Όπως όλοι γνωρίζετε, η “αγιοποίηση” είναι μια πολύ κερδοφόρα μπίζνα της Εκκλησίας και γι’ αυτό κάθε τόσο πρέπει να προστίθενται νέα ονόματα στο μακροσκελές αγιολόγιο.
Χθες, 30/08/2024, προστέθηκε ένα ακόμη “άγιος”, ο οποίος προηγουμένως ήταν “όσιος”. Την εισήγηση της αναβάθμισης του μοναχού Παπουλάκου την έκανε η “Αγιωτάτη” Εκκλησία της Ελλάδος και έγινε δεκτή από την “Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου”, στην οποία προήδρευσε ο “Παναγιότατος” Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Κι ενώ, όπως διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο ο ίδιος ο Ιησούς δεν αποδέχτηκε ούτε την προσφώνηση “αγαθέ”, οι ρασοφόροι αλληλοαποκαλούνται “άγιοι” και κάθε τόσο προσθέτουν νέα ονόματα στο αγιολόγιο ώστε η μπίζνα της λειψανολατρείας να αυξάνει τις εισπράξεις της “Αγιωτάτης” Ορθόδοξης Εκκλησίας.
«Και ιδού, προσελθών τις είπε προς αυτόν· Διδάσκαλε αγαθέ, τι καλόν να πράξω δια να έχω ζωήν αιώνιον; Ο δε είπε προς αυτόν· Τι με λέγεις αγαθόν; ουδείς αγαθός ειμή εις, ο Θεός». (Ματθ. 19:16-17, Λουκ.18:18)
Εξάλλου, στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (κεφ.2: 23) διαβάζουμε ότι ο Θεός είναι ο μόνος που ερευνά νεφρούς και καρδίας, ο μόνος που γνωρίζει ποιος είναι άγιος (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει άγιος επί της γης) και ποιος όχι.
Παρά ταύτα, οι βλασφήμως παριστάνοντες τους εκπροσώπους του Θεού και διαδόχους των Αποστόλων επί της γης μοιράζουν αφειδώς τίτλους “αγίου” σε ανυποψίαστους νεκρούς ώστε να ξαποστέλλουν σε αυτούς (στα λείψανά τους) όσους προσβλέπουν στους ίδιους για πνευματική βοήθεια ή θεραπεία, κάτι που όφειλαν να μπορούν οι ίδιοι να προσφέρουν, αλλά δεν έχουν την πνευματική δύναμη να το κάνουν.
Στη δούλεψή τους έχουν ευφάνταστους κατασκευαστές βίων αγίων, οι οποίοι ενσωματώνουν ασύστολα ψέματα για να εντυπωσιάσουν και να προσελκύσουν το χριστεπώνυμο “ποίμνιο” προς άρμεγμα. Μπέεε, μπέε!
Ας δούμε αποσπάσματα από τον βίο του Χριστόφορου Παπουλάκου ο οποίος αγιοκατατάχθηκε χθες, 30/08/2024.
Ο Χριστόφορος Παπουλάκος (κατά κόσμον Χρήστος Παναγιωτόπουλος) έζησε και έδρασε κατά την εποχή του Όθωνα. Γεννήθηκε στον Άρμπουνα των Καλαβρύτων μετά το 1770. Πότε ακριβώς δεν μας λέει ο βιογράφος του, προσθέτοντας ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για τα πρώτα χρόνια του βίου του. Παρόλα αυτά ο βιογράφος μας λέει ότι ο Παπουλάκος γνώριζε λίγα γράμματα, ζούσε ως απλός χωρικός και ασκούσε το επάγγελμα του κρεοπώλη.
Σε προχωρημένη, λέει, ηλικία συνέβη ένα παράξενο γεγονός. Έμεινε αναίσθητος στη οικία του και μεταφέρθηκε νεκρός στο διπλανό ναό του Αγίου Αθανασίου, όπου επί τρεις μέρες έμεινε πίσω από την Αγία Τράπεζα, ως “νεκρός”. Μετά από τρεις μέρες ανάρρωσε και συγκλονισμένος παρέδωσε την περιουσία του στ’ αδέλφια του και εγκατέλειψε την κοσμική ζωή.
Στη συνέχεια εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Χριστόφορος, και άρχισε να περιοδεύει στα χωριά ασκώντας επαιτεία και μοιράζοντας τα χρήματα που συγκέντρωνε στους φτωχούς. Κατόπιν έγινε ερημίτης ζώντας σε μια σπηλιά κοντά στο χωριό του.
Το 1830, σε ηλικία κάπου 60 ετών, εγκαταστάθηκε σε ένα οικογενειακό κατάλυμα ζώων (αχούρι) κοντά στο χωριό Άρμπουνα. Εκεί άρχισε την ανέγερση μιας μικρής Σκήτης. Για να την ολοκληρώσει ξεκίνησε περιοδείες και κήρυγμα στα χωριά Αχαΐας και Αρκαδίας συγκεντρώνοντας χρήματα όπως είναι τα μοναχικά ήθη κι έθιμα. Στη Σκήτη έμεινε μαζί με άλλους δύο μοναχούς μέχρι το 1847 (ήταν περίπου 77 ετών) και μετά την εγκατέλειψε για να ξεκινήσει το κηρυκτικό του έργο.
«Τα πλήθη τον ευλαβούνταν για τις διδαχές και τα θαύματά του, εκδηλώνοντας την ευλάβειά τους παντοιοτρόπως. Έκοβαν κομμάτια από το ράσο του, τρίχες από τα γένια του, ακόμα και πέτρες από τα σημεία που πατούσε. Μάλιστα αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι τα κομμάτια από το ράσο του μόλις κόβονταν, αμέσως αναπληρώνονταν».
Κοιμήθηκε το βράδυ της 18ης προς 19η Ιανουαρίου 1861.
«Από τους πρώτους χρόνους της κοίμησής του έγιναν προσπάθειες για την ανακομιδή των λειψάνων του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. (…) Το 1793 ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Γεώργιος μερίμνησε, προκειμένου να μεταφερθεί η κάρα του Παπουλάκου στο Ναό της Ιεράς Σκήτης της Κοιμήσεως στη γενέτειρά του».
Αν δεν διακρίνετε τα ασύστολα ψεύδη, τις υπερβολές και τις αντιφάσεις στα μικρά αποσπάσματα από το βίο του Παπουλάκου που παρέθεσα, διαβάστε ολόκληρο το παραμύθι εδώ.
Καλό ξημέρωμα στο ευσεβές, αλλ’ ουχί κατ’ επίγνωσιν και χωρίς πνευματικό αντίκρισμα, “χριστεπώνυμο” ποίμνιο.
Πάντως, με τόσους “αγίους” που έχει η Ελλάδα να “μεσιτεύουν” υπέρ αυτής, είναι απορίας άξιο πώς σαν λαός έχουμε φτάσει σε τέτοια πνευματική, ηθική κοινωνική, πολιτική, οικονομική και εθνική εξαθλίωση.
Εσείς δεν απορείτε;
Tags: άγιοι, αγιοκατατάξεις, θαύματα, λειψανολατρεία, μοναχισμός, Πατριάρχης Βαρθολομαίος, Χριστόφορος Παπουλάκος
