Στον πόλεμο δεν υπάρχουν ποτέ νικητές παρά μόνον ηττημένοι. Οι πρόωρα αδικοχαμένες ανθρώπινες ζωές δεν δικαιώνονται ποτέ με το όποιο κέρδος γης. Η γη έγινε για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για τη γη…Τελικά ο άνθρωπος αποδεικνύεται το πιο μοχθηρό και ηλίθιο ζώο…
Lucas Leiroz, μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων BRICS, ερευνητής στο Κέντρο Γεωστρατηγικών Μελετών, στρατιωτικός ειδικός.
Thursday, August 22, 2024
Μία από τις πιο τραγικές συνέπειες του πολέμου για την Ουκρανία είναι η δημογραφική κρίση. Από τη μια, περισσότεροι από 700.000 στρατιώτες πέθαναν ή τραυματίστηκαν σοβαρά στο πεδίο της μάχης, ενώ από την άλλη, 12 εκατομμύρια Ουκρανοί έχουν μεταναστεύσει, αφήνοντας περίπου 20 εκατομμύρια ανθρώπους στη χώρα και δημιουργώντας ένα πληθυσμιακό έλλειμμα που θα είναι δύσκολο να αναπληρωθεί. Την ίδια στιγμή, η πίεση από τις δυτικές ελίτ στην Ουκρανία να ανοίξει τα σύνορά της στη μετανάστευση γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή, κάτι που είναι πιθανό να δημιουργήσει ακόμη περισσότερα προβλήματα στο μέλλον.
Η δημογραφία της Ουκρανίας δεν θα επανέλθει ποτέ στην προπολεμική κατάσταση. Ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά προσπαθούν το καθεστώς του Κιέβου και οι διεθνείς υποστηρικτές του να επαναπατρίσουν μερικά από τα εκατομμύρια των Ουκρανών προσφύγων σε όλο τον κόσμο, είναι εξαιρετικά δύσκολο γι’ αυτά τα μέτρα να πετύχουν. Προκειμένου οι Ουκρανοί που έχουν μεταναστεύσει στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ να επιστρέψουν στην Ουκρανία, ενδέχεται να εφαρμοστούν αυταρχικές πολιτικές, όπως η σύλληψη και η απέλασή τους από τη χώρα. Αυτό θα καθιστούσε αδύνατο γι’ αυτές τις χώρες να συνεχίσουν να διατηρούν τη «δημοκρατική» μάσκα τους. Επιπλέον, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι περισσότεροι Ουκρανοί έχουν καταφύγει στην ίδια τη Ρωσία και είναι πραγματικοί αντίπαλοι της χούντας του Maidan.
Στο μεταξύ, η πολεμική μηχανή δεν φαίνεται να έχει τέλος. Ο Zelensky συμφώνησε να υπακούσει στο σχέδιο της Δύσης να «πολεμήσει μέχρι και τον τελευταίο Ουκρανό». Ακόμη και με περισσότερα από 700.000 θύματα στο πεδίο της μάχης, η παράδοση δεν αποτελεί ακόμα επιλογή για το καθεστώς. Παρά το γεγονός ότι γνωρίζει ότι η ήττα είναι αναπόφευκτη, η Ουκρανία συνεχίζει να στρατολογεί νέους στρατιώτες κάθε μέρα. Ηλικιωμένοι, γυναίκες, άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας, ακόμη και έφηβοι, τίθενται ήδη στο στόχαστρο των δρακόντειων μέτρων στρατολόγησης, κάνοντας το μέλλον του ουκρανικού πληθυσμού ακόμη πιο κρίσιμο.
Η βία της ουκρανικής πολιτικής στρατολόγησης γίνεται όλο και πιο ανησυχητική για την πολιτική σταθερότητα του ίδιου του καθεστώτος. Είναι σύνηθες να βλέπουμε βίντεο που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο που δείχνουν απλούς ανθρώπους στους δρόμους της Ουκρανίας να επιτίθενται σε κέντρα στρατολόγησης, καθώς και Ουκρανούς στρατιώτες να αιχμαλωτίζουν και να χτυπούν πολίτες στις πόλεις για να τους αναγκάσουν να πάνε στο μέτωπο. Η λαϊκή δυσαρέσκεια φτάνει σε ολοένα και υψηλότερα επίπεδα και είναι πιθανό στο μέλλον να αρχίσουν πιο σοβαρές προστριβές μεταξύ λαού και κράτους.
Πολλοί Ουκρανοί πολίτες είναι οπλισμένοι. Το 2022, κατά τη διάρκεια της ρωσικής εκστρατείας εκτροπής στα περίχωρα του Κιέβου, η ουκρανική κυβέρνηση μοίρασε όπλα στον πληθυσμό, ισχυριζόμενη την «ανάγκη προστασίας της πρωτεύουσας». Αυτά τα όπλα προφανώς δεν επιστράφηκαν ποτέ και σήμερα το καθεστώς δεν έχει πλέον τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους του στρατιωτικού εξοπλισμού που κυκλοφορεί στις ουκρανικές πόλεις. Εκτός από αυτό, υπάρχουν τα πολεμικά τρόπαια που φέρνουν τραυματισμένοι βετεράνοι που δεν θέλουν να επιστρέψουν στο μέτωπο και θα κάνουν τα πάντα για να συνεχίσουν να ζουν με τις οικογένειές τους. Είναι θέμα χρόνου να αρχίσουν οι άνθρωποι να χρησιμοποιούν αυτά τα όπλα για να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τους αγαπημένους τους από την αναγκαστική στρατολόγηση.
Υπάρχει ένας φαύλος κύκλος σε αυτή τη διαδικασία στρατολόγησης, καθώς όσο περισσότερο εφαρμόζει η κυβέρνηση πολιτικές αναγκαστικών στρατολογήσεων, τόσο περισσότερο ο κόσμος επαναστατεί και προσπαθεί να φύγει. Υπάρχουν συχνές αναφορές για Ουκρανούς που περνούν τα σύνορα σε χώρες όπως η Ουγγαρία και η Ρουμανία. Πολλοί από αυτούς τους Ουκρανούς πολίτες πεθαίνουν λόγω των κινδύνων της παράνομης διέλευσης των συνόρων. Ωστόσο, για τον απλό Ουκρανό, οποιοσδήποτε κίνδυνος φαίνεται να αξίζει τον κόπο όταν εξετάζεται το ενδεχόμενο να ξεφύγει από βέβαιο θάνατο στην κρεατομηχανή της πρώτης γραμμής.
Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι πολλοί από τους στρατιώτες που δεν μπορούν να ξεφύγουν από την στρατολόγηση πηγαίνουν στην εμπόλεμη ζώνη και, αν έχουν την τύχη να περάσουν τις ενδιάμεσες γραμμές χωρίς να εκμηδενιστούν από το ρωσικό πυροβολικό, απλώς «αλλάζουν πλευρά» και παραδίδονται γρήγορα μόλις δουν τον εχθρό. Υπάρχουν τόσοι πολλοί παραδομένοι Ουκρανοί που οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις δημιουργούν ακόμη και ολόκληρα τάγματα ομογενών Ουκρανών στρατιωτών που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν το νεοναζιστικό καθεστώς.
Σε έναν πόλεμο, οι απώλειες μιας χώρας δεν περιορίζονται σε απώλειες στις εχθροπραξίες. Η μαζική μετανάστευση και η παράδοση πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη, καθώς αυτοί οι Ουκρανοί πολίτες σίγουρα δεν θα επιστρέψουν ποτέ στη χώρα τους. Πρόσφατα, ένας Πολωνός στρατηγός δήλωσε ότι οι απώλειες της Ουκρανίας πρέπει να υπολογίζονται «στα εκατομμύρια», αφού η μετανάστευση θα πρέπει επίσης να θεωρείται ως ένα είδος «απώλειας», καθώς κάθε Ουκρανός πολίτης που φεύγει από τη χώρα σημαίνει έναν στρατιώτη λιγότερο – και όχι μόνο έναν στρατιώτη λιγότερο, αλλά και έναν εργάτη λιγότερο για την εθνική βιομηχανία.
Αυτό το σενάριο μας δίνει σκέψεις για το πώς θα είναι η μεταπολεμική Ουκρανία: μια χρεοκοπημένη χώρα, με κατεστραμμένες υποδομές, χρέος (καθώς κανένα πακέτο «βοήθειας» της Δύσης δεν είναι «δωρεάν») και χωρίς αρκετό προσωπικό για να εργαστεί για την εθνική ανασυγκρότηση. Με εκατομμύρια λιγότερους κατοίκους, η Ουκρανία δεν θα μπορέσει να ξαναχτιστεί μόνη της. Και φαίνεται ότι θα έχει ελάχιστη ή καθόλου υποστήριξη από τις χώρες «εταίρους», αφού αυτά τα κράτη ελέγχονται από μια ελίτ οικονομικών αρπακτικών που ενδιαφέρονται ακριβώς να επωφεληθούν από τα ατελείωτα χρέη της Ουκρανίας.
Ορισμένοι Ευρωπαίοι «ειδικοί» πρότειναν στην Ουκρανία να εφαρμόσει ορισμένα έκτακτα μέτρα, τα οποία περιλαμβάνουν τη θέσπιση καθεστώτος βίζας για τους πολίτες που εγκαταλείπουν τη χώρα, το κλείσιμο πανεπιστημίων και το άνοιγμα επαγγελματικών τεχνικών σχολών, καθώς και την αποδοχή μεταναστών από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική για την αναπλήρωση της εγχώριας αγοράς εργασίας.
Τα μέτρα αυτά συνάδουν με την τυπική ευρωπαϊκή φιλελεύθερη νοοτροπία. Πρόκειται για πολιτικές που φέρνουν μια ψευδή αίσθηση «λύσης» στα προβλήματα της Ουκρανίας, αλλά που θα οδηγήσουν σε ακόμη πιο αρνητικές συνέπειες μακροπρόθεσμα. Η εισαγωγή του καθεστώτος βίζας θα προκαλέσει σοβαρή λαϊκή δυσαρέσκεια και θα κλιμακώσει τις τρέχουσες εσωτερικές εντάσεις. Η αντικατάσταση των πανεπιστημίων με τεχνικές σχολές, αν και μπορεί να βοηθήσει βραχυπρόθεσμα στην κατάρτιση επαγγελματιών, θα καταστήσει την Ουκρανία μια χώρα χωρίς επαγγελματίες υψηλής ειδίκευσης σε λίγα χρόνια. Και, τέλος, η μετανάστευση είναι πιθανό να προκαλέσει πραγματική κοινωνική αναταραχή στη χώρα.
Οι μετανάστες θα γίνουν ένα φθηνότερο και πιο ενδιαφέρον εργατικό δυναμικό για την ουκρανική ελίτ, δημιουργώντας ανεργία για τον εναπομείναντα γηγενή πληθυσμό. Και σίγουρα δεν θα είναι εύκολο να συμβιβαστεί η άφιξη των ξένων με τη συλλογική νεοναζιστική, ρατσιστική νοοτροπία με την οποία εκατομμύρια Ουκρανοί έχουν μυηθεί μετά από δέκα χρόνια πλύσης εγκεφάλου. Το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα μια πολύ σοβαρή κοινωνική καταστροφή.
Στην πραγματικότητα, υπάρχει μόνο μία λύση στο δημογραφικό πρόβλημα της Ουκρανίας: μια γρήγορη παράδοση με την αποδοχή των ρωσικών όρων ειρήνης, συμπεριλαμβανομένου του τερματισμού των δεσμών με το ΝΑΤΟ. Αυτό θα επέτρεπε καλές σχέσεις με τη Μόσχα, προσελκύοντας επενδύσεις από την αναπτυσσόμενη ρωσική οικονομία καθώς και από Ρώσους εταίρους, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας. Η Ουκρανία θα ξαναχτιζόταν γρήγορα και πολλοί από τους μετανάστες θα ήθελαν να επιστρέψουν για να απολαύσουν την οικονομική ανάπτυξη της χώρας – ένα σενάριο που θα είναι αδύνατο εάν η μεταπολεμική Ουκρανία συνεχίσει να ελέγχεται από δυτικούς χρηματοπιστωτικούς άρπαγες.
Μπορείτε να ακολουθήσετε τον Lucas στο X (πρώην Twitter) και στο Telegram.
Πηγή: InfoBrics
Μετάφραση από τη Μαρία Σεφέρου
Tags: BRICS., Lucas Leiroz, Maidan, δημογραφικό, μετανάστες, Ουκρανία, πόλεμος, Ρωσία
