Η βία των όχλων και η αστυνομική βαρβαρότητα είναι το αποτέλεσμα μιας ηθικά χρεοκοπημένης Αμερικής.
Η κατάχρηση εξουσίας και η περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής πηγάζουν από μια κοινωνία που έχει χάσει την αίσθηση του σωστού και του λάθους.
By Tony Perkins
Η βαρβαρότητα της αστυνομίας και η βία των όχλων προέρχονται από την ίδια πηγή.
Το ανατριχιαστικό βίντεο ενός βετεράνου αστυνομικού που γονατίζει στο λαιμό ενός υποταγμένου υπόπτου και, στη συνέχεια, το εκτεταμένο κύμα βίας και λεηλασίας στο όνομα του Τζορτζ Φλόιντ (George Floyd) είναι οδυνηρό. Ωστόσο, αυτά τα πράγματα δεν αποτελούν έκπληξη.
Ως ένας που υπηρέτησε ως αστυνομικός για πάνω από μια δεκαετία στο δρόμο, θα έλεγα ότι, εάν το αστυνομικό τμήμα ενέκρινε την τακτική του γονατίσματος στο λαιμό ενός άνδρα που ήταν με χειροπέδες στο έδαφος, τότε υπάρχουν μεγαλύτερα προβλήματα στη Μιννεάπολη από τον (εκτελεστή) Derek Chauvin. Η αποτυχία των άλλων αξιωματικών να παρέμβουν θα υπονοούσε ότι αυτός ο τύπος βίας είναι διάχυτος. Τούτο δεν σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί κακοί μπάτσοι στη Μιννεάπολη, απλώς λέει ότι έχουν μια διοίκηση που ανέχεται την κατάχρηση εξουσίας.
Η κατάχρηση εξουσίας, η περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή, η αδικαιολόγητη καταστροφή και η ανεξέλεγκτη οργή που παρατηρούμε σε πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα μας, όλα πηγάζουν από μια κοινωνία που χάνει γρήγορα την αίσθηση του σωστού και του λάθους, της υπερβατικής αλήθειας. Αυτό το έλλειμμα αλήθειας σημαίνει ότι η δικαιοσύνη δεν θα είναι αδιάβλητη διότι καθορίζεται από τη θέση που κατέχει κανείς ή τον ταχυδρομικό κώδικα στον οποίο κατοικεί.
Αυτή η απώλεια μιας ηθικής συναίνεσης δεν είναι μια νέα εξέλιξη. Αυτό που συνέβη είναι ότι έχει φτάσει σε σημείο κρίσης. Το θεμέλιο της κοινής ηθικής της Αμερικής δέχεται σταθερή επίθεση για περισσότερο από μισό αιώνα. Οι αριστεροί θα πάθουν τρέμουλο από περιφρόνηση και οργή σε αυτόν τον ισχυρισμό, αλλά ας αφήσουμε τους χλευαστές να χλευάζουν.
Για πάνω από 50 χρόνια, έχουμε απομακρύνει συστηματικά τον Θεό από τη δημόσια ζωή, δηλαδή την πεποίθηση ότι κρατά όλους τους ανθρώπους υπεύθυνους για τις πράξεις τους και ότι έχει την εξουσία να το κάνει επειδή είναι ο Δημιουργός. Μας δημιούργησε, όπως και τους νόμους που διέπουν τη δημιουργία. Μας έδωσε αυτούς τους νόμους όχι για να συντρίψει την ελευθερία μας αλλά για να την τοποθετήσουμε εντός σοφών ορίων.
Η ελευθερία δεν σημαίνει το δικαίωμα να κάνει κανείς ό,τι θέλει. Σημαίνει ότι έχουμε τη δύναμη να επιλέξουμε ένα καλό μονοπάτι, ένα με ράγες-οδηγούς που μας καθοδηγούν και μας προστατεύουν. Όταν γκρεμίζουμε αυτές τις ράγες, ακολουθεί το χάος. Το είδος του χάους που βλέπουμε τώρα, καθώς η νόμιμη διαμαρτυρία στρέφεται όχι μόνο στην καταστροφή επιχειρήσεων και άλλων ιδιωτικών περιουσιών αλλά και στη διακύβευση της ίδιας της ανθρώπινης ζωής και στον τραυματισμό της ψυχής του έθνους μας.
Πώς έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση όπου οι ανθρώπινες ζωές αντιμετωπίζονται με το είδος περιφρόνησης που είδαμε όταν ένας άντρας που κραυγάζει «Δεν μπορώ να αναπνεύσω!» πατιέται κάτω για οκτώ λεπτά; Ή όταν το ενδεχόμενο βίας έξω από τον Λευκό Οίκο έγινε τόσο μεγάλο που ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών μεταφέρθηκε από τη Μυστική Υπηρεσία σε προστατευμένη τοποθεσία; Θα μπορούσε να υπάρχει σχέση μεταξύ της αποβολής του Θεού, μαζί με την αλήθεια Του, από τα σχολεία μας και τον ευρύτερο πολιτισμό και της σταθερής υποτίμησης της ανθρώπινης ζωής;
Στην πορεία για να διώξουμε τον Θεό από την συλλογική μας συνείδηση, αφήσαμε πίσω την κατανόηση ότι η ζωή έχει αξία όχι εξαιτίας του τι παράγει ή πού κατοικεί, αλλά λόγω Αυτού στην εικόνα του οποίου δημιουργήθηκε. Μόνο αν αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα ενός Θεού που είναι παρών στην ανθρώπινη εμπειρία και μας καλεί όχι μόνο σε πρότυπα συμπεριφοράς αλλά και σε στάσεις καρδιάς και πεποιθήσεις, μπορούμε να αποφύγουμε να κατρακυλήσουμε σε ένοπλους θύλακες μνησικακίας και φόβου.
Ωστόσο, τώρα χλευάζουμε την ιδέα ότι ένας προσωπικός Δημιουργός είναι ο Συντάκτης όχι μόνο των δικαιωμάτων μας αλλά και της ουσιαστικής αξιοπρέπειάς μας, εγγράφοντας τις βασικές πεποιθήσεις των Ιδρυτών μας στο μυαλό τους. Αντί για αυτονόητες αλήθειες, τώρα ισχυριζόμαστε ότι δεν υπάρχει αλήθεια εκτός από οτιδήποτε είναι επιθυμητό από κάθε άτομο σύμφωνα με τις προτιμήσεις του, τις προτιμήσεις που μπορούν να αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή.
Ως αποτέλεσμα, τα επεισόδια της αστυνομικής βίας και της καύσης πόλεων δεν πρέπει να προκαλούν έκπληξη. Όταν σπέρνεις τον άνεμο, θερίζεις τον ανεμοστρόβιλο. Όπως έγραψε ο C.S. Lewis, “Κάνουμε άντρες χωρίς θώρακα και περιμένουμε από αυτούς αρετή και άθλους. Γελάμε στην τιμή αλλά σοκαριζόμαστε όταν βρίσκουμε προδότες ανάμεσά μας. “
Αν υπάρχει κάτι θετικό σε οτιδήποτε απ’ αυτό, ίσως στην ησυχία της καρδιάς μας να δούμε ότι η πολιτιστική μας χρεοκοπία πρέπει να αντικατασταθεί από τον πλούτο της καλοσύνης, της αλήθειας και της ομορφιάς του Θεού, ο οποίος προσφέρει ζωή και ελπίδα.
Η προσευχή μου είναι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου των αυξανόμενων κρίσεων στον τομέα της υγείας, της ασφάλειας, της φυλετικής διχόνοιας και της κοινωνικής διάβρωσης, εκατομμύρια από εμάς να στραφούμε σε Εκείνον που είναι ο μόνος που μπορεί να φέρει τη θεραπεία που επειγόντως χρειάζεται η Αμερική.
——————
Ο Tony Perkins είναι πρόεδρος του Συμβουλίου Οικογενειακής Έρευνας με έδρα την Ουάσινγκτον.
washingtontimes.com
Μετάφραση Μαρία Σεφέρου
