Να ‘χα κι εγώ έναν κήπο να δροσίζομαι,
Και στο γρασίδι να ξαπλώνω όταν με άγχος φορτίζομαι,
Να με ξυπνάνε τα πουλιά με το κελάηδημα,
Να’ χα κι εγώ έναν κήπο να φροντίζω,
Και τα φυτά χαϊδεύοντας την ευτυχία να αγγίζω.
Κι όταν ανθίζουν, η ψυχή μου να ευφραίνεται,
Και με την ομορφιά τους η καρδιά μου να ζεσταίνεται!
Να’ χα κι εγώ έναν κήπο, έστω στα γεράματα,
Οι θάμνοι του να με παρηγορούν όταν βάζω τα κλάματα,
Θρηνώντας που ο κόσμος αυτοκαταστρέφεται,
Κι αντί γι’ αγάπη, με κακία και αλαζονεία τρέφεται…
