By Paul Craig Roberts
July 9, 2024
Αναρωτιέμαι αν ο Putin είναι τόσο απογοητευμένος με το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών όσο εγώ. Ο πρώτος γύρος των εκλογών έδωσε μεγάλο προβάδισμα στο γαλλικό εθνικιστικό κόμμα της Marine Le Pen. Ελπίζοντας ότι αυτό θα πραγματοποιείτο και στον δεύτερο γύρο, είδα ελπίδα στην ιδέα ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί, κουρασμένοι από τη μακρά κυριαρχία της Ουάσιγκτον στην πολιτική τους, είχαν αρχίσει να απελευθερώνονται. Αλίμονο, δεν ήταν παρά ένα όνειρο.
Τι άλλαξε τόσο δραματικά μεταξύ του πρώτου γύρου και του δεύτερου γύρου των ψηφοφοριών που μείωσαν τους Γάλλους Εθνικιστές από πρώτους σε τρίτους στο τελικό αποτέλεσμα;
Μήπως οι εκλογές κλάπηκαν όπως οι δύο τελευταίες εθνικές εκλογές στις ΗΠΑ; Ο Peter Koenig εξηγεί την κλοπή.
Ήταν ο πρώτος γύρος απλώς μια ψηφοφορία διαμαρτυρίας ακούσια ως ένδειξη επιστροφής στον γαλλικό εθνικισμό που παρατηρήθηκε τελευταία φορά στη Γαλλία κατά τη 10ετή προεδρία του Charles De Gaulle; Το εθνικιστικό κόμμα της Λεπέν χρησιμεύει ως το μέρος που οι ψηφοφόροι καταγράφουν τις διαμαρτυρίες τους στο κυβερνών κόμμα. Παρόλο που οι Γάλλοι ψηφοφόροι είναι εξοργισμένοι με τη μετατροπή της Γαλλίας σε Πύργο της Βαβέλ, ο γαλλικός λαός έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου επιτυχώς από τους Αμερικανούς και από την ΕΕ στο να θεωρεί τον εθνικισμό ως ναζισμό. Έτσι ψηφίζουν τον γαλλικό εθνικισμό μόνο ως διαμαρτυρία, όχι ως λύση στη συνεχιζόμενη σταδιακή εξαφάνιση του γαλλικού έθνους.
Ήταν το απογοητευτικό αποτέλεσμα του κατεστημένου του Μακρόν που συνενώθηκε με τη γαλλική αριστερά για να αποτρέψει μια νίκη της γαλλικής εθνικότητας; Υπάρχουν αναφορές ότι ο Μακρόν και οι υποψήφιοι του αριστερού κόμματος που ήρθαν τελευταίοι στον πρώτο γύρο αποχώρησαν προκειμένου να εδραιώσουν την ψήφο κατά του κόμματος της Λεπέν, το οποίο αποκαλούν «ακροδεξιό». Είναι η περίεργη κατάσταση σε όλη την Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο που κάθε κόμμα που εκπροσωπεί την εθνική βάση της χώρας – Βρετανοί, Γάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Ολλανδοί κ.λπ. – χαρακτηρίζεται ως «ακροδεξιοί». Για δεκαετίες οι προπαγανδιστές έχουν ταυτίσει τους εθνικιστές με τους Ναζί. Οι Ευρωπαίοι διδάσκονται σε αυτόν τον τρόπο σκέψης και κανείς δεν θέλει να «ψηφίσει σαν ναζί». Κατά συνέπεια, οι εθνικές ιθαγένειες που αποτελούν τις ευρωπαϊκές χώρες είναι απρόθυμες να εκλέξουν ένα κόμμα που τις εκπροσωπεί.
Η Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο διοικούνται από κόμματα που είναι οι μαριονέτες της Ουάσιγκτον.
Οι γαλλικές εκλογές έφεραν μια αλλαγή. Η γαλλική αριστερά εκτόπισε το κατεστημένο κόμμα του Μακρόν ως το κόμμα με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων. Ο κυβερνητικός συνασπισμός θα είναι το κατεστημένο κόμμα του Μακρόν με τη γαλλική αριστερά. Ο ίδιος ο Μακρόν δεν κινδυνεύει. Αυτό που θα αλλάξει θα είναι οι υπουργοί. Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς κατανέμονται αυτές οι θέσεις.
Λίγα θα αλλάξουν. Η γαλλική αριστερά είναι τόσο φιλόξενη στους μετανάστες εισβολείς όσο και το κόμμα του Μακρόν. Ίσως οι Γάλλοι αναγνώστες να με ενημερώσουν σε ποια θέση βρίσκεται η γαλλική αριστερά στον πόλεμο με τη Ρωσία. Υποψιάζομαι ότι τα χρήματα και τα αξιώματα που θα μοιράσει η Ουάσιγκτον σε ευάλωτους Γάλλους αριστεριστές θα αρκούν για να συντρίψουν τυχόν επαναστατικές προθέσεις. Η ανεβασμένη εμπιστοσύνη στην Ουάσιγκτον είναι πολύτιμη. Η γαλλική αριστερά θα ηρεμήσει με μειωμένη οικονομική επίθεση στη γαλλική εργατική τάξη. Όπως έγραψε ο Giuseppe di Lampedusa στο κλασικό του μυθιστόρημα, The Leopard, «τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν ώστε να παραμείνουν ίδια».
Το ερώτημα που έχουμε μπροστά μας παραμένει. Τώρα που οι ελπίδες για αποκατάσταση του ευρωπαϊκού εθνικισμού έχουν ηττηθεί από έχοντας υποστεί πλύση εγκεφάλου Γάλλους ψηφοφόρους που φοβούνται να ψηφίσουν για το δικό τους μέλλον, οι ελπίδες του Putin για μια πιο λογική Ευρώπη έχουν χαθεί. Πόσες ακόμη ελπίδες έχει να δει ο Putin να ηττώνται προτού να έχει εναλλακτική από το να υπερασπιστεί τη Ρωσία;
Τι μορφή θα πάρει αυτή η άμυνα;
Αυτά τα ερωτήματα δεν αποτελούν μέρος των αμερικανικών προεδρικών εκλογών. Η Ουάσιγκτον, υποτιθέμενη μεγάλη δύναμη, αλλά νομίζω εύθραυστη, λαμβάνει αποφάσεις για πόλεμο χωρίς να κατανοεί τις πιθανές συνέπειες.
Όταν συγκρίνω την αμερικανική ηγεσία σήμερα στην κυβέρνηση, τις εταιρείες, τα μέσα ενημέρωσης και τα πανεπιστήμια με την ηγεσία πριν από χρόνια, διαπιστώνω αδιαφορία.
Η αφροσύνη δεν συνάδει με το να είσαι μεγάλη δύναμη.
Μετάφραση από τη Μαρία Σεφέρου
Tags: French Elections, Le Pen, Macron, Paul Craig Roberts, Putin, Washington, ΗΠΑ
