Όσο θυμάμαι δεν είχε ξανασυμβεί να στρώνεται δρόμος με κόκκινο χαλί! Ίσως το κάνουν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως η Βόρειος Κορέα…
Καλά, έπεσε σάλιο με τον κουβά από τους δουλοπρεπείς “ηγέτες” της συμφοράς μας, καθώς έγλειφαν τον κοντοπίθαρο Γάλλο Πρόεδρο εκλιπαρώντας τον να τα πάρει όλα όσο-όσο, ό,τι τέλος πάντων έχει απομείνει από τα χρυσαφικά και τα ασημικά μας, ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού του Λαμογιστάν. Τέτοιες τιμές από μια χώρα υπό κατοχή ούτε που θα μπορούσε να διανοηθεί ο Ολανδρέου.
Ο δε δικός μας ο Αλέξης δεν κατάφερνε να συγκρατήσει το μειδίαμά του στα διάφορα στιγμιότυπα. Πότε-πότε κοίταζε τον ουρανό χαζοχαρούμενα. Το ύφος του μου θύμιζε ύφος αυτιστικού που δεν έχει επίγνωση της πραγματικότητας.
Προφανώς θα αναλογιζόταν ποιος ήταν και πού έφτασε, χάρη στην “αριστερή” ρητορεία, τα παραμύθια και τα ψέματα, και γι’ αυτό μετά βίας συγκρατούσε τα γέλια του.
“Κοίτα να δεις τι πέτυχα! Από πρόεδρος δεκαπενταμελούς που οργάνωνα και ενέπνεα όλες τις καταλήψεις ως έφηβος, να κάνω κατάληψη στο Μαξίμου ως σαραντάρης!” σκεπτόταν και σεμνυνόταν μπροστά στο “μεγαλείο” του εαυτού του ο Αλέξης Τσίπρας.
Εξ ευωνύμων του αποικιοκράτη Γάλλου προέδρου ο γλείψας του γλείψαντος χοντροΚαμμένος, έτοιμος να σκύψει έως εδάφους, αν το πρωτόκολλο το απαιτούσε.
Να τους χαιρόμαστε, σύντροφοι ραγιάδες! Με τέτοιους δουλοπρεπείς ηγέτες η υπό κατοχήν ΤρΕλλάς ποτέ δεν πεθαίνει! Ξαναπεθαίνει ο πεθαμένος, βρε; Δεν θέλω ανοησίες!
Tags: Ολάντ, Τσίπρας
