«Πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται», λέει η Βίβλος. Κι εγώ ψάχνοντας και κρούοντας και διερωτώμενη αν το σύστημα-έκτρωμα που μας κυβερνά είναι “δημοκρατία”, προβληματισμένη και από παλαιότερο άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη, βρήκα εδώ τα εξής ενδιαφέροντα και “αιρετικά” που παραθέτω στη συνέχεια. Προσοχή, όμως, τα όσα θα διαβάσετε βλάπτουν σοβαρά τη “δημοκρατία”!
«Το καθεστώς τής “4ης Αυγούστου” που επέβαλε ο Μεταξάς στην Ελλάδα (1936-1941) καταπολέμησε την κεφαλαιοκρατία (καπιταλισμό) αποτελεσματικά. Ο Μεταξάς γνώριζε τις σχέσεις κεφαλαιοκρατίας και δημοκρατίας και τις είχε μάλιστα ξεκάθαρα παρουσιάσει στο “Τετράδιο των σκέψεων” (22 Ιαν. 1940) όπου συγκεκριμένα έγραφε:
“Αυτή λοιπόν η Δημοκρατία – ή Democracy – είναι το παιδί του Καπιταλισμού. Είναι το όργανο με το οποίο ο Καπιταλισμός κυριαρχεί επάνω στη λαϊκή μάζα. Είναι το όργανο με το οποίο κατορθώνει ο Καπιταλισμός να παριστάνει τη θέλησή του ως τη λαϊκή θέληση.
Αυτό το είδος της Δημοκρατίας χρειάζεται εκλογές καθολικής μυστικής ψηφοφορίας, άρα οργανωμένα κόμματα, και συνεπώς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται για τον ίδιο λόγο εφημερίδες, άρα μεγάλα κεφάλαια.
Χρειάζεται εκλογική οργάνωση κάθε φορά και εκλογικούς αγώνες, άρα χρήματα. Και τόσα άλλα που απαιτούν κεφάλαια.
Άνθρωποι ή και ομάδες ανθρώπων χωρίς κεφάλαια, όσο μεγάλα κι αν είναι τα ιδανικά που υπερασπίζονται, είναι προορισμένοι να χάσουν.
Όταν δε έχει κανείς τις εφημερίδες, τότε μορφώνει την κοινή γνώμη όπως θέλει. Και αν ακόμα υπερασπίζεται πράγματα που γυμνά απεστρέφετο ο λαός, τα σκεπάζει με τέτοια δημοσιογραφικά ρούχα ώστε να τα καταπίνει ο λαός. Ή αν δεν τα καταπίνει, βάζει τις εφημερίδες να λένε πως τα κατάπιε. Και τότε ο καθένας πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι τα κατάπιαν. Και υποτάσσεται και αυτός.
Λοιπόν η Δημοκρατία είναι το μονογενές και γνήσιον παιδί του Καπιταλισμού, και το όργανο που επιβάλλει τη θέλησί του κάνοντάς την να φαίνεται ως λαϊκή θέλησι.
Από την άλλη μεριά ο Καπιταλισμός, για να συσσωρεύσει τα κεφάλαια στα χέρια εκείνων που τον εκπροσωπούν, και να κάμει όλον τον κόσμο σκλάβους του – μα σκλάβους που να νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι – έχει ανάγκη της ελευθέρας οικονομίας και του περιορισμού του Κράτους από κάθε επέμβαση εις την οικονομία της Κοινωνίας. Και αν πάλι πού και πού χρειάζεται επεμβασούλα, πάλι πρέπει η μηχανή του Κράτους να είναι στα χέρια του, ώστε η επέμβαση, πάντα όσο το δυνατόν μικρότερη, να είναι πάντα προς όφελός του.
Κράτη με διευθυνόμενη οικονομία, όσο και αν είναι δημοκρατικά – και εννοούμε τέτοια που αποσκοπούν το γενικό συμφέρον του λαού – δεν συμφέρουν τον Καπιταλισμό. Γιατί μέσα σε τέτοια Κράτη δεν είναι δυνατή η εκμετάλλευση του συνόλου του Λαού από τους εκπροσώπους του καπιταλισμού. Ακόμα δε περισσότερο όταν αυτά τα κράτη είναι και ολοκληρωτικά. Γιατί εκεί μέσα ούτε καν τον Τύπο μπορεί ο Καπιταλισμός να έχει στα χέρια του, ούτε την Κοινή Γνώμη να διευθύνει κατά τα συμφέροντά του, ούτε με κομματικές μανούβρες να αναποδογυρίζει ό,τι δεν τον συμφέρει, ούτε με εκλογές να γίνεται κύριος της Κρατικής Μηχανής.
Τέτοια Κράτη μπορεί να είναι λαϊκότατα και να κυριαρχεί μέσα σ’ αυτά καθαρότατο λαϊκό συμφέρον. Αλλά ο Καπιταλισμός τα ονομάζει τυραννίες – φασιστικές, χιτλερικές κτλ. Ονομάζει δε Δημοκρατίες, παίζοντας με τη λέξη, τα Κράτη που στο σύστημά τους επικρατεί αυτός. Και ξεγελάει το μικρό κόσμο με τις λέξεις. Την κυριαρχία του την ονομάζει Δημοκρατία. Το σύστημά του το πολιτικό που επιβάλλεται, το ονομάζει λιμπεραλισμό, φιλελευθερία, άρα και Ελευθερία.
Με τη Ρωσία όμως συνέβηκε το παράδοξο: να έχει πέρασει στην Αμερική ως Δημοκρατία, ενώ ήταν ολοκληρωτικό Κράτος. Γιατί; Γιατί ένα μεγάλο μέρος του Αμερικάνικου λαού συμπαθούσε τον Κομμουνισμό και η ροπή της Νεολαίας προς αυτόν ήτανε. Και έτσι ήτανε συμφέρον εις τον Καπιταλισμό, δια της κολακείας προς τη Ρωσία, να κρατάει τον εσωτερικό του κομμουνισμό δίπλα του. Και έπειτα τα εθνικά ολοκληρωτικά Κράτη ήτανε ενάντια προς τη Ρωσία ένεκα του διεθνικού κομμουνισμού της. Και αυτά ήτανε τα πιο επικίνδυνα για το Καπιταλιστικό σύστημα, γιατί ήτανε οργανωμένα για την οικονομική πάλη. (…) (…)
Ώστε δεν πρόκειται για ιδανικά και για ανατροπή των. Τουλάχιστον για εκείνους που διευθύνουν. Και εννοούμε ιδανικά της Ελευθερίας, της Ισότητας, της Δικαιοσύνης, της Ανεξαρτησίας και τα τέτοια.
Πρόκειται απλούστατα για τα εξής: Επικράτησις του Καπιταλισμού και επιβολή των μέσων της κυριαρχίας του, οργάνωσις της Κοινωνίας, διανομή του πλούτου, υποταγή του ατόμου εις το σύνολον, Τύπος ως όργανο του συνόλου κτλ. (…)” Κηφισιά, 22 Ιανουαρίου 1940.
Στην πράξη ο Μεταξάς εφάρμοσε ευρύτατη φιλεργατική πολιτική. Άλλως τε είναι γνωστόν ότι όλη, το ξαναλέω όλη, η εργατική νομοθεσία είναι έργον του (οκτάωρο, ΙΚΑ, συλλογικές συμβάσεις, 15ήμερη άδεια, δώρο, Κυριακάτικη αργία, εργατική εστία, διαιτησία, εργατικό εισιτήριο, προικοδότηση εργατριών κ.τ.λ.) Παράλληλα οργάνωνε την ιδιωτική οικονομία (σωματειακό κράτος) έτσι ώστε να αποτρέπονται οι κεφαλαιοκρατικές (καπιταλιστικές) εκμεταλλευτικές επιδιώξεις».
Κατόπιν τούτων των ολίγων, τι γνώμη έχετε, σύντροφοι; Αυτοί που μας κυβέρνησαν στη μεταπολίτευση και μας έφτασαν στη χρεοκοπία ενώ οι ίδιοι θησαύριζαν, και όσοι μας κυβερνούν με το βούρδουλα τα τελευταία δέκα χαλεπά χρόνια των μνημονίων και εξακολουθούν να θησαυρίζουν, για ποιανού τα συμφέροντα μεριμνούν και τυρβάζουν; Πάντως όχι για το κοινό συμφέρον. (Δείτε εδώ την έκρηξη της φτώχειας.)
Και ποιο είναι το “κυριώτατον πάντων αγαθόν” κατά τον Αριστοτέλη; Ποια είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την εξασφάλιση της υλικής, πνευματικής και ηθικής ικανοποίησης του ανθρώπου, δηλαδή του εὖ ζῆν του ατόμου και της κοινωνίας; η ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ!
Αυτά για όσους αναμένουν την ευδαιμονία με τη μείωση των επιτοκίων και την επιστροφή της Ελλάδας για αέναο δανεισμό στην ελεύθερη αγορά (ζούγκλα) των τοκογλύφων.
