By Brian Berletic
Global Research, July 07, 2026
New Eastern Outlook, 3 July 2026
Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να ασκούν διπλωματία με το Ιράν σχετικά με το τελευταίο «μνημόνιο κατανόησης» (MoU) που υπογράφηκε, στη συνέχεια παραβιάστηκε αμέσως από τις ΗΠΑ, επαναδιαπραγματεύτηκε και υποτίθεται ότι συμφωνήθηκε ξανά — χρησιμοποιώντας την παύση στον ολοκληρωτικό πόλεμο για να διαμορφώσουν προσεκτικά το πεδίο της μάχης ενόψει αυτού που αναπόφευκτα θα είναι ένας ακόμη γύρος μεγάλης κλίμακας επιθετικότητας.
Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να χτυπούν το Ιράν και τους συμμάχους του σε όλη την περιοχή κατά βούληση.
Αυτή η διαδικασία λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο των αμερικανικών εγγράφων πολιτικής εδώ και χρόνια, όπου παραδέχονται ότι η διπλωματία από μόνη της θα χρησιμοποιηθεί εναντίον του Ιράν για να δημιουργήσει πρόσχημα για πόλεμο αντί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο για την πρόληψή του.
Οι ΗΠΑ έχουν εφαρμόσει ακριβώς αυτήν την πολιτική μέσω πολλαπλών περιπτώσεων σκόπιμης προδοσίας των διπλωματικών διαδικασιών, συμπεριλαμβανομένης της παραβίασης της λεγόμενης «Πυρηνικής Συμφωνίας» (Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης ή JCPOA) και δύο διαδοχικών αμερικανικών επιθέσεων αποκεφαλισμού (σ.σ.: της ηγεσίας του Ιράν) που πραγματοποιήθηκαν εν μέσω των αμερικανο-ιρανικών «διαπραγματεύσεων» μεταξύ 2025 και 2026.
Αυτά τα πιο πρόσφατα κεφάλαια της αμερικανικής διπροσωπίας ακολουθούν δεκαετίες πολέμου με στόχο τη Δυτική Ασία, επιβάλλοντας την κυριαρχία των ΗΠΑ στην περιοχή και περικυκλώνοντας και απομονώνοντας σταδιακά το Ιράν — μέσω παρεμβάσεων, τρομοκρατίας και στρατιωτικής επιθετικότητας που στοχεύουν τόσο το ίδιο το Ιράν όσο και το δίκτυο συμμάχων του Ιράν.
Τα αμερικανικά έγγραφα πολιτικής έχουν από καιρό αναφέρει το περιφερειακό δίκτυο συμμάχων του Ιράν ως κλειδί για την πολιτική εθνικής ασφάλειας, περιγράφοντάς το μάλιστα συγκεκριμένα με όρους αμυντικών ενεργειών και αντιποίνων.
Ένα τέτοιο έγγραφο, το οποίο δημοσιεύτηκε το 2009 στην RAND Corporation με τίτλο «Επικίνδυνο αλλά όχι παντοδύναμο: Εξερευνώντας την εμβέλεια και τους περιορισμούς της ιρανικής ισχύος στη Μέση Ανατολή», σε μια ενότητα με τίτλο «Το Ιράν επιδιώκει μια πολύπλευρη περιφερειακή στρατηγική που χαρακτηρίζεται από δυνατά και περιοριστικά σημεία», εξηγεί:
«Το Ιράν διαθέτει μια αδύναμη συμβατική δύναμη. Οι Ιρανοί ηγέτες διατυμπανίζουν εδώ και καιρό τη στροφή τους προς μια ασύμμετρη στρατηγική άμυνας της πατρίδας από έναν εισβολέα, η οποία θα απαιτούσε αφόρητο κόστος. Μεγάλο μέρος αυτού βασίζεται σε έννοιες όπως “μωσαϊκή άμυνα”, ανταρτοπόλεμος και λαϊκή κινητοποίηση των βοηθητικών δυνάμεων των Basiji».
Και αυτό:
«Το Ιράν έχει περιορισμένη επιρροή στις λεγόμενες ομάδες-πληρεξούσιους. Για να αντισταθμίσει τη συμβατική του κατωτερότητα, το Ιράν παρέχει εδώ και καιρό οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη σε μια ποικιλία μη κρατικών ισλαμιστικών ομάδων. Σύμφωνα με το δόγμα των Φρουρών της Επανάστασης, αυτή η “περιφερειακή στρατηγική” αποσκοπεί στο να δώσει στρατηγικό βάθος στην άμυνα της πατρίδας του Ιράν, μεταφέροντας τη μάχη βαθιά στο στρατόπεδο του εχθρού. Στις περιπτώσεις της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, αυτή η στρατηγική αγοράζει επίσης νομιμότητα στο Ιράν μεταξύ του αραβικού κοινού που είναι απογοητευμένο με την φαινομενικά σταθεροποιημένη προσέγγιση των καθεστώτων τους. Στην πραγματικότητα, η Τεχεράνη είναι “περισσότερο αραβική από τους Άραβες” σε θέματα όπως η Παλαιστίνη.
»Υποστηρίζοντας τις μεγάλες σιιτικές ένοπλες ομάδες στο Ιράκ και τον Λίβανο, η Τεχεράνη μπορεί να αναμένει έναν βαθμό αμοιβαιότητας. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε περίπτωση αμερικανικού πλήγματος, στο οποίο το Ιράν μπορεί να αναμένει ότι αυτές οι ομάδες θα ενεργήσουν ακλόνητα ως εκπρόσωποι αντιποίνων».
Έτσι, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ γνωρίζουν πλήρως ότι η ιρανική υποστήριξη προς οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η Άνσαρ Αλλάχ στην Υεμένη ή οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης στο Ιράκ είναι αμυντικής φύσης και όχι μια παράλογη, επιθετική, επεκτατική πολιτική εξαναγκασμού ή ακόμα και «τρομοκρατίας», όπως την απεικονίζει το πολιτικό θέατρο των ΗΠΑ εν μέσω της διαδικασίας πώλησης των επιθετικών πολέμων των ΗΠΑ κατά του Ιράν στο αμερικανικό και ευρύτερο παγκόσμιο κοινό.
Αυτό σημαίνει επίσης ότι οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ γνωρίζουν πολύ καλά ότι, προκειμένου να απομονώσουν και να υπονομεύσουν το ίδιο το Ιράν, πρέπει πρώτα να υπονομεύσουν ή να εξαλείψουν εντελώς αυτό το στρατηγικό βάθος που έχει δημιουργήσει το Ιράν σε όλη την περιοχή.
Και αυτό ακριβώς είναι που έχει καθοδηγήσει την πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή όσον αφορά το Ιράν τουλάχιστον τα τελευταία 26 χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου, της κατοχής και του πολέμου δι’ αντιπροσώπων των ΗΠΑ στον Λίβανο, την Υεμένη και το Ιράκ, καθώς και στη Συρία.
Βρίσκεται επίσης στην καρδιά της συνεχιζόμενης επιθετικότητας κατά του Ιράν — η οποία από πολλούς θεωρείται λανθασμένα ως πόλεμος «αποτυχημένης αλλαγής καθεστώτος» ενώ αντιθέτως είναι η συνεχιζόμενη αποδυνάμωση του Ιράν και του δικτύου συμμαχιών του στην περιοχή — ενώ παράλληλα προωθούν τις πολιτικές των ΗΠΑ πολύ πέρα από την περιοχή.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα, οι ΗΠΑ έχουν επιτεθεί είτε απευθείας σε αυτούς τους συμμάχους των Ιρανών είτε μέσω του δικτύου των αντιπροσώπων τους στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ και εξτρεμιστικών ομάδων, είτε μέσω των αντιπροσώπων της Ουάσιγκτον στον Περσικό Κόλπο και στην Τουρκία. Ο υποστηριζόμενος από τις ΗΠΑ επιθετικός πόλεμος του Ισραήλ εναντίον του Λιβάνου το 2006 και η ανανεωμένη εισβολή φέτος ολοκληρώνουν τον πόλεμο που διεξήχθη εναντίον της Υεμένης με ανάμεικτα αποτελέσματα και την τελική ανατροπή του στενού συμμάχου του Ιράν, της Συρίας, το 2024.
Μια ματιά σε έναν χάρτη της περιοχής από το 2000 έως το 2026 δείχνει ότι οι ΗΠΑ σιγά σιγά περιβάλλουν και εξαλείφουν το δίκτυο συμμαχιών του Ιράν και τώρα διεξάγουν άμεσο πόλεμο εναντίον του ίδιου του Ιράν.
Αυτή η πραγματικότητα είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο το Ιράν επέμεινε ότι οποιαδήποτε εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν πρέπει επίσης να περιλαμβάνει εκεχειρίες κατά του δικτύου συμμάχων του Ιράν στην περιοχή – συγκεκριμένα της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Αυτός είναι επίσης ο πιθανός λόγος για τον οποίο, όταν οι ΗΠΑ, μέσω του Ισραήλ, συνέχισαν να διεξάγουν επιθετικό πόλεμο κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, το Ιράν ανέστειλε στοιχεία του Μνημονίου Κατανόησης.
Οτιδήποτε λιγότερο θα ισοδυναμούσε με την παροχή στις ΗΠΑ ενός παγωμένου μετώπου εναντίον του Ιράν — επιτρέποντάς τους να επανεξοπλιστούν και να αναδιοργανώσουν τις δυνάμεις και τις στρατηγικές τους — ενώ παράλληλα θα συνεχίζουν να διαβρώνουν την περιφερειακή ασύμμετρη αμυντική στρατηγική του Ιράν, δίνοντας τελικά στις ΗΠΑ ένα πρόσθετο πλεονέκτημα ενόψει των αναπόφευκτων, μεγαλύτερης κλίμακας, εχθροπραξιών που θα προκαλέσουν οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράν στο εγγύς έως το ενδιάμεσο μέλλον.
Προσποιούμενες ότι εργάζονται για την Ειρήνη ενώ διαχειρίζονται κακόβουλο πόλεμο
Εκ πρώτης όψεως, η ιδέα ότι οι ΗΠΑ θέτουν απαιτήσεις στο Ιράν αντιβαίνει εξαρχής στο διεθνές δίκαιο. Οι ΗΠΑ — που βρίσκονται στη Βόρεια Αμερική στο Βόρειο/Δυτικό ημισφαίριο — χιλιάδες χιλιόμετρα από το Ιράν και τη Δυτική Ασία (που αναφέρεται επίσης ως Μέση Ανατολή) — δεν έχουν κανένα έννομο συμφέρον ή ανησυχίες «εθνικής ασφάλειας» στη Δυτική Ασία ή όσον αφορά το Ιράν.
Κομπασμοί ότι οι ΗΠΑ είναι «ενεργειακά ανεξάρτητες» απλά υπονομεύουν περαιτέρω οποιονδήποτε ισχυρισμό των ΗΠΑ ότι οι υποθέσεις της Δυτικής Ασίας μεταφράζονται με κάποιο τρόπο σε νόμιμα αμερικανικά συμφέροντα.
Οι ισχυρισμοί ότι το Ιράν έχει στοχεύσει και σκοτώσει Αμερικανούς εδώ και «47 χρόνια» παραλείπουν το γεγονός ότι Αμερικανοί ήταν οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ που επιχειρούσαν πιο κοντά στο Ιράν παρά στις ακτές των ΗΠΑ εν μέσω συνεχών παράνομων εισβολών, κατοχών και άλλων απρόκλητων, αδικαιολόγητων στρατιωτικών επεμβάσεων στην περιοχή.
Όπως συμβαίνει με όλα τα προσχήματα των ΗΠΑ για την έναρξη παράνομων επιθετικών πολέμων, τα πραγματικά «αποδεικτικά στοιχεία» ότι το Ιράν ήταν υπεύθυνο για αυτές τις επιθέσεις είναι ξεπερασμένα.
Ομοίως, οι ισχυρισμοί ότι το «Ιράν» βρισκόταν πίσω από μια υποτιθέμενη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του ίδιου του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump είναι επίσης αβάσιμοι — βασίζονται σε ισχυρισμούς του υποτιθέμενου υπόπτου ότι το Ιράν του έδωσε εντολή να πραγματοποιήσει την απόπειρα — αλλά δεν υπάρχουν πραγματικά στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι αυτοί οι ισχυρισμοί είναι αληθείς.
Αντικατοπτρίζοντας τις κυρώσεις, την υπονόμευση, την ανατροπή και τελικά την εισβολή και κατοχή του Ιράκ από τις ΗΠΑ, που βασίζονταν επίσης σε ομολογημένα πλέον και σκόπιμα ψευδή προσχήματα, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να επεκτείνουν την αδικαιολόγητη παράνομη κατοχή και τον έλεγχο της Δυτικής Ασίας – μισό κόσμο μακριά από τις ακτές της Αμερικής – καταβάλλοντας ελάχιστη προσπάθεια να συγκαλύψουν τον πραγματικό σκοπό για τον οποίο το κάνουν.
Ενώ οι πολιτικοί και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ επαναλαμβάνουν τους ισχυρισμούς ότι το Ιράν «σκοτώνει» Αμερικανούς και επιδιώκει να αποκτήσει «πυρηνικά όπλα», έχουν υπάρξει ολοένα και περισσότερες δημόσιες παραδοχές ότι η υποταγή ή η ανατροπή του Ιράν εξυπηρετεί άμεσα τον στόχο των ΗΠΑ να περικυκλώσουν και να περιορίσουν την Κίνα, καθώς και να διαλύσουν την πολυπολική παγκόσμια τάξη που η Κίνα και οι σύμμαχοί της προτείνουν ως εναλλακτική λύση στην τρέχουσα μονοπολική παγκόσμια τάξη που κυριαρχείται από τις ΗΠΑ.
Πέρα από το Ιράν και τη Δυτική Ασία: Ενεργειακή Κυριαρχία στην Ασία
Ο έλεγχος της Δυτικής Ασίας θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να περιορίσουν τις εξαγωγές ενέργειας τόσο προς την Κίνα όσο και προς την υπόλοιπη Ασία, ασκώντας πίεση στην Κίνα να σπεύσει να αντικαταστήσει έως και το ήμισυ των συνολικών εισαγωγών ενέργειας και να θέσει την υπόλοιπη Ασία υπό αυξημένη ενεργειακή εξάρτηση από τις ίδιες τις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με το υπό κατάρρευση Μνημόνιο Κατανόησης (MoU), οι ΗΠΑ έχουν άρει τον δικό τους αποκλεισμό των ιρανικών λιμένων και υποτίθεται ότι αίρουν τις κυρώσεις στις εξαγωγές ενέργειας του Ιράν. Ενώ είναι δελεαστικό να ερμηνευτεί αυτό ως «υποχώρηση» από τον αποκλεισμό της Κίνας και της υπόλοιπης Ασίας, θα πρέπει να επισημανθεί ότι μεταξύ 18-20% της συνολικής παραγωγής ενέργειας στον Περσικό Κόλπο έχει διαταραχθεί ή καταστραφεί από τον επιθετικό πόλεμο των ΗΠΑ κατά του Ιράν, απαιτώντας εβδομάδες, μήνες και σε ορισμένες περιπτώσεις ένα χρόνο ή και περισσότερο για να επανέλθει σε λειτουργία.
Αυτό από μόνο του θα συνεχίσει να τροφοδοτεί την αυξανόμενη ενεργειακή κρίση που προκλήθηκε από τον πόλεμο των ΗΠΑ τον Φεβρουάριο του 2026, ακόμη και αν τηρηθούν όλες οι πτυχές του ισχύοντος Μνημονίου Κατανόησης. Ανά πάσα στιγμή της επιλογής της Ουάσινγκτον, η ίδια ή μέσω των Ισραηλινών πληρεξουσίων της μπορεί να αναζωπυρώσει τις εχθροπραξίες, χτυπώντας και αναιρώντας οποιαδήποτε πρόοδο έχει σημειωθεί στην επαναφορά σε λειτουργία αυτού του 18-20% της διαταραγμένης ή κατεστραμμένης ενεργειακής παραγωγής, ή να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερες διαταραχές ή καταστροφές σε ολόκληρη την περιοχή.
Οι ΗΠΑ —ενώ ανακοινώνουν την άρση του δικού τους αποκλεισμού στα ιρανικά λιμάνια— συνεχίζουν να διαταράσσουν τη θαλάσσια ναυτιλία σε άλλα μέρη του κόσμου μέσω αποκλεισμού στην Κούβα και συνεχιζόμενων επιχειρήσεων παρεμπόδισης που στοχεύουν τις ρωσικές εξαγωγές ενέργειας μέσω ευρωπαϊκών ναυτικών επιχειρήσεων, καθώς και ναυτικών επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ρωσικά πλοία, οι οποίες αποδίδονται στην Ουκρανία, αλλά οι New York Times παραδέχονται ότι οργανώνονται και επιβλέπονται από την κοινότητα των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών και τον στρατό.
Και πάλι — οποιαδήποτε στιγμή της επιλογής της Ουάσινγκτον — η ιρανική ναυτιλία μπορεί να στοχοποιηθεί και να διαταραχθεί ξανά, είτε σε παρόμοια επίπεδα όπως πριν είτε σε ακόμη πιο επιθετικό επίπεδο από ό,τι στο παρελθόν φέτος.
Οι ΗΠΑ απέδειξαν την ικανότητά τους όχι μόνο να κατάσχουν πλοία οπουδήποτε μεταξύ του Πορθμού του Ορμούζ στον Περσικό Κόλπο και του Πορθμού της Malacca στην Ασία-Ειρηνικό, αλλά και την ικανότητα να στοχεύουν και να απενεργοποιούν πλοία χρησιμοποιώντας αντιπλοϊκούς πυραύλους που εκτοξεύονται από πολεμικά πλοία των ΗΠΑ και πυραύλους που εκτοξεύονται από πολεμικά αεροσκάφη των ΗΠΑ που επιχειρούν σε όλη την περιοχή, αλλά ακριβώς πέρα από την εμβέλεια των αντιαεροπορικών και αντιπλοϊκών δυνατοτήτων του Ιράν. Εάν οι ΗΠΑ το επιθυμούσαν, θα μπορούσαν απλώς να αυξήσουν τον αριθμό των πλοίων που στοχεύουν και απενεργοποιούν, ακόμη και αν δεν έχουν την ικανότητα να αυξήσουν τον αριθμό των πλοίων που κατάσχουν με ομάδες επιβίβασης.
Η διαχείριση του επιπέδου στο οποίο οι ΗΠΑ διέκοψαν ή κατέστρεψαν την παραγωγή ενέργειας σε ολόκληρη την περιοχή ή τη θαλάσσια μεταφορά ενέργειας από την περιοχή ήταν καθοριστική για τη διαχείριση των τιμών της αγοράς και της αναδυόμενης οικονομικής κρίσης που οι ΗΠΑ σκόπιμα επιτάχυναν με τον επιθετικό τους πόλεμο. Οι ΗΠΑ δημιούργησαν αρκετή αναστάτωση ώστε να αναγκάσουν τα έθνη σε όλη την Ασία να υπογράψουν μακροπρόθεσμα συμβόλαια για εξαγωγές LNG από τις ΗΠΑ, τα οποία διαφορετικά είχαν ανεξήγητα συσσωρευτεί τα τελευταία χρόνια για ζήτηση που δεν υπήρχε ακόμη.
Ορισμένα από αυτά τα έργα ανέφεραν ακόμη και τις «αμφισβητούμενες πλωτές οδούς» ως σημείο πώλησης μόλις το 2025, παρά το γεγονός ότι το Στενό του Ορμούζ απειλήθηκε και έκλεισε μόλις από το 2026.
Αλλά οι ΗΠΑ απέφυγαν να δημιουργήσουν μια καταστροφική κατάρρευση ή κρίση που θα ωθούσε τα έθνη να λάβουν έκτακτα μέτρα που θα μπορούσαν να τους επιτρέψουν να προστατευθούν όχι μόνο από τη διακοπή των εξαγωγών ενέργειας από τη Δυτική Ασία, αλλά και από τις προσπάθειες της Αμερικής να τις εκμεταλλευτεί.
Έτσι, οι ΗΠΑ διεξάγουν μια «ελεγχόμενη κατεδάφιση» τόσο της ικανότητας της Δυτικής Ασίας να προμηθεύει την Ασία με ενέργεια όσο και των οικονομιών της Ασίας που εξαρτώνται από αυτήν την ενέργεια, προκαλώντας αρκετή ζημιά ώστε να μετατοπιστεί σταδιακά η εξάρτηση από τη Δυτική Ασία προς τις ΗΠΑ, χωρίς να πυροδοτηθεί ένα ενιαίο μέτωπο εναντίον των ίδιων των ΗΠΑ και της ανατροπής της παγκόσμιας σταθερότητας από αυτές.
Αν οι ΗΠΑ δεν μπορέσουν να ανταποκριθούν στον πολυπολικό κόσμο, θα τον ρίξουν στο επίπεδό τους
Ενώ πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ορθά ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν ούτε κατά διάνοια αρκετή παραγωγική ικανότητα ενέργειας για να αντικαταστήσουν τις ενεργειακές εξαγωγές της Δυτικής Ασίας — όπως ακριβώς δεν έχουν ούτε κατά διάνοια αρκετή ενέργεια για να καλύψουν όλες τις ανάγκες της Ευρώπης — η μείωση της συνολικής πρόσβασης στην ενέργεια τόσο για την Ευρώπη όσο και για την Ασία και η επακόλουθη αποβιομηχάνιση που ακολουθεί ικανοποιούν την πιο άμεση πρόκληση της Ουάσιγκτον: πώς να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία σε έναν κόσμο που ξεπερνά γρήγορα τις ΗΠΑ όσον αφορά τη βιομηχανία, την καινοτομία και τη στρατιωτική ισχύ.
Περιορίζοντας την πρόσβαση στην ενέργεια για την Ευρώπη, την Ασία και άλλες περιοχές του κόσμου, οι ΗΠΑ ελπίζουν να δημιουργήσουν τεχνητή ενεργειακή σπανιότητα, πυροδοτώντας μια αναπόφευκτη διαδικασία οικονομικής αντιστροφής, αποβιομηχάνισης και συνολικής γεωπολιτικής αναιμίας παγκοσμίως.
Οι ΗΠΑ είναι ανίκανες να ανταγωνιστούν απλά μόνο την Κίνα σε θεμιτό και ανοιχτό επίπεδο, μένοντας πίσω σε όλες σχεδόν τις μετρήσεις παρά τους επιθετικούς δασμούς, τις κυρώσεις, τις απαγορεύσεις και τις επιχειρήσεις πληροφόρησης που στοχεύουν στο να δώσουν στις ΗΠΑ ένα πλεονέκτημα έναντι της Κίνας. Η ικανότητά τους να ανταγωνίζονται και να διατηρούν την κυριαρχία τους σε ολόκληρο τον κόσμο — εφόσον όλοι οι παράγοντες είναι ίσοι — είναι μια φαντασίωση.
Έτσι, επιδιώκονται πιο επιθετικά μέσα —μέσα με τα οποία οι προηγούμενες αυτοκρατορίες είχαν επίσης διατηρήσει την ηγεμονία τους σε πολύ μεγαλύτερες γεωγραφικές περιοχές και πληθυσμούς— μέσω της διαίρεσης και της αποδυνάμωσης άλλων, αποφεύγοντας έτσι εντελώς την ανάγκη του ανταγωνισμού.
Όσο ο αναδυόμενος πολυπολικός κόσμος συνεχίζει να επιτρέπει στις ΗΠΑ να στοχοποιούν και να υπονομεύουν τα έθνη ένα προς ένα, χωρίς να δημιουργούν ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στην ανατρεπτική, αρπακτική γεωπολιτική των ΗΠΑ, οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να διαχειρίζονται με επιτυχία το μέγεθος και τη δύναμη του πολυπολικού κόσμου και τελικά να απομονώνουν και να περιορίζουν τα κεντρικά έθνη, ελέγχοντας εξαρχής την εκκολαπτόμενη ανάδυσή του.
Οι ΗΠΑ εξαρτώνται από το γεγονός ότι κανένα μεμονωμένο έθνος —εκτός ίσως από την Κίνα— δεν μπορεί να τις αμφισβητήσει.
Όσο οι ΗΠΑ διατηρούν την ανατρεπτική, καταναγκαστική και επιθετική τους δράση ακριβώς κάτω από το όριο της παγκόσμιας απειλής – εστιάζοντας σε μεμονωμένα κράτη, αποφεύγοντας προσεκτικά την κλιμάκωση με άλλα – τα έθνη του κόσμου δεν θα καταβάλουν την ενιαία προσπάθεια που απαιτείται για την πλήρη και οριστική εξουδετέρωση της απειλής για τον κόσμο που θέτει συλλογικά η επιδίωξη της υπεροχής των ΗΠΑ.
Είναι πιθανό — όπως ακριβώς και με τις αυτοκρατορίες των προηγούμενων αιώνων — τα κυρίαρχα συμφέροντα των εθνών του κόσμου να είναι πολύ κοντόφθαλμα και ιδιοτελή για να συνεργαστούν επαρκώς ώστε να εκτοπίσουν την κυριαρχία των ΗΠΑ — εκτός αν οι ΗΠΑ δημιουργήσουν μια προφανή και πανταχού παρούσα απειλή για όλα αυτά τα έθνη ταυτόχρονα.
Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν κυριαρχία απλώς και μόνο λόγω ανεπαρκούς δράσης από τον συλλογικό κόσμο.
Μόνο ο χρόνος θα δείξει αν ο υπόλοιπος κόσμος είναι προετοιμασμένος για την προσπάθεια και την ενέργεια που απαιτείται για αυτή τη μετάβαση ή αν επικρατήσουν ο εφησυχασμός και η κοντόφθαλμη στάση, επιτρέποντας στις ΗΠΑ να επιμένουν στην επιδίωξη της εξουσίας και του κέρδους εις βάρος όχι μόνο του κόσμου στο εξωτερικό, αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας των Αμερικανών στο εσωτερικό.
Το Ιράν είναι μόνο ένας από κάμποσους παράγοντες που υποδεικνύουν το διανυσματικό άθροισμα αυτής της συνολικής μάχης – με την ικανότητα του Ιράν να αντέξει την αμερικανική επιθετικότητα και να ανατρέψει τις αμερικανικές φιλοδοξίες στη Δυτική Ασία να σηματοδοτεί την επέκταση του πολυπολισμού – ή την επιμονή της υπεροχής των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία και την ικανότητά τους να διαταράσσουν τον υπόλοιπο κόσμο εξαιτίας αυτού, σηματοδοτώντας τα τρέχοντα όρια του πολυπολισμού.
——————————-
Κάντε κλικ στο κουμπί κοινοποίησης για να στείλετε/προωθήσετε αυτό το άρθρο μέσω email. Ακολουθήστε μας στο Instagram και στο X και εγγραφείτε στο κανάλι μας στο Telegram. Μη διστάσετε να αναδημοσιεύσετε άρθρα της Global Research με την κατάλληλη αναφορά.
Ευχαριστούμε τον ερευνητικό συνεργάτη του CRG, Mark Taliano, που έφερε αυτό το άρθρο στην αντίληψή μας.
Ο Brian Berletic είναι γεωπολιτικός ερευνητής και συγγραφέας με έδρα την Μπανγκόκ.
Μετάφραση από τη Μαρία Σεφέρου
Tags: Brian Berletic, αυτοκρατορία, ΗΠΑ, Ιράν, Κίνα, Μνημόνιο Κατανόησης, Περσικός Κόλπος, πολυπολικότητα, Στενά του Ορμούζ, Χεζμπολάχ
