουθο σάπισε η κοινωνία και οι θεσμοί της. Εδώ είμαστε τώρα, στο σημείο μηδέν! Το υποτιθέμενο φως του κόσμου έγινε σκοτάδι – αν ήταν ποτέ φως – και δεν υπάρχουν εκείνοι που θα κρατήσουν ψηλά τους φανούς της πνευματικής διαφώτισης του λαού.
Κι όμως, το φως είναι μέσα μας, αρκεί να το αναζητήσουμε με ειλικρίνεια και να θελήσουμε να κρατήσουμε σταθερά αναμμένο το λυχνάρι του πνεύματός μας, δηλαδή της συνείδησης. Ας μην περιμένουμε ούτε από τον κ. Ιερώνυμο, ούτε από τον “πάπα” της δημοσιογραφίας κ. Τριανταφυλλόπουλο, ούτε από το χυδαιοσατιρικό, ψευτοεπαναστάτη της πίστας, Λάκη, να μας δείξουν το δρόμο προς την ηθική θεραπεία εαυτών και αλλήλων. «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»!
Ο Δάσκαλος είναι μέσα μας. Το να χτίσουμε έναν καλύτερο, ηθικά υγιή εαυτό, είναι στο χέρι μας. Απόφαση χρειάζεται. Το δίλημμα είναι: ή ατομική κάθαρση και αυτοθεραπεία που θα γίνει αισθητή σε ευρεία κοινωνική κλίμακα, τέτοια που θα συντελέσει και στη θεραπεία των άρρωστων θεσμών, ή αυτοκαταστροφή. Διαλέγετε και παίρνετε. Η διαδικασία είναι μακροχρόνια, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Με τα χαχανίσματα στους πιθηκισμούς του Λάκη και με αλλαγές πολιτικών αρχηγών στα υπό πλήρη σύγχυση πολιτικά κόμματα δεν θα ξημερώσει άσπρη μέρα για το Ελλαδιστάν.
Α, ναι, για τη γενίκευση των αναφορών μου σε σαπίλα και επίορκους λειτουργούς όλων των εξουσιών πρέπει να ζητήσω συγνώμη από τις εξαιρέσεις: τους λίγους αδιάφθορους αγωνιστές που ανθίστανται στη σήψη και παλεύουν, δίκην πυγολαμπίδας, να φωτίσουν το σκοτάδι γύρω τους. Είναι τόσο λίγοι, στ’ αλήθεια, που τους ξέχασα… Στο χέρι μας είναι να γίνουμε πολλοί! Κι ας χλευάζουν οι κούφιοι χλευαστές…
