Μόνο σοβαροί και έντιμοι επιχειρηματίες που αγαπούν με πάθος αυτή τη χώρα μπορούν να τη βγάλουν από το οικονομικό αδιέξοδο.
Γράφει ο Π. Μητρόπουλος*
Το κράτος πρέπει επενδύσει στο εθνικό προϊόν που έχει μεγάλη αξία.
Τα δικά μας «εργοστασιακά φουγάρα» είναι η γη μας, οι θάλασσες, ο ουρανός και τα νησιά μας.
Είναι η αρχαία Αθήνα όπου όταν οι Έλληνες παρήγαν δημοκρατία, πολιτισμό, φιλοσοφία και επιστήμες, οι πρόγονοι των σημερινών Βορειοευρωπαίων γνώριζαν μόνο την «τέχνη» του πολέμου.
Στην ανάδειξη και αξιοποίηση αυτών των εθνικών προϊόντων πρέπει να δώσουν βαρύτητα οι κυβερνώντες
Είναι εγκληματικό το ελληνικό κράτος να μην μπορεί να εκμεταλλευθεί για λογαριασμό του και προς όφελος όλων των Ελλήνων το χρυσό που κρύβει η ελληνική γη στα σπλάχνα της. Είναι απαράδεκτο οι Έλληνες μεταλλωρύχοι να εργάζονται με κίνδυνο της ζωής τους στις υπόγειες στοές για να κερδίζουν ξένοι «επενδυτές» και όχι η πατρίδα τους. Η «επένδυση» στις σκουριές δεν είναι επένδυση αλλά ληστεία. Τα κέρδη από την εξόρυξη του χρυσού έπρεπε να πηγαίνουν όλα για την αποπληρωμή του χρέους και όχι στις τσέπες των ξένων αρπακτικών.
Τι θα πει το κράτος δεν μπορεί να είναι καλός επιχειρηματίας; Από ποιους επανδρώνεται το κράτος; Από μούμιες ή από πολίτες; Το σλόγκαν ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι καλός επιχειρηματίας σημαίνει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εξ ορισμού ανίκανοι, ανέντιμοι, τεμπέληδες, μιζαδόροι, παράσιτα που απομυζούν τον ιδρώτα εκείνων που εργάζονται σκληρά στον ιδιωτικό τομέα. Ότι είναι κηφήνες που ζουν εις βάρος των μελισσών.
Τι τους μετάλλαξε σε κηφήνες, τους ίδιους που όταν βρίσκονταν εκτός Δημοσίου εργάζονταν σαν μέλισσες; Φταίει η έλλειψη επαρκούς εποπτείας από τους κομματικούς κυβερνητικούς αξιωματούχους ή φταίει η δημοσιοϋπαλληλική μονιμότητα – το σίγουρο – που τους διαφθείρει και τους αποχαυνώνει; Κατά τη γνώμη μου φταίνε και τα δύο.
Επομένως, για να λειτουργήσει σωστά το ελληνικό κράτος και να εκμεταλλευθεί το ίδιο τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του πρέπει πρωτίστως να αρθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, οι αποδοχές και τα προνόμιά τους να είναι ακριβώς τα ίδια με εκείνα των ιδιωτικών υπαλλήλων, και να υπάρχει αυστηρός έλεγχος αποδοτικότητας ακόμη και από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.
Στην περίπτωση της εξόρυξης του χρυσού, πχ, ο Πρωθυπουργός να ενημερώνεται σε καθημερινή βάση για την πορεία της εξόρυξης και για τα κέρδη που αποδίδονται στο κράτος.
Προτείνω επίσης να χρησιμοποιείται και ο στρατός για την αναβάθμιση υποβαθμισμένων και άγονων περιοχών της χώρας, διάνοιξη αγροτικών δρόμων, καθαρισμό ανοικτών αγωγών ομβρίων και λυμάτων, καθαρισμό δασών, κλπ.
Επίσης, το επίδομα ανεργίας να μην δίδεται χωρίς αντίκρισμα δημιουργώντας τεμπέληδες. Οι επιδοτούμενοι άνεργοι να χρησιμοποιούνται, πχ, για ολιγόωρη απασχόληση στη δεντροφύτευση/αναδάσωση καμένων δασών, στην καθαριότητα των δρόμων, των πλατειών και των ακτών, κλπ, ώστε να αναδειχτεί η χώρα μας σε μια από τις πιο καθαρές χώρες του πλανήτη. Διότι καθαριότητα σημαίνει πολιτισμός.
Το ίδιο και οι μετανάστες που επιδοτούνται από το κράτος για να κάθονται. Πρέπει να βρεθεί αντικείμενο εργασίας και σ’ αυτούς, διότι, συν τοις άλλοις, «η αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας». Οι δρόμοι της Αθήνας και όλων των μεγάλων πόλεων είναι μέσα στη βρώμα.
Ως προς την αξιοποίηση των νησιών μας, η πρότασή μου είναι να δίδονται δωρεάν τεμάχια γης σε επενδυτές από όλο τον κόσμο με την μόνη προϋπόθεση να έχουν χτίσει τις βίλλες τους ή ξενοδοχεία μέσα σε δυο χρόνια, σεβόμενοι πάντα τις περιβαλλοντικές δεσμεύσεις της κάθε περιοχής.
Δημόσιοι υπάλληλοι, που συχνά δεν έχουν αντικείμενο εργασίας, αντί να παίζουν πασιέντζα, να αναλαμβάνουν από τα γραφεία τους τομείς διαφήμισης των ανεκτίμητης αξίας ελληνικών προϊόντων μέσω Διαδικτύου, το οποίο είναι το αποτελεσματικότερο μέσον για την προώθηση προϊόντων και υπηρεσιών παγκοσμίως.
Όταν γίνουν όλα αυτά με μεράκι και μεθοδικότητα, πιστεύω ότι το χρέος της χώρας μας θα αποπληρωθεί μέσα σε διάστημα πέντε ετών και από επαίτες οι Έλληνες θα ξαναγίνουμε ένας αξιοπρεπής και υπερήφανος λαός, άξιος της ένδοξης ιστορίας μας.
Αλλά μην ξεχνάμε και το άλλο, ότι οι διεθνείς τοκογλύφοι δεν θέλουν να ξεχρεωθούμε, αφού εισπράττουν κάθε χρόνο κάποια δις από τοκοχρεολύσια. Γι’ αυτό τώρα επείγονται να βγούμε στις «αγορές» για να μας δανείσουν κι άλλα, τη στιγμή μάλιστα που το ΔΝΤ έχει κρίνει το ελληνικό χρέος μη βιώσιμο.
Η μεγαλύτερη πικρία που αισθάνεται ο τοκογλύφος είναι όταν ο δανειζόμενος βρει το ποσό που οφείλει και εξοφλήσει πλήρως το χρέος πριν από τη λήξη του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις τράπεζες. Εάν, π.χ., δανειστείς σήμερα ένα στεγαστικό 200,000 ευρώ και σε δέκα μέρες κερδίσεις, ας πούμε, ένα λαχείο και πας να εξοφλήσεις το δάνειο θα πληρώσεις και πρόστιμο για την άμεση εξόφληση.
Δηλαδή θα πληρώσεις 220,000 έως 230,000 ευρώ.
———
* Ο Π. Μητρόπουλος είναι επιχειρηματίας, διευθυντής εταιρείας που δραστηριοποιείται στο χώρο της μόνωσης ταρατσών.
Tags: άρση μονιμότητας, δημόσιο, δημόσιοι υπάλληλοι, επιχειρηματικότητα, τουρισμός
