Υπάρχει η ρήση “Όποιος πρόλαβε τον Κύριον είδε”, η οποία, όμως, είναι λανθασμένη. Διότι ο Κύριος δεν κλείνει την πόρτα της καρδιάς του σε κανένα. Όλοι προλαβαίνουν να τον “δουν” με τα μάτια της ψυχής τους, όσο καθυστερημένα κι αν πάνε να τον συναντήσουν. Αρκεί να θέλουμε να τον προσεγγίσουμε, να τον ψηλαφίσουμε, διότι δεν είναι μακράν ημών, αφού “Εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπέρχομεν”.
Πόνεσε η καρδιά μου να βλέπω τους πιστούς απογοητευμένους έξω από αμπαρωμένες πόρτες Εκκλησιών. Όχι, ο Κύριος δεν ήταν εκεί μέσα. Ο Κύριος δεν παρίσταται σε κακόγουστα εκκλησιαστικά θέατρα μασκοφορεμένων. Ο Κύριος είναι μέσα μας, αρκεί να θελήσουμε να τον αφουγκραστούμε.
Πόσο λυπήθηκα τους ηλικιωμένους που ανέβηκαν καμιά 30ριά σκαλοπάτια για να βρουν την πόρτα του ναού κλειστή κι αμπαρωμένη. Οποία απογοήτευση θα ένιωσαν! Οποία πίκρα, ίσως και θυμό…
Παρεμπιπτόντως, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει οι Εκκλησίες να έχουν μερικές δεκάδες σκαλιά για να φτάσει κανείς στην είσοδο. Υπάρχουν ηλικιωμένοι, υπάρχουν ασθενείς, ανάπηροι σε καροτσάκια, κ.λπ. Γιατί η πρόσβαση στο ναό να γίνεται απαγορευτική για κάποιες κατηγορίες πιστών;
Τι κρίμα για τους πιστούς που έφυγαν άπρακτοι, και μάλιστα διωγμένοι από παπά με σκαιό τρόπο!
Βλέπετε, λαχταρούσαν να συναντήσουν τον Κύριο εκεί μέσα στα ντουβάρια και δεν τους επετράπη. Δικαιολογημένη η θλίψη τους, διότι δεν τους είπαν ποτέ οι θρησκευτικοί ταγοί – αυτοδιορισμένοι εκπρόσωποι του Θεού, τάχα – ότι ο Θεός δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς, αλλά είναι Πανταχού Παρών, και μάλιστα μέσα στον ίδιο άνθρωπο. Το σώμα του ανθρώπου είναι ο ΝΑΟΣ του Θεού. Οι Ορθόδοξοι πιστοί, όμως, όταν περνάνε έξω από ντουβάρια εκκλησιών σταυροκοποιούνται, διότι τους είπαν ότι εκεί μέσα είναι κλεισμένος ο Θεός.
Όχι, αγαπητοί πιστοί, δεν μείνατε εκτός Νυμφώνος σήμερα. Ο πραγματικός Νυμφώνας του Κυρίου είναι μέσα σας. Θα τον συναντήσετε στην ησυχία και στην απομόνωση. Δεν μπορείτε να έλθετε σε επαφή μαζί του μέσα στην οχλαγωγία. Αφιερώστε λίγα λεπτά της ημέρας να είστε μόνοι, είτε στην ύπαιθρο είτε σε κάποια ήσυχη γωνιά του σπιτιού σας, και απευθυνθείτε στο θεό μέσα σας με δικά σας απλά λόγια. Στην εφιαλτική εποχή του ζούμε χρειαζόμαστε ψυχική δύναμη για να μην καταρρεύσουμε. Και αυτή η δύναμη δεν μπορεί να έλθει απ’ έξω, από τον παπά ή τον δεσπότη. Αυτή η δύναμη θα έλθει από μέσα μας.
Είναι κρίμα άνθρωποι να πηδάνε στο κενό από τα μπαλκόνια και ν’ αυτοκτονούν. Εάν μόνο είχαν ανακαλύψει τη δύναμη της προσευχής δεν θα έφταναν στην επιλογή της αυτοκτονίας. “Εάν δε και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά διότι Συ μετ’ εμού είσαι” έψαλλε ο Δαβίδ. (Ψαλμός 23:4)
Όχι, η προσευχή δεν απαντιέται από κάποιον εξωτερικό θεό ή άγιο. Η προσευχή “απαντιέται” από τον θεϊκό μας πυρήνα, ανάλογα με την θέρμη και την πίστη μας. Γι’ αυτό ο Χριστός έλεγε ξανά και ξανά στους θεραπευόμενους “Η πίστη σου σέσωκέ σε”.
Γνωρίζω ότι οι θρησκευτικές παραδόσεις είναι βαθιά ριζωμένες στη συλλογική συνείδηση και οι άνθρωποι μένουν μετέωροι όταν τις στερούνται. Πιστέψτε με, νιώθω τον πόνο τους από αυτή τη στέρηση. Η ανάγκη για συμμετοχή στην εκκλησιαστική Ορθόδοξη τελετουργία δεν μπορεί να εκλείψει από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάζεται να δυναμώσει πολύ το πνεύμα του ανθρώπου για να μην αισθάνεται αυτή τη συναισθηματική ανάγκη εκκλησιασμού.
Το παιδί παύει σιγά σιγά να παίζει με τα παιχνίδια του μεγαλώνοντας. Κάποια στιγμή δεν θα τα έχει ανάγκη. Κάπως έτσι γίνεται και με τον πιστό. Όσο ωριμάζει πνευματικά, τόσο λιγότερο έχει ανάγκη τις τυποποιημένες – σε ακατανόητη γλώσσα μάλιστα – λειτουργίες, τα κεριά και τα λιβάνια. Μπορεί ν’ ανάψει ανά πάσα στιγμή το κερί μέσα του, το λύχνο του Θεού, όπως λέει η Βίβλος και να φωτίσει τα σκοτάδια της ψυχής του. Και αυτό το θείο Φως διώχνει έξω τον φόβο. Αρκεί βεβαίως η καρδιά μας να είναι γεμάτη αγάπη.
Η ανθρωπότητα βιώνει τις πιο εφιαλτικές στιγμές της ιστορίας, και αν δεν διαλύσουμε το πυκνό πνευματικό σκοτάδι μέσα μας και γύρω μας, κανένας Χριστός, καμία Παναγία, κανένας Άγιος δεν πρόκειται να κάνει το θαύμα του.
Αγαπητοί χριστιανοί Ορθόδοξοι, εγώ δεν πιστεύω πια στην Ορθοδοξία, κάποτε ναι, πίστευα. Τώρα πιστεύω απλά στο Θεό, ή μάλλον στην απρόσωπη Θεότητα, η οποία προσωποποιείται μέσα στον κάθε άνθρωπο που φέρει εγγενώς το θεϊκό σπόρο, μια σπίθα της Θεότητας. Επειδή όμως έζησα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια κοντά στην Εκκλησία, μπορώ και σας νιώθω. Πονάω που στερείστε τον εκκλησιασμό. Συμμερίζομαι τη θλίψη σας και προσεύχομαι να ξημερώσουν καλύτερες μέρες.
Μέχρι τότε όμως, εκμεταλλευτείτε αυτή τη στέρηση και μετατρέψτε την σε ευλογία, μαθαίνοντας να επικοινωνείτε με το Θεό μόνοι σας, χωρίς μεσίτες. Ποιος πατέρας θα ήθελε να επικοινωνεί με το παιδί του μέσω μεσαζόντων που θα του μετέφεραν τυποποιημένες προσευχές γραμμένες από άλλους στο μακρινό παρελθόν;
Δεν βλέπετε το παράλογο εδώ;
Ο Θεός δεν είναι τύραννος, δεν είναι τιμωρός, δεν είναι εκδικητικός, δεν χαίρεται με τον πόνο των ανθρώπων. Απεναντίας συμπάσχει μαζί μας διότι είναι μέσα μας.
“Μηδεὶς πειραζόμενος ἄς λέγῃ ὅτι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ πειράζομαι” (Ιακώβου 1:13)
Εύχομαι ολόψυχα Υγεία, Ελευθερία, επάρκεια των αναγκαίων αγαθών και Ειρήνη σε όλους. Το 2021 να είναι χρονιά ατομικής, εθνικής και πανανθρώπινης παλιγγενεσίας.
Το πώς και γιατί διαχώρισα τη θέση μου από τη Ορθοδοξία, θα το βρείτε εδώ.
Tags: αγάπη, Εκκλησία, ναός, Ορθοδοξία, πίστη, πνεύμα, φόβος
