Μη θεωρήσεις συμφέρον σου ό,τι θα σε αναγκάσει να παραβείς ποτέ την πίστη (προς το Θεό), να χάσεις τη φιλοτιμία σου, να μισήσεις κάποιον, να υποπτευθείς κάποιον, να καταραστείς κάποιον, να προσποιείσαι ή να επιθυμήσεις κάτι το οποίο χρειάζεται τοίχους και παραπετάσματα (για να συγκαλυφθεί).
Διότι όποιος επιλέγει το νου του και το δαίμονά του (το πνεύμα μέσα του) και τη λατρεία της αρετής τούτου, δεν γίνεται ήρωας τραγωδίας, δεν αναστενάζει, δεν χρειάζεται μοναξιά ή πολυκοσμία∙ και το σπουδαιότερο θα ζήσει ούτε διώκων ούτε διωκόμενος.
Και οπωσδήποτε δεν τον μέλει εάν και κατά πόσον θα έχει την ψυχή του φυλακισμένη εντός του σώματος για μεγαλύτερο ή βραχύτερο χρονικό διάστημα. Διότι και εις την περίπτωση κατά την οποία πρέπει ήδη να ξεκινήσει, θα αποχωρήσει τόσο πρόθυμος ωσάν να επρόκειτο να κάνει κάτι από όσα γίνονται με ευλάβεια και κοσμιότητα.
Να προσέχει μόνον καθ’ όλη τη ζωή του η ψυχή του να μην υποστεί μετατροπή που δεν αρμόζει σε οργανικό ον προικισμένο με νου και αίσθημα πολίτη.
Δεν θα μπορέσεις να βρεις στην ψυχή του πειθαρχημένου και εξαγνισμένου ανθρώπου κάτι το πυώδες, και ακόμη λιγότερο κάτι το μολυσμένο ή το κρυφίως σάπιο. Ούτε το πεπρωμένο θα καταλάβει εξ απροόπτου τη ζωή του προτού να φτάσει αυτή στο τέλος της, απαράλλακτα όπως θα μπορούσε κανείς να πει περί ηθοποιού θεάτρου ότι δεν αποσύρεται από τη σκηνή προτού τελειώσει να παίζει το ρόλο του. Στον χαρακτήρα του δεν υπάρχει τίποτα το δουλοπρεπές ή το επιτηδευμένο και ουδεμία τάση να εξαρτάται από τους άλλους ή να τους αποφεύγει, ούτε έχει κάτι το ετεροκίνητο και υποταγμένο και τίποτα κρυφό.
Να σέβεσαι τη δύναμη του νου σου να σχηματίζει γνώμες. Διότι εις αυτήν ευρίσκονται όλα (τα στοιχεία) που συντελούν στο να μην γεννηθεί στο πνεύμα σου γνώμη ασύμφωνη προς την παγκόσμια φύση και την ψυχική κατασκευή του λογικού όντος. Αυτή η κατασκευή απαιτεί έλλειψη απερισκεψίας, αίσθημα στενής επαφής με τους ανθρώπους και υποταγή στους θεούς.
Επομένως πέταξε από πάνω σου όλα και κράτησε μόνο αυτές τις λίγες ιδέες. Και να έχεις πάντοτε στο νου σου ότι ο καθένας ζει μόνο την παρούσα στιγμή∙ το δε υπόλοιπο του χρόνου ή το έχει ήδη ζήσει ή τούτο ευρίσκεται ακόμη εις το άγνωστο. Λοιπόν, μικρό είναι το διάστημα που ζει ο καθένας και μικρό το σημείο της γης όπου ζει.
Εάν εκτελείς ό,τι απαιτεί η παρούσα στιγμή και ακολουθείς τον ορθό λόγο με ζήλο, δύναμη και αγάπη, και ουδέν θεωρείς δευτερεύον, αλλά διατηρείς τον δαίμονα (πνεύμα) τον ευρισκόμενο εντός σου αγνό, ως εάν έπρεπε να τον παραδώσεις ήδη∙ εάν στηρίζεσαι εις αυτόν, χωρίς να περιμένεις τίποτα ή να φοβάσαι τίποτα, αλλά μένεις ευχαριστημένος με την παρούσα δράση σου την σύμφωνη με τη φύση και με την ηρωική αλήθεια εις ό,τι κι αν λέγεις και εκφράζεσαι, θα ζήσεις ευτυχισμένα. Και δεν υπάρχει ουδείς ο δυνάμενος να σε εμποδίσει σε αυτό.
Όπως οι ιατροί έχουν τα όργανα και τα λοιπά μετάλλινα σκεύη τους πρόχειρα για εγχειρήσεις που επιβάλλονται ξαφνικά, έτσι κι εσύ να έχεις έτοιμες τις αρχές σου για να εννοήσεις τα θεία και τα ανθρώπινα. Και δια να πράξεις όλα, ακόμη και το μικρότερο πράγμα, ως άνθρωπος που έχει πάντα στο νου του την αλληλουχία των δύο αυτών (των θείων και των ανθρώπινων).
Tags: θάνατος, Θεός, Μάρκος Αυρήλιος, πεπρωμένο, πίστη, πνεύμα, ψυχήΟύτε θα πράξεις κάτι το ανθρώπινο καλώς χωρίς να το συσχετίσεις με τα θεία και αντιστρόφως.
