Φαίνεται βέβαιο ότι το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας ζει σε μια μυωπική κατάσταση ύπαρξης.
By Gary D. Barnett
September 14, 2024
«Το να πιστεύουμε ότι αντιλαμβανόμαστε την πληρότητα της ζωής σημαίνει ότι κρατώντας μια σταγόνα νερού στα χέρια μας μπορούμε να κατανοήσουμε την απεραντοσύνη του ωκεανού». (~ Craig D. Lounsbrough)
Συγνώμη για τη σημερινή αλλαγή του βηματισμού, δηλαδή την απομάκρυνσή μου από τα περιττώματα που ονομάζονται «ειδήσεις, και «ρεπορτάζ», τα οποία καταναλώνουν τη ζωή μας καθημερινά, και μπαίνω στη φιλοσοφική σφαίρα για να ηρεμήσω τη διάθεση για λίγα μόνο λεπτά, σε μια προσπάθεια να διευρύνω τους ορίζοντες. Ξέρω ότι είναι χρήσιμο για μένα και ελπίζω ότι κάποιοι μπορεί να μάθουν να πετούν στο άγνωστο αντί να σέρνονται σε μια μελλοντική δυστοπία.
Μετά από τόσα χρόνια αναζήτησης, ταξιδιού, έρευνας, μελέτης και συνεχούς παρατήρησης, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η ανθρωπότητα, γενικά, ζει και αναπνέει σε μια κατάσταση μεμονωμένης αντίληψης τόσο οξείας, που περνάει τη ζωή σχεδόν τυφλή στην πραγματικότητα. Οι άνθρωποι έχουν μάτια αλλά δεν βλέπουν. Αυτό μοιάζει με μια μυωπική κατάσταση τόσο έντονη ώστε να μπλοκάρει οτιδήποτε άλλο εκτός από την πιο απειροελάχιστη λεπτομέρεια που είναι απαραίτητη για να επιβιώσει κανείς χωρίς τη χρήση κριτικής σκέψης – ειδικά σκέψης που θα περιλάμβανε την αναζήτηση της αληθινής σοφίας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια παρατεταμένη ή εκτεταμένη επίγνωση. Αυτό θα μπορούσε να περιγραφεί ως έλλειψη ατομικής συνείδησης. Αυτή η νοοτροπία δεν εξαρτάται μόνο από την άγνοια ή τη βλακεία, παρόλο που σίγουρα ενισχύεται από αυτήν, αλλά επειδή αυτή η στάση είναι τόσο διαδεδομένη μεταξύ των πολλών, πρέπει να είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό, ή τουλάχιστον να έχει φυτευτεί στην ψυχή των μαζών από τη γέννηση.
Αυτή η προοπτική που έχουν οι μεγάλοι άπλυτοι, καθώς και πολλοί άλλοι που μπορεί να επιχειρήσουν (ανεπιτυχώς) να ταυτιστούν ως «ελίτ», δεν εξαρτάται μόνο από την παντελή έλλειψη περιέργειας, αλλά και από την έλλειψη επιθυμίας να φτάσουν σε μια ανώτερη κατάσταση ύπαρξης. Αν ήταν ποτέ εμφανές κάποιο «έλλειμμα προσοχής», είναι σε αυτόν τον κόσμο σήμερα. Αυτό προφανώς ενισχύεται από τον κανόνα, την περιορισμένη ικανότητα εύρεσης απαντήσεων, την κατήχηση, τη λογοκρισία, την προπαγάνδα, πράγματα όπως η απάτη «covid», η ιατρική δηλητηρίαση και ο μαζικός διχασμός, όλα χειριζόμενα από πολιτικούς, κυβέρνηση, θρησκεία και μέσα ενημέρωσης. Το αποτέλεσμα είναι η συλλογική παραφροσύνη, αντί της ατομικής αφύπνισης. Όπως είναι γνωστό σε όλους, τα άτομα αναζητούν συνεχώς την αλήθεια, ενώ το κοπάδι (ομάδες, πολιτικά κόμματα, θρησκευτικές πεποιθήσεις κ.λπ.) δεν αναζητούν τίποτε άλλο από την αποδοχή του πλήθους. Το πρώτο φέρνει φώτιση, ενώ το δεύτερο σκοτεινό κενό.
Η επιβίωση του ανθρώπου, η αναζήτησή του για γνώση και η επιθυμία του για ελευθερία, εξαρτώνται από το να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα, να αποφασίσει μόνος του, αναζητώντας τ’ αστέρια και να μην υποκύψει ποτέ στην εξουσία. Ζούμε σε έναν κόσμο με άπειρες δυνατότητες, αλλά οι περισσότεροι ενεργούν με τέτοιο τρόπο σαν να ήταν παγιδευμένοι σε μια φούσκα, χωρίς να τολμήσουν ποτέ στο άγνωστο. Η κανονική στάση σήμερα είναι απόλυτης αδιαφορίας και συλλογικής άγνοιας, όπως η καθολική και εθελοντική μασκοφορία των κοινωνιών αυτά τα τελευταία χρόνια αποκάλυψε την πρόθυμη ψυχική και σωματική φυλάκιση που κατατρώει τώρα το μυαλό των ανθρώπων. Αυτή ήταν η αξιολύπητη συνειδητοποίηση ότι η ανθρωπότητα είχε βυθιστεί στο χαμηλότερο επίπεδο ύπαρξης που ήταν απαραίτητο για να οδηγηθεί σε μια μυωπική φυλακή.
Είναι σαν να είναι όλοι δεμένοι με χειροπέδες και εγκλωβισμένοι, και κλειδωμένοι σε έναν κόσμο που δεν επέλεξαν, αλλά φοβούνται να φύγουν για να εξερευνήσουν το απεριόριστο σύμπαν που έχουν μπροστά τους για να βρουν τον εαυτό τους. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε πολιτιστικούς κανόνες, θρησκεία, εθνικότητα, οικογενειακή πίεση, εθνικιστική παραφροσύνη ή απλώς λόγω φόβου για την αλήθεια και την ευθύνη που απαιτείται για την αποδοχή της. Όσον αφορά τη θρησκεία, όπως τόσο εύγλωττα διατύπωσε πρόσφατα ο David Icke, αν κάποιος γεννήθηκε στον βαθύ Νότο, πιθανότατα θα ήταν χριστιανός, εάν γεννήθηκε στην Ιταλία, θα ήταν πιθανώς Ρωμαιοκαθολικός, αν γεννήθηκε στη Μέση Ανατολή, μουσουλμάνος ή αν είχε γεννηθεί στην Ινδία, πιθανώς ινδουιστής. Αλλά αν δεν γεννηθήκατε σε οποιαδήποτε από αυτές τις κοινωνίες, πιθανότατα θα ήσασταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Με άλλα λόγια, επηρεαστήκατε από εξωτερική επιρροή, δεν επιλέξατε πού γεννηθήκατε και σε ποιο σύστημα πεποιθήσεων, εάν υπήρχε, δεσμευτήκατε από το περιβάλλον σας. Πιθανότατα ήταν απλώς τύχη και πίεση, όχι ότι έφτασες εκεί λόγω της δικής σου αμερόληπτης αναζήτησης και αποφασιστικότητας.
Γιατί να μην ξεφύγουμε από τις αλυσίδες του πολιτισμού, του εθνικιστικού καθεστώτος, της θρησκείας, της κρατικής καταπίεσης και της συλλογικής πίεσης και ν’ αποφασίζουμε για όλα τα πράγματα στη ζωή ως άτομα με ελεύθερο και ανοιχτό μυαλό; Ποιες πόρτες θα μπορούσαν να ανοίξουν αν όλοι ήμασταν σε θέση να βιώσουμε τη ζωή των άλλων, τις δοκιμασίες και τα βάσανά τους, τις κουλτούρες τους, την αγάπη τους, το μίσος τους και τους φόβους τους, και εκείνοι τους δικούς μας; Τι θα γινόταν αν είχες γεννηθεί στον κόσμο τους και εκείνοι στον δικό σου; Πόσο θα αλλάζαμε εμείς και ο κόσμος, αν όλοι καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον από μια πολύ ευρύτερη προοπτική, και επομένως δεν ήμασταν προκατειλημμένοι μόνο από τις μικροσκοπικές εμπειρίες μας στον κόσμο;
Γιατί να μην αποδεχτείς την πρόκληση να διευρύνεις τον κόσμο σου, να αναζητήσεις την πραγματική αλήθεια, να αποφασίσεις μόνος σου αντί να επηρεαστείς απ’ έξω, να αναζητήσεις γνώση, να απελευθερωθείς, όχι ζητώντας άδεια, αλλά παίρνοντας την ελευθερία σου; Γιατί να μην βγεις από το σκοτάδι της υποδούλωσης και στο φως της κυριότητας του εαυτού και της πνευματικής ανάπτυξης;
Η μυωπία είναι σαν να ζεις τη ζωή σου μη μπορώντας ποτέ να δεις τίποτα έξω από το μικροσκόπιο. Αυτό δημιουργεί έναν πολύ μικρό κόσμο και έναν κόσμο στον οποίο χάνετε όλα τα θαύματα και τις γνώσεις της ζωής, ενώ είστε παγιδευμένοι σε ένα σπήλαιο άγνοιας.
Υπάρχουν τόσα πολλά να μάθεις, τόσα πολλά να δεις, τόσα πολλά να βιώσεις και τόση ομορφιά, αν κάποιος απλώς βγει από αυτή τη μήτρα τρέλας και σε έναν κόσμο χωρίς περιορισμούς στο μυαλό και το σώμα, προκαλώντας μια αφύπνιση της συνείδησης που δεν θαμπώνει ούτε εμποδίζεται από καμία εξωτερική κυριαρχική ή εξουσιαστική οντότητα. Για να σπάσει κανείς τις αλυσίδες της τυραννίας και της άγνοιας, πρέπει πρώτα να ξεφύγει από τη φυλακή που χτίστηκε γύρω του από τη γέννησή του.
Ανοίξτε το μυαλό σας, αμφισβητήστε τα πάντα, βελτιωθείτε και πιστέψτε στον εαυτό σας, και τότε καλά πράγματα θα έρθουν.
Τα καλύτερα του Gary D. Barnett
Ο Gary D. Barnett [στείλτε του mail] είναι ένας συνταξιούχος επαγγελματίας επενδύσεων που γράφει για θέματα ελευθερίας και ανεξαρτησίας, πολιτικής, οικονομίας και ιστορίας εδώ και δύο δεκαετίες. Είναι ενάντια σε κάθε πόλεμο και επιθετικότητα και ενάντια στο κράτος. Αυτή τη στιγμή κατοικεί στη Μοντάνα. Επισκεφτείτε τον ιστότοπό του ή τη σελίδα του Substack. Πνευματικά δικαιώματα © Gary D. Barnett
Μετάφραση από τη Μαρία Σεφέρου
Tags: Gary D. Barnett, Αλήθεια, αφύπνιση, δυστοπία, θρησκεία, παραφροσύνη, φιλοσοφία, φόβος, χειραγώγηση
