Οι “φεϊσμπουκομανείς” και οι “σμαρτοφωνομανείς” είναι εξαρτημένα άτομα – θύματα της σύγχρονης ηλεκτρονικής τεχνολογίας και της ανθρώπινης αλλοτρίωσης. Είναι συνήθως μοναχικά άτομα χωρίς μεγάλη αυτοεκτίμηση, χωρίς αυτογνωσία, χωρίς ανώτερους στόχους και ιδανικά, που απόκτησαν φωνή και βρήκαν νόημα στη ζωή τους και κάποια επίπλαστη αναγνώριση μέσα στην απατηλή κουλτούρα της υποτιθέμενης “κοινωνικής” δικτύωσης.
Η φεϊσμπουκομανία και σμαρτοφωνομανία είναι ύπουλες διαταραχές της προσωπικότητας, δύσκολα διαγνώσιμες ως επικίνδυνος ιντερνετικός εθισμός, από τις οποίες έχουν προσβληθεί εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι παγκοσμίως. (Γραμμή απεξάρτησης εδώ)
Ο Πρόεδρος της Γαλλίας Emmanuel Macron διέγνωσε την επικινδυνότητα του φαινομένου στη χώρα του και έκανε νόμο του κράτους στη Γαλλία την απαγόρευση κινητών και tablet στα σχολεία. Το μέτρο θα ισχύσει με την έναρξη του νέου σχολικού έτους, οπότε κλειστά ή στο σπίτι θα πρέπει να αφήνουν οι μαθητές τα έξυπνα κινητά τους από τον Σεπτέμβριο που αρχίζει η νέα σχολική χρονιά. Το μέτρο αυτό είναι κατά τη γνώμη μου άριστο, και στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλο τον κόσμο.
Όμως δεν είναι μόνο τα παιδιά και οι έφηβοι που κινδυνεύουν με στρέβλωση της προσωπικότητάς τους και εθισμό. Είναι και οι ενήλικες, και κυρίως οι γυναίκες. Αυτές ποιος θα τις προστατέψει; Δεν υπάρχει νόμος που θα μπορούσε να απαγορεύσει σε κάποιον να κάνει ό,τι θέλει στο σπίτι του.
Έχετε δει άτομο να κυκλοφορεί στο σπίτι συνήθως κρατώντας στο χέρι το smartphone, που, παρεμπιπτόντως, έχει την πρωτιά στην ακτινοβολία που εκπέμπει; Εγώ δυστυχώς έχω γνωρίσει. Προσπάθησα να βρω εξήγηση στο νοσηρό αυτό φαινόμενο, και τελικά νομίζω ότι τη βρήκα. Η εν λόγω νοικοκυρά είναι fan (θαυμάστρια, οπαδός και “φίλη”) μιας φεϊσμπουκοβεντέτας, η οποία κομπάζει για τους περίπου 2000 “φίλους” στο Facebook. Εξ αυτών, ζήτημα είναι αν γνωρίζει προσωπικά τους 100.
Η φεϊσμπουκοβεντέτα αυτή – μια εκ των εκατοντάδων χιλιάδων νάρκισσων (αρχηγόπουλων) του διαδικτύου – ανεβάζει συχνά στο FB φωτογραφίες από τα ταξίδια της, τις ταβέρνες που διασκεδάζει, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις στις οποίες συμμετέχει, κλπ, και οι διαδικτυακοί “φίλοι” της – fans – τρελαίνονται να συνωστίζονται για να της δείξουν το θαυμασμό τους με like, καρδούλες, αυτοκόλλητα, σχόλια, κομπλιμέντα κλπ, πιστεύοντας προφανώς ότι έτσι ψηλώνουν και οι ίδιοι/ίδιες.
Η εν λόγω ιντερνετικά εθισμένη νοικοκυρά – 60 ετών παρακαλώ – φαίνεται πως διακατέχεται από τη ματαιοδοξία να χτυπάει πρώτη like σε κάθε ανάρτηση του ειδώλου της – και συχνά το πετυχαίνει – αφ’ ενός για να κολακεύει τη νάρκισσο φεϊσμπουκοβεντέτα, αφ’ ετέρου για να φαίνεται το όνομά της ολόκληρο δίπλα στο like, και να μην χρειάζεται ο επισκέπτης να πατήσει κουμπί για να τη βρει ανάμεσα στους υπόλοιπους σχολιαστές, πράγμα που συχνά δεν κάνει.
Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι η κυρία αυτή κρατάει διαρκώς στο χέρι της το smartphone, ώστε να χτυπάει το like πρώτη απ’ όλους. Το φαινόμενο δεν είναι για γέλια αλλά για κλάματα… Ωστόσο ο στόχος αυτού του άρθρου δεν είναι η διακωμώδηση των εθισμένων αλλά να εκπέμψει ένα σήμα κινδύνου, σταλμένο με πόνο ψυχής, ώστε να αφυπνιστούν, για το καλό το δικό τους, αλλά και για να μην αυτογελοιοποιούνται ως αργόσχολοι κόλακες- οπαδοί.
Υπάρχει, δυστυχώς, και μια άλλη κατηγορία εθισμένων. Αυτοί δεν συχνάζουν σε sites με φωτογραφικό υλικό και κοινωνικά δρώμενα αλλά σε σελίδες του FB πολιτικού περιεχομένου. Είναι εκείνοι που δευτερόλεπτα αφού έχει ανεβάσει κάποιος ένα μακροσκελές άρθρο στο FB, χτυπάνε like. Προφανώς δεν έχουν προλάβει να διαβάσουν ούτε τον τίτλο… Και αυτοί πάσχουν από μιας μορφής εξάρτηση, υποφέροντας ίσως από κατάθλιψη, και σαν ρομπότ χτυπάνε like αδιακρίτως, χωρίς να γνωρίζουν το περιεχόμενο του άρθρου, που μπορεί να είναι και ενάντια στα πιστεύω τους.
Αυτά τα ολίγα από την πυγολαμπίδα, και εύχομαι να αφυπνίσουν κάποια ιντερνετικά εξαρτημένα άτομα που θα τα διαβάσουν.
