Η Ρωσο-Ουκρανική σύγκρουση με τα μάτια του Αρχιεπισκόπου Carlo Maria Vigano (Μέρος 1ο)

Η Ρωσο-Ουκρανική σύγκρουση εργαλειοποιείται από τη διεθνή ολιγαρχική κλίκα για την προώθηση της ατζέντας της τυραννικής Νέας Παγκόσμιας Τάξης – Ο Πούτιν δείχνει να πέφτει στην παγίδα που του έστησαν…

Διακήρυξη του κ. Carlo Maria Viganò, Αρχιεπισκόπου, πρώην Αποστολικού Πρεσβευτή (Nuncio) του Πάπα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, σχετικά με την κρίση Ρωσίας-Ουκρανίας

«Τίποτα δεν χάνεται με την ειρήνη. Όλα μπορούν να χαθούν με τον πόλεμο. Αφήστε τους ανθρώπους να συνεννοηθούν. Αφήστε τους να ξαναρχίσουν τις διαπραγματεύσεις. Διαπραγματευόμενοι με καλή θέληση και με σεβασμό ο ένας στα δικαιώματα του άλλου, αφήστε τους να συνειδητοποιήσουν ότι μια έντιμη επιτυχία δεν αποκλείεται ποτέ όταν υπάρχουν ειλικρινείς και ενεργές διαπραγματεύσεις. Και θα αισθανθούν υπέροχα – με αληθινό μεγαλείο – αν επιβάλουν σιωπή στις φωνές του πάθους, είτε συλλογικές είτε ατομικές, και αφήσουν τη λογική στην κανονική επικράτειά της. Έτσι, θα γλιτώσουν την αιματοχυσία των αδελφών τους και την καταστροφή της πατρίδας τους».

Με αυτόν τον τρόπο, στις 24 Αυγούστου 1939, ο Πάπας Πίος XII απευθύνθηκε τόσο σε ηγεμόνες όσο και σε λαούς, καθώς ο 2^ος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν επικείμενος. Δεν ήταν λόγια κενού ειρηνισμού, ούτε συνένοχης σιωπής για τις πολλαπλές παραβιάσεις της δικαιοσύνης που επιτελούνταν σε πολλές πλευρές. Σε εκείνο το ραδιοφωνικό μήνυμα, που κάποιοι θυμούνται ακόμα να άκουσαν, η έκκληση του Ρωμαίου Ποντίφικα επικαλέστηκε τον «σεβασμό των δικαιωμάτων του άλλου»ως προϋπόθεση για γόνιμες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

Το αφήγημα των ΜΜΕ

Αν δούμε τι συμβαίνει στην Ουκρανία. Χωρίς να παραπλανηθούμε από τις χονδροειδείς παραποιήσεις των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, συνειδητοποιούμε ότι ο σεβασμός των δικαιωμάτων του άλλου έχει αγνοηθεί εντελώς. Πράγματι, έχουμε την εντύπωση ότι η Αμερικανική κυβέρνηση Biden, το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλουν σκόπιμα να διατηρήσουν μια κατάσταση εμφανούς ανισορροπίας, ακριβώς για να καταστήσουν αδύνατη κάθε προσπάθεια ειρηνικής επίλυσης της ουκρανικής κρίσης, προκαλώντας τη Ρωσική Ομοσπονδία να πυροδοτήσει μια σύγκρουση.

Εδώ έγκειται η σοβαρότητα του προβλήματος. Αυτή είναι η παγίδα που έχει στηθεί τόσο για τη Ρωσία όσο και για την Ουκρανία, χρησιμοποιώντας και τις δύο για να μπορέσει η ελίτ της παγκοσμιοποίησης να πραγματοποιήσει το εγκληματικό της σχέδιο.

Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο πλουραλισμός και η ελευθερία του λόγου, που επαινούνται τόσο πολύ σε χώρες που ισχυρίζονται ότι είναι δημοκρατικές, αποκηρύσσονται καθημερινά από τη λογοκρισία και τη μισαλλοδοξία απέναντι σε απόψεις που δεν ευθυγραμμίζονται με την επίσημη αφήγηση. Αυτού του είδους οι χειρισμοί έχουν γίνει ο κανόνας κατά τη διάρκεια της λεγόμενης πανδημίας, εις βάρος γιατρών, επιστημόνων και διαφωνούντων δημοσιογράφων, οι οποίοι έχουν απαξιωθεί και εξοστρακιστεί , μόνο και μόνο για το γεγονός ότι τόλμησαν να αμφισβητήσουν την αποτελεσματικότητα των πειραματικών ενέσεων.

Δύο χρόνια αργότερα, η αλήθεια για τις αρνητικές επιπτώσεις και την ατυχή διαχείριση της υγειονομικής έκτακτης ανάγκης έχει αποδείξει ότι έχουν δίκιο, αλλά η αλήθεια αγνοείται πεισματικά γιατί δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που ήθελε και θέλει το σύστημα σήμερα.

Εάν τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης μπόρεσαν μέχρι τώρα να ψεύδονται ξεδιάντροπα για ένα θέμα αυστηρά επιστημονικής σημασίας, διαδίδοντας ψέματα και κρύβοντας την πραγματικότητα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί, στην παρούσα κατάσταση, θα έπρεπε ξαφνικά να ξαναβρούν αυτή την πνευματική ειλικρίνεια και τον σεβασμό στον κώδικα ηθικής που αρνήθηκαν ευρέως με τον Κόβιντ.

Αλλά εάν αυτή η κολοσσιαία απάτη έχει υποστηριχθεί και διαδοθεί από τα μέσα ενημέρωσης, πρέπει να αναγνωριστεί ότι τα εθνικά και διεθνή ιδρύματα υγείας, οι κυβερνήσεις, οι δικαστές, οι υπηρεσίες επιβολής του νόμου και η ίδια η Καθολική Ιεραρχία μοιράζονται την ευθύνη για την καταστροφή – καθένας στη δική του σφαίρα με το να υποστηρίζει ενεργά ή να αποτυγχάνει να αντιταχθεί στην αφήγηση – μια καταστροφή που έχει επηρεάσει δισεκατομμύρια ανθρώπους στην υγεία τους, την περιουσία τους, την άσκηση των ατομικών τους δικαιωμάτων και ακόμη και την ίδια τους τη ζωή.

Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι όσοι έχουν διαπράξει τέτοιου είδους εγκλήματα για την υποστήριξη μιας πανδημίας, που ήταν προγραμματισμένη και μεγαλοποιήθηκε με κακόβουλο τρόπο, θα μπορούσαν ξαφνικά να έχουν ένα τίναγμα αξιοπρέπειας και να δείξουν συμπάθεια για τους πολίτες και την πατρίδα τους όταν ένας πόλεμος απειλεί την ασφάλεια και την οικονομία τους.

Αυτά, βέβαια, μπορεί να είναι τα συνετά αντανακλαστικά όσων θέλουν να παραμείνουν ουδέτεροι και να κοιτάζουν με αποστασιοποίηση και σχεδόν αδιαφορία τα όσα συμβαίνουν γύρω τους. Αλλά αν εμβαθύνουμε τις γνώσεις μας για τα γεγονότα και τα τεκμηριώσουμε, βασιζόμενοι σε έγκυρες και αντικειμενικές πηγές, ανακαλύπτουμε ότι οι αμφιβολίες και οι αμηχανίες γίνονται σύντομα ανησυχητικές βεβαιότητες.

Ακόμα κι αν θέλουμε να περιορίσουμε την έρευνά μας μόνο στην οικονομική πτυχή, καταλαβαίνουμε ότι τα ίδια τα πρακτορεία ειδήσεων, η πολιτική και οι δημόσιοι θεσμοί εξαρτώνται από έναν μικρό αριθμό χρηματοπιστωτικών ομάδων που ανήκουν σε μια ολιγαρχία που, σε σημαντικό βαθμό, ενώνεται όχι μόνο από το χρήμα και την εξουσία, αλλά από τον ιδεολογικό δεσμό που καθοδηγεί τη δράση και την παρέμβασή τους στην πολιτική των εθνών και όλου του κόσμου. Αυτή η ολιγαρχία απλώνει τα πλοκάμια της στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε «φιλανθρωπικούς» θεσμούς όπως η Ανοικτή Κοινωνία του Τζορτζ Σόρος και το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates.

Όλες αυτές οι οντότητες είναι ιδιωτικές και δεν απαντούν σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό τους, και ταυτόχρονα έχουν την εξουσία να επηρεάζουν τις εθνικές κυβερνήσεις, μεταξύ άλλων μέσω των δικών τους αντιπροσώπων που μεθοδεύουν να εκλέγονται ή να διορίζονται σε βασικές θέσεις. Το παραδέχονται και οι ίδιοι, όταν γίνονται δεκτοί με όλες τις τιμές από αρχηγούς κρατών και παγκόσμιους ηγέτες, ξεκινώντας από τον Ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι, και τους οποίους σέβονται και φοβούνται αυτοί οι ηγέτες ως τους πραγματικούς κυρίους της μοίρας του κόσμου.

Έτσι, όσοι κατέχουν την εξουσία στο όνομα του «λαού» καταπατούν τη βούληση του λαού και περιορίζουν τα δικαιώματά του, για να είναι υπάκουοι σαν αυλικοί σε κυρίους που κανείς δεν έχει εκλέξει, αλλά που ωστόσο υπαγορεύουν την πολιτική και οικονομική τους ατζέντα στα έθνη.

Ερχόμαστε τώρα στην κρίση της Ουκρανίας, η οποία μας παρουσιάζεται ως συνέπεια της επεκτατικής αλαζονείας του Βλαντιμίρ Πούτιν απέναντι σε ένα ανεξάρτητο και δημοκρατικό έθνος πάνω στο οποίο προσπαθεί να διεκδικήσει παράλογα δικαιώματα. Ο «πολεμιστής Πούτιν» λέγεται ότι σφαγιάζει τον ανυπεράσπιστο πληθυσμό, που ξεσηκώθηκε με θάρρος για να υπερασπιστεί το έδαφος της πατρίδας του, τα ιερά σύνορα του έθνους του και τις καταπατημένες ελευθερίες των πολιτών. Ως εκ τούτου, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες, «υπερασπιστές της δημοκρατίας», λέγεται ότι δεν μπορούν να μην επέμβουν μέσω του ΝΑΤΟ για να αποκαταστήσουν την αυτονομία της Ουκρανίας, να εκδιώξουν τον «εισβολέα» και να εγγυηθούν την ειρήνη.

Μπροστά στην «αλαζονεία του τυράννου», λέγεται ότι οι λαοί του κόσμου πρέπει να σχηματίσουν ένα κοινό μέτωπο, επιβάλλοντας κυρώσεις στη Ρωσική Ομοσπονδία και στέλνοντας στρατιώτες, όπλα και οικονομική βοήθεια στον «φτωχό» Πρόεδρο Ζελένσκι, «εθνικό ήρωα» και «υπερασπιστή» του λαού του. Ως απόδειξη της «βίας» του Πούτιν, τα μέσα ενημέρωσης διέδωσαν εικόνες βομβαρδισμών, στρατιωτικών ερευνών και καταστροφών, αποδίδοντας την ευθύνη στη Ρωσία. Και υπάρχουν ακόμα περισσότερα: ακριβώς για να εγγυηθούν μια «διαρκή ειρήνη», η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ ανοίγουν διάπλατα την αγκαλιά τους για να καλωσορίσουν την Ουκρανία ως μέλος. Και για να αποτρέψει τη «σοβιετική προπαγάνδα», η Ευρώπη μαυρίζει τώρα το Russia Todayκαι το Sputnik , προκειμένου να διασφαλίσει ότι οι πληροφορίες είναι «ελεύθερες και ανεξάρτητες».

Αυτή είναι η επίσημη αφήγηση, στην οποία συμμορφώνονται όλοι. Όντας σε πόλεμο, η διαφωνία μετατρέπεται αμέσως σε λιποταξία, και όσοι διαφωνούν είναι ένοχοι προδοσίας και αξίζουν, περισσότερο ή λιγότερο, σοβαρές κυρώσεις, ξεκινώντας από τον δημόσιο διασυρμό και τον εξοστρακισμό, έχοντας καλή εμπειρία με τον Covid εναντίον των ανεμβολίαστων.

Αλλά η αλήθεια, αν θέλετε να τη μάθετε, μας επιτρέπει να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά και να κρίνουμε τα γεγονότα γι’ αυτό που είναι και όχι για το πώς μας παρουσιάζονται. Πρόκειται για ένα αληθινό και σωστό ξε-σκέπασμα, όπως δείχνει η ετυμολογία της ελληνικής λέξης ἀ-λήθεια. Ή ίσως, με μια εσχατολογική ματιά, πρόκειται για μια revelation, μια ἀποκάλυψις.

Η επέκταση του ΝΑΤΟ

Πρώτα απ’ όλα, είναι απαραίτητο να θυμόμαστε τα γεγονότα, τα οποία δεν λένε ψέματα και δεν επιδέχονται αλλοίωση. Και τα γεγονότα, όσο εκνευριστικό κι αν είναι να τα θυμούνται αυτοί που προσπαθούν να τα λογοκρίνουν, μας λένε ότι, από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επεκτείνει τη σφαίρα της πολιτικής και στρατιωτικής τους επιρροής σε όλα σχεδόν τα κράτη-δορυφόρους της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Ακόμη και πρόσφατα, προσαρτήθηκαν στο ΝΑΤΟ η Πολωνία, η Τσεχική Δημοκρατία και η Ουγγαρία (1999), καθώς και η Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Βουλγαρία και Ρουμανία (2004), Αλβανία και Κροατία (2009), Μαυροβούνιο (2017) και Βόρεια Μακεδονία (2020). Τώρα ο Οργανισμός του Βορειοατλαντικού Συμφώνου ετοιμάζεται να επεκταθεί στην Ουκρανία, τη Γεωργία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη Σερβία.

Πρακτικά μιλώντας, το να εξετάζουμε την πιθανή επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, χωρίς να σκεφτόμαστε ότι θα προκαλέσει τις νόμιμες διαμαρτυρίες της Ρωσίας, δεν είναι παρά περίεργο, ειδικά δεδομένου του γεγονότος ότι το 1991 το ΝΑΤΟ δεσμεύτηκε στο Κρεμλίνο να μην επεκταθεί περαιτέρω. Όχι μόνο αυτό: στα τέλη του 2021, το Der Spiegel δημοσίευσε προσχέδια συνθήκης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και συμφωνία με το ΝΑΤΟ για τις εγγυήσεις ασφαλείας (εδώ, εδώκαι εδώ).

Η Μόσχα απαίτησε νομικές εγγυήσεις από τους δυτικούς εταίρους της που θα εμπόδιζαν το ΝΑΤΟ από την περαιτέρω επέκταση προς την Ανατολή προσθέτοντας την Ουκρανία στη συμμαχία και επίσης από τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων σε μετα-σοβιετικές χώρες. Οι προτάσεις περιείχαν επίσης μια ρήτρα για τη μη ανάπτυξη επιθετικών όπλων από το ΝΑΤΟ κοντά στα σύνορα της Ρωσίας και για την απόσυρση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη πίσω στις θέσεις που είχαν το 1997.

Όπως μπορούμε να δούμε, το ΝΑΤΟ απέτυχε να τηρήσει τις δεσμεύσεις του έναντι της Ρωσίας ή τουλάχιστον χειροτέρεψε την κατάσταση σε μια πολύ ευαίσθητη στιγμή για γεωπολιτικές ισορροπίες. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες – ή μάλλον το αμερικανικό βαθύ κράτος που ανέκτησε την εξουσία μετά την εκλογική νοθεία που έφερε τον Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο – θέλουν να δημιουργήσουν εντάσεις με τη Ρωσία και να εμπλέξουν τους Ευρωπαίους εταίρους της στη σύγκρουση, με όλες τις συνέπειες που μπορούμε να φανταστούμε.

Όπως παρατήρησε καθαρά ο στρατηγός MarcoBertolini, πρώην διοικητής της Κοινής Επιχειρησιακής Διοίκησης Κορυφής (Joint Summit Operational Command): «Οι Ηνωμένες Πολιτείες όχι απλώς κέρδισαν τον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά ήθελαν επίσης να ταπεινώσουν [τη Ρωσία] παίρνοντας ό,τι κατά κάποιο τρόπο έπεφτε στην περιοχή τους. [Ο Πούτιν] άντεξε τις χώρες της Βαλτικής, την Πολωνία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία [που εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ]. Αντιμέτωπος με την Ουκρανία [να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ], η οποία θα είχε αφαιρέσει κάθε δυνατότητα πρόσβασης στη Μαύρη Θάλασσα, αντέδρασε» (εδώ). Και προσθέτει: «Υπάρχει πρόβλημα σταθερότητας του καθεστώτος, έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση με έναν αρκετά απίθανο πρωθυπουργό [Zelensky], έναν που προέρχεται από τον κόσμο της διασκέδασης».

Ο στρατηγός δεν παραλείπει να θυμηθεί, στην περίπτωση επίθεσης των ΗΠΑ στη Ρωσία, ότι «τα Global Hawks που πετούν πάνω από την Ουκρανία αναχωρούν από τη Sigonella[Ιταλία]. Η Ιταλία είναι μια αμερικανική στρατιωτική βάση σε μεγάλο βαθμό. Ο κίνδυνος υπάρχει, είναι παρών και υπαρκτός» (εδώ).

Συμφέροντα που προκύπτουν από τον αποκλεισμό των ρωσικών προμηθειών φυσικού αερίου

Θα πρέπει επίσης να αναρωτηθούμε εάν, πίσω από την αποσταθεροποίηση της λεπτής ισορροπίας μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ρωσίας, κρύβονται και οικονομικά συμφέροντα, που απορρέουν από την ανάγκη των χωρών της ΕΕ να αποκτήσουν αμερικανικό υγρό αέριο (για το οποίο χρειαζόμαστε επίσης τις μονάδες επαναεριοποίησης που πολλά έθνη στερούνται,και για τα οποία σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να πληρώσουμε πολύ περισσότερα) αντί του ρωσικού φυσικού αερίου (που είναι πιο οικολογικό).

Η απόφαση της ιταλικής εταιρείας πετρελαίου και φυσικού αερίου ENI να αναστείλει τις επενδύσεις στον αγωγό BlueStreamτης Gazprom(από τη Ρωσία στην Τουρκία) συνεπάγεται επίσης τη στέρηση μιας πρόσθετης πηγής εφοδιασμού, καθώς τροφοδοτεί τον Trans-Atlantic Pipeline (από Τουρκία προς Ιταλία).

Επομένως, δεν ακούγεται τυχαίο εάν, τον Αύγουστο του 2021, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι θεωρούσε τον αγωγό NordStream2 μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας ως “επικίνδυνο όπλο, όχι μόνο για την Ουκρανία αλλά για όλη την Ευρώπη” (εδώ): αγνοώντας την Ουκρανία , στερεί από το Κίεβο περίπου ένα δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως έσοδα από τους δασμούς διαμετακόμισης. «Βλέπουμε αυτό το έργο αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της ασφάλειας και το θεωρούμε επικίνδυνο γεωπολιτικό όπλο του Κρεμλίνου», είπε ο Ουκρανός πρόεδρος, συμφωνώντας με την κυβέρνηση Biden. Η Αμερικανίδα υφυπουργός Εξωτερικών Victoria Nulandείπε: «Εάν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία, το NordStream2 δεν θα προχωρήσει». Και έτσι έγινε, όχι χωρίς σοβαρή οικονομική ζημιά στις γερμανικές επενδύσεις.

Ιολογικά εργαστήρια του Πενταγώνου στην Ουκρανία

Ακόμα για το θέμα των αμερικανικών συμφερόντων στην Ουκρανία, αξίζει να αναφερθούν τα ιολογικά εργαστήρια που βρίσκονται στην Ουκρανία, τα οποία τελούν υπό τον έλεγχο του Πενταγώνου και όπου φαίνεται ότι μόνο ειδικοί των ΗΠΑ με διπλωματική ασυλία απασχολούνται απευθείας από το Αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας.

Θα πρέπει επίσης να θυμηθούμε την καταγγελία που έκανε ο Πούτιν σχετικά με τη συλλογή γονιδιωματικών δεδομένων για τον πληθυσμό, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για βακτηριολογικά όπλα με γενετική επιλογή ( εδώ, εδώκαι εδώ). Οι πληροφορίες σχετικά με τη δραστηριότητα εργαστηρίων στην Ουκρανία είναι προφανώς δύσκολο να επιβεβαιωθούν, αλλά είναι κατανοητό ότι η Ρωσική Ομοσπονδία θεώρησε, όχι χωρίς λόγο, ότι αυτά τα εργαστήρια θα μπορούσαν να συνιστούν πρόσθετη βακτηριολογική απειλή για την ασφάλεια του πληθυσμού. Η Πρεσβεία των ΗΠΑ έχει αφαιρέσει όλα τα αρχεία που σχετίζονται με το Πρόγραμμα Μείωσης Βιολογικών Απειλών από τον ιστότοπό της (εδώ)

Ο MaurizioBlondetγράφει: «Στην εκδήλωση 201, η οποία προσομοίωσε την πανδημική έκρηξη ένα χρόνο πριν συμβεί, παρευρέθηκε (μαζί με τους συνηθισμένους, Bill και Melinda) και το φαινομενικά άκακο Πανεπιστήμιο JohnHopkinsμε το ευλογημένο Κέντρο για την Ασφάλεια Υγείας (Center for Health Security). Το ανθρωπιστικό ίδρυμα είχε για πολύ καιρό ένα λιγότερο αθώο όνομα: ονομαζόταν Κέντρο Στρατηγικών Πολιτικής Βιοάμυνας (Center for Civilian Biodefence Strategies) και δεν ασχολήθηκε με την υγεία των Αμερικανών, αλλά μάλλον με το αντίθετό του: την απάντηση στις στρατιωτικές επιθέσεις της βιοτρομοκρατίας. Ήταν ουσιαστικά μια πολιτικοστρατιωτική οργάνωση. Όταν πραγματοποίησε το πρώτο της συνέδριο τον Φεβρουάριο του 1999 στο CrystalCityστο Arlington[Βιρτζίνια], όπου βρίσκεται το Πεντάγωνο, συγκέντρωσε 950 γιατρούς, στρατιωτικό προσωπικό, ομοσπονδιακούς αξιωματούχους και αξιωματούχους υγείας για να συμμετάσχουν σε μια άσκηση προσομοίωσης. Ο στόχος της προσομοίωσης ήταν να αντιμετωπίσει μια φανταστική “στρατιωτικοποιημένη” επίθεση ευλογιάς. Είναι μόνο η πρώτη από τις ασκήσεις που θα ανθίσει στο Event 201 και στο Pandemic Imposture» (εδώ).

Προκύπτουν επίσης πειράματα στον ουκρανικό στρατό (εδώ) και παρεμβάσεις της Αμερικανικής Πρεσβείας σχετικά με τον Ουκρανό εισαγγελέα Λουτσένκο το 2016, ώστε να μην ερευνήσει «έναν κύκλο δισεκατομμυρίων κεφαλαίων μεταξύ του G. Soros και του B. Obama» (εδώ).